Uiteraard zal hier het reisverslag binnenkort verschijnen.
.JPG)
De resterende foto's staan op ons HzH-fotoalbum op Picasaweb
25 maart 2013
Aabkomst 25 maart 2013
Vandaag is uw redacteur, na een verblijf van een dag en een nacht, wederom terug gekomen uit Spanje met onder zijn hoede Bella, Betty, Blacky, Diva en Leon.
Uiteraard zal hier het reisverslag binnenkort verschijnen.
.JPG)
Als voorproefje vast de groepsfoto.
De resterende foto's staan op ons HzH-fotoalbum op Picasaweb
Uiteraard zal hier het reisverslag binnenkort verschijnen.
De resterende foto's staan op ons HzH-fotoalbum op Picasaweb
12 maart 2013
Aankomst 11 maart 2013
Vandaag mocht uw redacteur weer eens een dag van de spaanse geneugten gebruik maken.
Dat dat inhield dat hij om 4:00 uur gewekt werd met een kopje koffie en om 4:30 in de auto moest stappen om daarna door de Hollandse sneeuwbuien en koude (-5gr.) zich richting Schiphol moest begeven, kon zijn pret niet drukken.
Na koffie en een broodje in de voor hem bekende Mediterainian Sandwich bar, een voorspoedige boarding, zat hem bijna alles mee. Vanwege het beroerde Hollandse winterweer moest er ge-de-iced worden.
Vliegen met bevroren of besneeuwde vleugels schijnt niet echt handig te zijn, dus moest deze noodzakelijke extra handeling en de daarbij behoorende vertraging maar op de koop toe genomen worden.
Met een half uur vertraging werd dan toch eindelijk het luchtruim boven de grond verkozen en lifte de twee motoren het 33.190 kg wegende gevaarte de lucht in.
Met een kruissnelheid van zo'n 0,78 mach (≈850 km/h) werd binnen 3,5 uur de luchthaven van Malaga bereikt. Toen de piloot nog even mededeelde dat de temperaturen in Malaga inmiddels zo'n 22 graden hoger lagen dan het vertrek in Nederland, verscheen er een glimlach om de mond van uw reiziger.
Na een voorspoedige reis, terwijl de uit de speakers van het meegenomen oordopje heel toepasselijk "I love this city" van Kane klinkt, doemt na het passeren van het wolkendek Malaga op.
Een turbulente landing en een vlotte treinreis later werd Torromolinos bereikt.
Uw redacteur is, zoals de regelmatige lezers onder u al bemerkt hebben, een liefhebber van het Engels ontbijt en deze werd dan ook aan de boulevard genoten.
Nadat de sweater ook in de rugzak werd gestopt, is er nog even genoten van het luwe zonnetje en een extra kopje koffie.
De dag is voorts doorgebracht met winkeltjes en terrasjes.
Om ongeveer 16:00 uur is er een weemoedig afschijd genomen tussen uw redacteur en zijn zo geliefde Spaanse kustlijn en werd de terugreis aanvaard richting Malaga Airport.
Het was het wederom gezelligheid ten top, Jo en Richard van Paws waren ruim op tijd om Charlie en Noah te brengen. Niet al te veel later werden ook Kira en Violetta door Karen en Yaiza aan het gezelschap toegevoegd.
Terwijl er gezellig met de Spaanse vrijwilligers werd bij geklets, werd de incheck door de baliemedewerkster voorspoedig gedaan. Omdat er waarschijnlijk iets te gezellig werd bijgeklets lette niemand op en vergat de balie medewerkster de sticker af te geven welke op de kooien geplakt dienen te worden.
Dit gaf bij de x-ray enig oponthoud. maar goed de tijd was ons goed gezind en die was dan ook ruimschoots aanwezig.
Na de scan werd afscheid genomen en gingen de vrijwilligers richting huis en heeft uw redacteur nog even tesamen met zijn reisgezelschap van die dag (Noah) de conrolepost beslecht en een twintig minuten later zat hij aan de yoghurt met bosvruchten te wachten op de dame die ging omroepen, hoelaat en waar er de boarding ging plaatsvinden.
Bij de gate heeft Noah zich nog even laten knuffelen door een geïnteresseerde Nederlandse jongedame en toen de grote rij bij het boarden weg was, is uw redacteur ook in de rij gaan staan om het klaar staande toestel te betreden.
Na een wederom voorspoedige vlucht en een (voor Schiphol begrippen) hele snelle afhandeling werden om 23:45 de met smart wachtend adoptanten met hun "adoptiekindjes" verenigd. Omdat de temperatuur in Nederland alweer ruim tot onder het nul punt was gedaald, was er besloten om er een snelle aankomst van te maken, dit mede omdat bijna alle Spaanse reizigertjes lieten merken dat ze nog wel even moesten wennen aan de Nederlandse koude, (vermeld moet worden dat Charlie als enige geen getuigenis gaf van het bemerken van enig temperatuur verschil en zich binnen enkele seconden na het openmaken van de reisbenches al kostelijk stond te vermaken met zijn adoptante, de andere travelers vonden de warmte van het knuffelen toch aantrekkelijker).
Toen het uitdelen van de documenten, het schieten van de foto's en het maken van de groepsfoto was afgerond is een ieder zijns weegs gegaan en is ook uw redacteur, wederom door het hollandse winterweer, richting huis vertrokken.
Dat dat inhield dat hij om 4:00 uur gewekt werd met een kopje koffie en om 4:30 in de auto moest stappen om daarna door de Hollandse sneeuwbuien en koude (-5gr.) zich richting Schiphol moest begeven, kon zijn pret niet drukken.
Vliegen met bevroren of besneeuwde vleugels schijnt niet echt handig te zijn, dus moest deze noodzakelijke extra handeling en de daarbij behoorende vertraging maar op de koop toe genomen worden.
Met een half uur vertraging werd dan toch eindelijk het luchtruim boven de grond verkozen en lifte de twee motoren het 33.190 kg wegende gevaarte de lucht in.
Met een kruissnelheid van zo'n 0,78 mach (≈850 km/h) werd binnen 3,5 uur de luchthaven van Malaga bereikt. Toen de piloot nog even mededeelde dat de temperaturen in Malaga inmiddels zo'n 22 graden hoger lagen dan het vertrek in Nederland, verscheen er een glimlach om de mond van uw reiziger.
Een turbulente landing en een vlotte treinreis later werd Torromolinos bereikt.
Uw redacteur is, zoals de regelmatige lezers onder u al bemerkt hebben, een liefhebber van het Engels ontbijt en deze werd dan ook aan de boulevard genoten.
De dag is voorts doorgebracht met winkeltjes en terrasjes.
Om ongeveer 16:00 uur is er een weemoedig afschijd genomen tussen uw redacteur en zijn zo geliefde Spaanse kustlijn en werd de terugreis aanvaard richting Malaga Airport.
Terwijl er gezellig met de Spaanse vrijwilligers werd bij geklets, werd de incheck door de baliemedewerkster voorspoedig gedaan. Omdat er waarschijnlijk iets te gezellig werd bijgeklets lette niemand op en vergat de balie medewerkster de sticker af te geven welke op de kooien geplakt dienen te worden.
Dit gaf bij de x-ray enig oponthoud. maar goed de tijd was ons goed gezind en die was dan ook ruimschoots aanwezig.
Na de scan werd afscheid genomen en gingen de vrijwilligers richting huis en heeft uw redacteur nog even tesamen met zijn reisgezelschap van die dag (Noah) de conrolepost beslecht en een twintig minuten later zat hij aan de yoghurt met bosvruchten te wachten op de dame die ging omroepen, hoelaat en waar er de boarding ging plaatsvinden.
Bij de gate heeft Noah zich nog even laten knuffelen door een geïnteresseerde Nederlandse jongedame en toen de grote rij bij het boarden weg was, is uw redacteur ook in de rij gaan staan om het klaar staande toestel te betreden.
Toen het uitdelen van de documenten, het schieten van de foto's en het maken van de groepsfoto was afgerond is een ieder zijns weegs gegaan en is ook uw redacteur, wederom door het hollandse winterweer, richting huis vertrokken.
Alle adoptanten en hun nieuwe huisgenoten wensen wij dan ook een mooi en lang leven toe.
Natuurlijk kunt u de gemaakte foto's vinden op ons HzH-fotoalbum op Picasaweb
Wederom een geweldige dag met een geweldige aankomst.
28 februari 2013
Aankomst 28 feb 2013
Zo ook vandaag.
Onze "freqeunt flyer" Vera nam vandaag weer twee Spaanse vriendjes mee voor ons naar Nederland.
Mick en Asco kwamen vandaag naar Schiphol, Mick ging rechtstreeks met zijn adoptie ouders mee, terwijl asco voor tijdelijke opvang mee ging.
Een kleine maar wederom gezellige aankomst heb ik mij laten vertellen.
Het bewijs hiervan ziet u op de bijgevoegde foto's en de resterende foto's op ons HzH-fotoalbum op Picasaweb
24 februari 2013
Aankomst 23 februari 2013
Jippie, vandaag weer vier spaanse viervoeters op Nederlandse bodem aangekomen.
Te weten Debs, Lita, Merrie en Pips.
Hieronder delen zij hun reisverhaal met ons (Red);
Weer 4 geluksvogels naar Nederland.
Zoals gezegd, we zouden 4 honden begeleiden, Debs, Lita, Merry en Pips. Van te voren ruimte gereserveerd voor 2 benches en we hadden telefoonnummers uitgewisseld met de contactpersonen in Spanje (in dit geval met Richard en Jo James). Met Jo hadden we afgesproken om elkaar op 23 februari om 17.30 uur te ontmoeten op het vliegveld van Malaga. En stipt om half 6 zag ik Jo en Richard aankomen met 2 grote benches. Ze hadden ruim een uur moeten reizen om op het vliegveld te komen en hebben, na een vluchtige kennismaking, de honden meteen maar uit de benches gehaald.
Ze hadden alle 4 in de gaten dat er iets stond te gebeuren. Gelukkig waren ze al een paar weken in huis geweest bij Jo en Richard waardoor ze weer vertrouwen hadden gekregen in mensen. De begroeting van die 4 vreemde Nederlanders lieten ze graag toe zodat ze zich nog even konden ontspannen.Dat bleek ook wel toen even later 3 van de 4 honden uitgebreid moesten plassen bij de incheckbalie.
Naast het inchecken van ons, moesten ook de honden ingecheckt worden en dat duurt even wat langer. De paspoorten van de honden werden uitgebreid bekeken en paparassen moesten in gevuld worden. Dan merk je dat de Nederlanders die achter ons in de rij stonden weinig geduld hadden (‘hmm die honden krijgen nog meer aandacht dan de mensen’ en ‘moet dat nou zo lang duren’), alsof het vliegtuig zonder de passagiers zou vertrekken.
Nadat alle papieren ingevuld en goedgekeurd waren, moesten de benches geröntgend worden. Natuurlijk op een andere plek op het vliegveld. Daar aangekomen was wel de ambtenaar aanwezig die de X-ray moest beoordelen maar niet de persoon die een plakband om de bench moet trekken. Ongelooflijk, maar waar. Dan maar op zoek naar die persoon. Die bleek koffie-pauze te hebben, dus ‘voy a estar allí’ of te wel ‘ik kom er zo aan’. Inmiddels groeide de rij voor de X-ray en toen de bewuste persoon eindelijk kwam, bleek ze niet zoveel tijd te hebben. Na wat gezeur van de wachtenden heeft Jo de benches maar op de transportband gezet en konden eindelijk Debs, Lita, Merry en Pips hun plaats in de benches innemen en de tape om de benches geplakt worden. Na afscheid genomen te hebben van Jo en Richard gingen wij vervolgens naar de security om naar de vertrekhal te kunnen. Natuurlijk weer lange rijen en toen we eindelijk er doorheen waren, zagen we op de borden al de aanduiding ‘Last Call’ voor onze vlucht. Natuurlijk naar een gate achteraan op het vliegveld, ondertussen nog snel een broodje gehaald, een toiletbezoek en hup naar de gate. Na een rustige vlucht van bijna 3 uur landden we op het vliegveld van Rotterdam/Den Haag.
Bij navraag waar de honden gebracht zouden worden kregen we 3 verschillende antwoorden, daarom maar snel een verdeling gemaakt waar we zouden gaan staan om én onze bagage én de benches op te pikken. De benches werden als laatste naar binnen gebracht (én niet op één van de 3 plekken die ze ons verteld hadden) en konden we naar de aankomsthal. Toen de schuifdeuren open gingen stonden Mona en Jeroen en de andere toekomstige adoptieouders ons al op te wachten.
Vanwege de ruimte maar snel naar buiten voor de eerste begroetingen. Zowel voor ons als voor de honden was het eerste wennen aan de temperatuur, van + 20 graden naar een temperatuur rond het vriespunt. Uiteraard was iedereen nieuwsgierig naar hun nieuwe huisgenoot en die werden liefdevol begroet. Na de nodige plichtplegingen gingen de honden met hun nieuwe baasjes naar hun nieuwe huis om hopelijk nog een fijn hondenleven tegemoet te gaan en de baasjes hopelijk veel plezier aan hun nieuwe huisgenoot.
Na nog even een kop koffie of chocolademelk gedronken te hebben met Mona en Jeroen hebben we onze dochter en haar vriend afgezet bij hun flat in Rotterdam en zijn wij door de sneeuw huiswaarts gegaan naar ons huis in het noorden van het land.
*********************************************************************
Namens de redactie en uiteraard namens Hzh bedanken wij de familie Benes voor hun verhaal en voor het begeleiden van Debs, Lita, Merrie en Pips. Ook wij wensen hen en hun adoptie gezinnen uiteraard weer heel geluk toe samen.
Te weten Debs, Lita, Merrie en Pips.
De familie Benes, die in Spanje zijn gaan kijken hoe de leef omstandigheden van hun Negri is geweest, heeft voor ons vanuit Spanje de vlucht begeleid van deze vier geluks vogels.
Met Mona hadden we, mijn vrouw en ik en onze dochter met haar vriend, afgesproken om op onze terugvlucht vanaf Malaga 4 honden te begeleiden die via HZH een (nieuw) thuis hadden gevonden in Nederland. Uit ervaring, we hebben naast onze Tervuerense herders ook altijd een hondje uit een asiel en de laatste, Negri, is via HZH bij ons gekomen, weten we dat veel honden in Spanje een dieronwaardig bestaan hebben. Met eigen ogen hebben we gezien hoe straathondjes als oud vuil werden behandeld en door opgeschoten jeugd opgejaagd werden. Alle adoptiegezinnen, weet dat jullie goed werk doen om jullie honden een 2e kans te geven en de medewerkers van HZH voor jullie bemiddelingen. Helaas is en blijft het hard nodig.
Nadat alle papieren ingevuld en goedgekeurd waren, moesten de benches geröntgend worden. Natuurlijk op een andere plek op het vliegveld. Daar aangekomen was wel de ambtenaar aanwezig die de X-ray moest beoordelen maar niet de persoon die een plakband om de bench moet trekken. Ongelooflijk, maar waar. Dan maar op zoek naar die persoon. Die bleek koffie-pauze te hebben, dus ‘voy a estar allí’ of te wel ‘ik kom er zo aan’. Inmiddels groeide de rij voor de X-ray en toen de bewuste persoon eindelijk kwam, bleek ze niet zoveel tijd te hebben. Na wat gezeur van de wachtenden heeft Jo de benches maar op de transportband gezet en konden eindelijk Debs, Lita, Merry en Pips hun plaats in de benches innemen en de tape om de benches geplakt worden. Na afscheid genomen te hebben van Jo en Richard gingen wij vervolgens naar de security om naar de vertrekhal te kunnen. Natuurlijk weer lange rijen en toen we eindelijk er doorheen waren, zagen we op de borden al de aanduiding ‘Last Call’ voor onze vlucht. Natuurlijk naar een gate achteraan op het vliegveld, ondertussen nog snel een broodje gehaald, een toiletbezoek en hup naar de gate. Na een rustige vlucht van bijna 3 uur landden we op het vliegveld van Rotterdam/Den Haag.
Bij navraag waar de honden gebracht zouden worden kregen we 3 verschillende antwoorden, daarom maar snel een verdeling gemaakt waar we zouden gaan staan om én onze bagage én de benches op te pikken. De benches werden als laatste naar binnen gebracht (én niet op één van de 3 plekken die ze ons verteld hadden) en konden we naar de aankomsthal. Toen de schuifdeuren open gingen stonden Mona en Jeroen en de andere toekomstige adoptieouders ons al op te wachten.
Vanwege de ruimte maar snel naar buiten voor de eerste begroetingen. Zowel voor ons als voor de honden was het eerste wennen aan de temperatuur, van + 20 graden naar een temperatuur rond het vriespunt. Uiteraard was iedereen nieuwsgierig naar hun nieuwe huisgenoot en die werden liefdevol begroet. Na de nodige plichtplegingen gingen de honden met hun nieuwe baasjes naar hun nieuwe huis om hopelijk nog een fijn hondenleven tegemoet te gaan en de baasjes hopelijk veel plezier aan hun nieuwe huisgenoot.
Na nog even een kop koffie of chocolademelk gedronken te hebben met Mona en Jeroen hebben we onze dochter en haar vriend afgezet bij hun flat in Rotterdam en zijn wij door de sneeuw huiswaarts gegaan naar ons huis in het noorden van het land.
*********************************************************************
Namens de redactie en uiteraard namens Hzh bedanken wij de familie Benes voor hun verhaal en voor het begeleiden van Debs, Lita, Merrie en Pips. Ook wij wensen hen en hun adoptie gezinnen uiteraard weer heel geluk toe samen.
Uiteraard nog even de groepsfoto en op ons
kunt u natuurlijk nog veel meer foto's zien van deze aankomst.
21 februari 2013
Kooien.zijn weer op transport geweest
Lieve lezers,
Kooien gevuld en wel met uw nieuwe hondenvriendje naar Nederland over laten komen is voor ons toch nog steeds een heel geregel, maar daarin weten onze vrijwilligers toch wel de weg ondertussen.
Maar zo'n hele stapel lege kooien naar Spanje terug brengen is voor ons nog steeds een heel eind fietsen.
Voor een transport onderneming als Grayvis is dat een koud kunstje.
Dankzij hen, zijn de transport kooien wederom op hun favoriete plek in de zon aangekomen en kunnen wij de kooien weer gevuld en wel richting Nederland doen komen.
Kooien gevuld en wel met uw nieuwe hondenvriendje naar Nederland over laten komen is voor ons toch nog steeds een heel geregel, maar daarin weten onze vrijwilligers toch wel de weg ondertussen.
Maar zo'n hele stapel lege kooien naar Spanje terug brengen is voor ons nog steeds een heel eind fietsen.
Voor een transport onderneming als Grayvis is dat een koud kunstje.
Dankzij hen, zijn de transport kooien wederom op hun favoriete plek in de zon aangekomen en kunnen wij de kooien weer gevuld en wel richting Nederland doen komen.
Namens HzH, onze Spaanse collega's en bovenal de Spaanse zwerfhonden
Grayvis Bedankt
27 januari 2013
Aankomst 26 januari 2013
Vandaag heeft Yvonne weer een dagje Spanje gedaan voor de stichting.
Dit omdat Biggles, Suzy en Willem het wel heel erg leuk vonden om hun nieuwe baasje in Nederland te gaan ontmoeten.
Na het vertrek vauit Spanje en een rustige vlucht, was het dan rond 22:30 toch eindelijk tijd om definitief kennis te maken en nam Yvonne de hondjes mee door de douane.
Na een geweldige ontmoeting was het tijd voor de groepsfoto en daarna heeft iedereen zijn nieuw huisgenootje mee genomen naar de warmte thuis.
Wij van de redactie feliciteren iedereen uiteraard en bedanken Yvonne voor haar tijd en inzet.
Dit omdat Biggles, Suzy en Willem het wel heel erg leuk vonden om hun nieuwe baasje in Nederland te gaan ontmoeten.
Na het vertrek vauit Spanje en een rustige vlucht, was het dan rond 22:30 toch eindelijk tijd om definitief kennis te maken en nam Yvonne de hondjes mee door de douane.
Na een geweldige ontmoeting was het tijd voor de groepsfoto en daarna heeft iedereen zijn nieuw huisgenootje mee genomen naar de warmte thuis.
Wij van de redactie feliciteren iedereen uiteraard en bedanken Yvonne voor haar tijd en inzet.
De resterende foto uiteraard weer te vinden in ons
13 januari 2013
Aankomst 11 jan 2013
Eerste vlucht 2013 een feit.
Hallo lieve lezers,Nadat de oliebollen lucht weer uit huis is vervlogen en de kerstballen en lampjes weer zijn opgeborgen voor een jaar, is voor een ieder het "normale" leven weer begonnen.
Zo ook voor onze vrijwilligers.
Vandaar dat er voor vandaag weer een vlucht stond gepland.
Onze "frequent" flyer Vera kwam vandaag weer van Malaga naar Amsterdam gevlogen met in haar kielzog Aika en Mickey.
Aika en Mickey zijn beide voor opvang naar Nederland gevlogen en kunnen zij aan het Nederlandse klimaat wennen in een veilige omgeving.
Wij hopen dat beide binnenkort een forever home zullen vinden.
De resterende foto uiteraard weer te vinden in ons
31 december 2012
Happy 2013
Namens Bestuur van de stichting Hond zoekt Huis,
wensen wij alle vrijwiligers in Nederland en Spanje, onze sponsoren en alle adoptanten, tesamenmet hun families het aller beste voor het nieuwe jaar toe.
En zeggen uiteraard dank toe aan iedereen die ons in 2012 een warm hart en steun hebben gegeven
Ook namens de viervoetige vrienden die gered zijn
En nog graag gered willen worden
Wensen wij iedereen vooral een veilige jaarwisseling.
15 december 2012
Aankomst 15 december 2013
Vandaag hebben Yvonne en piet weer 4 honden onthaald op schiphol.
Hier viel de eer te buurt aan Miska, Misty, Rebecca en Rainy om verenigd te worden met hun forever familie.
Volgens Yvonne was het een hele gezellige en voorspoedige aankomst.
Wij wensen alle adoptanten vanaf de redactie, heel veel geluk en plezier met hun nieuwe familielid.
Wij wensen alle adoptanten vanaf de redactie, heel veel geluk en plezier met hun nieuwe familielid.
11 november 2012
Bericht namens de redactie
Hallo Lieve Lezers.
Zoals gemerkt, is ons dogblog een tijdje stuurloos geweest.
Waarvoor oprechte excuses.
Omdat het toch zonde is om zo'n mooie site als deze te verwaarlozen gaan wij deze weer nieuw leven in blazen, het zal nog wel even duren om alles wederom up-to-date te krijgen, maar we gaan ons best doen.
En hopenlijk kunnen we u dan weer mee laten genieten van alle reis verhalen, die onze honden begeleiders u met u willen delen.
Uiteraard zijn in gezonden stukken uiteraard ook nog steeds welkom.
Let op alle aankomst- en reisverhalen worden op datum geplaatst. Het zou dus kunnen dat er nieuwe verhalen zijn die in ons dogblog iets verder staan op datum.
Dit heeft te maken met de software die Blogger ons te leen geeft.
En ook verhalen van eerder zijn altijd leuk om weer eens terug te lezen, Toch?.
Wij gan in ieder geval ons best doen om alles weer in gang te zetten.
Met vriendelijke groet, de redactie.
Zoals gemerkt, is ons dogblog een tijdje stuurloos geweest.
Waarvoor oprechte excuses.
Omdat het toch zonde is om zo'n mooie site als deze te verwaarlozen gaan wij deze weer nieuw leven in blazen, het zal nog wel even duren om alles wederom up-to-date te krijgen, maar we gaan ons best doen.
En hopenlijk kunnen we u dan weer mee laten genieten van alle reis verhalen, die onze honden begeleiders u met u willen delen.
Uiteraard zijn in gezonden stukken uiteraard ook nog steeds welkom.
Let op alle aankomst- en reisverhalen worden op datum geplaatst. Het zou dus kunnen dat er nieuwe verhalen zijn die in ons dogblog iets verder staan op datum.
Dit heeft te maken met de software die Blogger ons te leen geeft.
En ook verhalen van eerder zijn altijd leuk om weer eens terug te lezen, Toch?.
Wij gan in ieder geval ons best doen om alles weer in gang te zetten.
Met vriendelijke groet, de redactie.
12 juli 2012
Aankomst 11-07-2012
.JPG)
'S middags was het uiteraard een gezellige happening op de luchthaven, en na het wachten op het landen van het toestel, het wachten op de doorkomst van de honden in de kooien en wachten op het doorlaten van de honden in de kooien bij de douna, werd dan eindelijk al het wachten beloond.
Buiten werden de honden uit hun reisverblijven gehaald en overhandigd aan hun adoptanten en opvanggezinnen.
Hector en Lady zijn namelijk geadopteerd en Lupo en Tronco gaan voor opvang naar Friesland en Brabant.
Uiteraard zijn er weer een aantal foto's genomen die wij in ons Picassa-album hebben neer gezet.
Klik hier en te worden doorgelinkt.
Uiteraard plaatsen wij hieronder de groepsfoto
.JPG)
Rest ons nog om adoptanten en opvanggezinnen te bedanken en heel veel plezier te wensen,
Muchos Gracias!!
08 juli 2012
Maatschappelijke stage tbv. HzH
Voor hun maatschappelijke stage project moesten Amy de Bruijn, Claudia Ernest en Vera van den Eijnden een goed doel uitkiezen.
.JPG)
Omdat Amy haar moeder ongeveer 1 jaar geleden Foxy heeft geadopteerd via Hond zoekt Huis was het goede doel voor Amy niet zo moeilijk kiezen.... en na overleg met Claudia en Vera werd Hond zoekt Huis de gelukkige!
Ze hadden zelf een actie bedacht namelijk 3D-kaarten en Cupcakes maken en gaan verkopen in een bejaardentehuis
.JPG)
Yvonne Groenewoud namens HzH
.JPG)
Omdat Amy haar moeder ongeveer 1 jaar geleden Foxy heeft geadopteerd via Hond zoekt Huis was het goede doel voor Amy niet zo moeilijk kiezen.... en na overleg met Claudia en Vera werd Hond zoekt Huis de gelukkige!
Ze hadden zelf een actie bedacht namelijk 3D-kaarten en Cupcakes maken en gaan verkopen in een bejaardentehuis
De volgende stap was het maken van een flyer zodat ze alvast bekendheid kregen.
30 Juni was de grote dag om de zelfgemaakte kaarten en cakejes te gaan verkopen en dat was heel goed gegaan.
Vandaag was de grote dag om het opgehaalde bedrag te overhandigen aan Yvonne Groenewoud van Hond zoekt Huis. Wat een geweldig mooi bedrag hebben deze jongedames opgehaald namelijk 104.92.
.JPG)
Namens alle zwerfhondjes in Spanje en Hond zoekt Huis willen wij Claudia,Amy en Vera heel erg bedanken want jullie hebben het super gedaan en het gaat zeker goed besteed worden.
Yvonne Groenewoud namens HzH
Hier onder ziet u de flyer waarmee Amy, Claudia, en Vera hun actie begonnen.
Maatschappelijke stage in het JOC!
Amy de Bruijn, Claudia Ernest en Vera van den Eijnden werken aan een zelf bedacht maatschappelijke stage project in het JOC! Samen zetten zij een actie op voor een goed doel wat zij zelf gekozen hebben! Namelijk: Hondzoekthuis.
Hondzoekthuis is een vrijwilligersorganisatie die zich inzet voor het welzijn van de honden in Zuid Spanje. Dit doen zij onder andere door honden te herhuisvesten, tijdelijke opvang te bieden, voorlichten te geven over hoe je met honden en (huis)dieren om hoort te gaan en te streven naar goede wet- en regelgeving voor omgang met (huis)dieren. (Kijk voor meer informatie op www.hondzoekthuis.org)
Amy, Claudia en Vera zijn druk bezig met het maken van kaarten en cakejes die zijn kunnen verkopen. De hele opbrengst zal aan het eind van hun maatschappelijke stage geschonken worden aan Hondzoekthuis.
Uiteraard houden wij deze 3 kanjers en u op de hoogte hoe wij het bedrag gaan besteden. (Red)
07 juli 2012
Lieve lezers, met het schaamrood op den kaken, moet ik u iets bekenen.
Bij het opschonen van de mailbox, kwam ik dit wonderschone gedicht tegen, geschreven door de adoptante van Rocky.
Maar is deze er bij mij doorgeschoten, niet dat ik hem nooit gelezen heb, dat wel, maar ik heb hem nooit geplaatst.
Bij deze wil ik hem toch met u delen en plaats ik hem hier toch nog.
Hopenlijk zijn er meer adoptanten die wellicht zo iets moois (hoeft niet in dicht vorm te zijn) over hun adoptiehondje hebben of zullen schrijven.
Laat het ons weten en wij zullen hem plaatsen.
Ik was nog maar zo klein en toch al helemaal alleen,
ik zwierf over de straten, eigenlijk nergens heen.
Ik, als klein puppy,
nog te klein om al zo ver te lopen,
en zo is mij waarschijnlijk,
een hoop leed bespaard gebleven!
dat iemand me dan snel zou willen adopteren.
Er werd een mooie foto van mij gemaakt die mensen in Nederland konden bekijken.
was nu echt voorbij!
Ik woon nu in Sassenheim en ik heb het daar fijn.
Ik ben een bofkont!
want mij is het gegeven,
dat ik zo niet meer hoef te leven.
Dan hoop ik dat ze een hondje zoals mij willen adopteren.
Voor een kans op een beter leven.
Namens Rocky
Bij het opschonen van de mailbox, kwam ik dit wonderschone gedicht tegen, geschreven door de adoptante van Rocky.
Maar is deze er bij mij doorgeschoten, niet dat ik hem nooit gelezen heb, dat wel, maar ik heb hem nooit geplaatst.
Bij deze wil ik hem toch met u delen en plaats ik hem hier toch nog.
Hopenlijk zijn er meer adoptanten die wellicht zo iets moois (hoeft niet in dicht vorm te zijn) over hun adoptiehondje hebben of zullen schrijven.
Laat het ons weten en wij zullen hem plaatsen.
Excuses aan de schrijfster van onderstaand gedicht namens de redactie.
Ik was nog maar zo klein en toch al helemaal alleen,
ik zwierf over de straten, eigenlijk nergens heen.
Mijn moeder, broertjes en zusjes,
ik wist niet waar ze waren.
Ik stond er alleen voor, en moest het zelf al klarenIk, als klein puppy,
nog te klein om al zo ver te lopen,
niet steeds weggejaagd worden, daar moest ik maar op hopen.
Waar ik geboren ben,
dat is een heel mooi land.
Maar voor honden zoals ik,
heeft het ook een donkere kant.
Helaas maar waar, het is te betreuren.
De verschrikkingen die daar met honden gebeuren.
Gelukkig zijn daar ook mensen die om hondjes zoals ik veel geven,en zo is mij waarschijnlijk,
een hoop leed bespaard gebleven!
Ik mocht bij mensen wonen die mij verzorgde en mij ook al dingetjes wilden leren.
De bedoeling was,dat iemand me dan snel zou willen adopteren.
Er werd een mooie foto van mij gemaakt die mensen in Nederland konden bekijken.
Nu maar hopen dat er snel iemand voor mijn guitige snoet zou bezwijken!
En inderdaad,
er werden mensen uit Nederland verliefd op mij.
Mijn leven zonder huis en baasje,was nu echt voorbij!
Ik woon nu in Sassenheim en ik heb het daar fijn.
Maar waar ik vandaan kom,
daar leven zo veel honden in angst, armoede en pijn!Ik ben een bofkont!
want mij is het gegeven,
dat ik zo niet meer hoef te leven.
Ik ben maar een vuilnisbakkie,
geen kostbare stamboom of populair bloed.
Ik ben gewoon een trouwe viervoeter,
met een lieve snoet.
Mijn wens is dat er nog veel meer mensen zijn,
die om papieren en rassen niks geven.Dan hoop ik dat ze een hondje zoals mij willen adopteren.
Voor een kans op een beter leven.
Namens Rocky
11 maart 2012
Aankomst 10 maart 2012
Vandaag een speciale aankomst,
Ed is vandaag weer eens een dagje Spanje gegaan en heeft wederom honden voor ons ingevlogen.
Dit maal waren Betty-Boop, Bliss, Dobby, Lucy-Lu en Wendy de gelukkige die vanavond met hun nieuwe baasjes zouden worden hereningd.
Terwijl adoptanten en vrijwilligers van HzH stonden te wachten op de komst van Ed en zijn roedel, was er nog een onverwachtse wending op de luchthaven voor Tommy.
Onze special agent buitendienst Hans bezorgde Tommy een extra Waggin' Tale.
Hans besloot namelijk op het allerlaatste moment om Tommy mee naar de luchthaven te nemen.
Daar stonden ook de adoptanten van Betty-Boop te wachten tot Ed hun nieuwe huisgenoot aan hun zou overhandigen.
Maar Cupido bleek ook op de luchthaven rond te scharrelen en had nog een pijltje over en heeft die afgevuurd tussen hen en Tommy.
Eerlijksheids halve moet ik u zeggen dat, dit ons nog nooit is overkomen en na een gesprek tussen Hans en de familie en overleg met de mensen van HzH is besloten dat Tommy die dag/ondertussen nacht zijn walhalla had gevonden en is geadopteerd.
Na dit alles kwam Ed door de douane en konden we de 5 reizigers met hun adoptanten kennis laten maken.
Al met al weer een aparte aankomst, maar ja "never a dull moment" zullen we maar denken.
Eén ding zal altijd het zelfde blijven en een vaste waarde zijn bij onze aankomsten,
Ed is vandaag weer eens een dagje Spanje gegaan en heeft wederom honden voor ons ingevlogen.
Dit maal waren Betty-Boop, Bliss, Dobby, Lucy-Lu en Wendy de gelukkige die vanavond met hun nieuwe baasjes zouden worden hereningd.
Terwijl adoptanten en vrijwilligers van HzH stonden te wachten op de komst van Ed en zijn roedel, was er nog een onverwachtse wending op de luchthaven voor Tommy.
Onze special agent buitendienst Hans bezorgde Tommy een extra Waggin' Tale.
Hans besloot namelijk op het allerlaatste moment om Tommy mee naar de luchthaven te nemen.
Daar stonden ook de adoptanten van Betty-Boop te wachten tot Ed hun nieuwe huisgenoot aan hun zou overhandigen.
Eerlijksheids halve moet ik u zeggen dat, dit ons nog nooit is overkomen en na een gesprek tussen Hans en de familie en overleg met de mensen van HzH is besloten dat Tommy die dag/ondertussen nacht zijn walhalla had gevonden en is geadopteerd.
Na dit alles kwam Ed door de douane en konden we de 5 reizigers met hun adoptanten kennis laten maken.
Al met al weer een aparte aankomst, maar ja "never a dull moment" zullen we maar denken.
Eén ding zal altijd het zelfde blijven en een vaste waarde zijn bij onze aankomsten,
De vaak gecopieerde maar nog nooit geëvenaardegroepsfoto
De resterende foto uiteraard weer te vinden in ons
07 maart 2012
Aankomst 7 maart 2012
Vandaag wederom een mooie aankomst, maar ééntje met een gevoelig randje.
Onze dank gaat wederom uit naar Vera, die voor ons weer 2 honden heeft overgevlogen vanuit Malaga.
Aankwamen Tommy, welke in eerste instantie was geadopteerd, maar op het laatste moment wegens omstandigheden werd gecancelled. Maar gelukkig voor Tommy ontfermden onze adoptie consulenten zich over hem, en kon Tommy in de noodopvang.
Eerst bij Yvonne, maar omdat een agressieve trap naar beneden voor haar roet in het eten strooide, en haar op een onaangename manier deed belanden onder aan die trap, was het uiteindelijk Ed die hem thuis in zijn roedel een opvang kon geven. Top voor Tommy, want voor hem was het zeer goed om uit zijn situatie in Spanje "verlost" te worden.
"Gevoelig" staat in dit gebeuren voor de gebroken pols van Yvonne, wij van de redactie wensen Yvonne dan ook vanaf hier heel veel beterschap en hopen op een spoedig herstel. Overigens weerhoudt het Yvonne er niet van om haar taken als adoptieconsulente voor te zetten, maar gaat zij gewoon door. Chappeu Yvonne.
Ook kwam Cindy aan op Schiphol, om daar vanaf vandaag als maatje te gaan leven met Spike.
Spike is een paar maanden geleden in Nederland aangekomen, maar helaas een paar dagen voor de aankomst van Cindy tragisch overleden. Naar alle waarschijnlijkheid aan de gevolgen van een vervelende tekenziekte.
Voor de adoptante van Cindy (maar ook voor ons) was deze aankomst er dan ook één met een dubbel "gevoel". Enerzijds de blijdschap om het ontvangen van Cindy anderzijds het verlies van Spike, die dit moment zo graag had willen mee maken.
Wij van de redactie wensen, de adoptante behalve heel veel geluk en plezier met Cindy, ook heel veel sterkte toe met het verlies van Spike.
Onze dank gaat wederom uit naar Vera, die voor ons weer 2 honden heeft overgevlogen vanuit Malaga.
Eerst bij Yvonne, maar omdat een agressieve trap naar beneden voor haar roet in het eten strooide, en haar op een onaangename manier deed belanden onder aan die trap, was het uiteindelijk Ed die hem thuis in zijn roedel een opvang kon geven. Top voor Tommy, want voor hem was het zeer goed om uit zijn situatie in Spanje "verlost" te worden.
"Gevoelig" staat in dit gebeuren voor de gebroken pols van Yvonne, wij van de redactie wensen Yvonne dan ook vanaf hier heel veel beterschap en hopen op een spoedig herstel. Overigens weerhoudt het Yvonne er niet van om haar taken als adoptieconsulente voor te zetten, maar gaat zij gewoon door. Chappeu Yvonne.
Spike is een paar maanden geleden in Nederland aangekomen, maar helaas een paar dagen voor de aankomst van Cindy tragisch overleden. Naar alle waarschijnlijkheid aan de gevolgen van een vervelende tekenziekte.
Voor de adoptante van Cindy (maar ook voor ons) was deze aankomst er dan ook één met een dubbel "gevoel". Enerzijds de blijdschap om het ontvangen van Cindy anderzijds het verlies van Spike, die dit moment zo graag had willen mee maken.
Wij van de redactie wensen, de adoptante behalve heel veel geluk en plezier met Cindy, ook heel veel sterkte toe met het verlies van Spike.
Dus al met al toch een mooie aankomst.
Hier onder dan toch ook de groepsfoto en de resterende foto's staan wederom te prijken op ons
06 maart 2012
A Senior Dog's prayer
One by one, they pass my cage, Too old, too worn, too broken, no way.
Way past his time, he can’t run and play.
They shake their heads slowly and go on their way.
A little old man, arthritic and sore,
It seems I am not wanted anymore
I once had a home, I once had a bed,
A place that was warm, and where I was fed.
Now my muzzle is grey, and my eyes slowly fail.
Who wants a dog so old and so frail?
My family decided I didn’t belong,
I got in their way, my attitude was wrong.
Whatever excuse they made in their head,
Can’t justify how they left me for dead.
Now I sit in this cage, where day after day,
Those younger dogs get adopted away.
When I had almost come to the end of my rope,
You saw my face, and I finally had hope.
You saw thru the grey, and the legs bent with age,
And felt I still had life beyond the cage
You took me home, gave me food and a bed.
And shared your own pillow with my poor tired head.
We snuggle and play, and you talk to me low,
You love me so dearly, you want me to know.
I may have lived most of my life with another,
But you outshine them with a love so much stronger.
And I promise to return all the love I can give,
To You, my dear person, as long as I live.
I may be with you for a week or for years,
We will share many smiles, you will no doubt shed tears.
And when the time comes that God deems I must leave,
I know you will cry and your heart, it will grieve.
And when I arrive at the Bridge, all brand new,
My thoughts and my heart will still be with you.
And I will brag to all who will hear,
Of the angel who made my last days so dear.
Way past his time, he can’t run and play.
They shake their heads slowly and go on their way.
A little old man, arthritic and sore,
It seems I am not wanted anymore
I once had a home, I once had a bed,
A place that was warm, and where I was fed.
Now my muzzle is grey, and my eyes slowly fail.
Who wants a dog so old and so frail?
My family decided I didn’t belong,
I got in their way, my attitude was wrong.
Whatever excuse they made in their head,
Can’t justify how they left me for dead.
Now I sit in this cage, where day after day,
Those younger dogs get adopted away.
When I had almost come to the end of my rope,
You saw my face, and I finally had hope.
You saw thru the grey, and the legs bent with age,
And felt I still had life beyond the cage
You took me home, gave me food and a bed.
And shared your own pillow with my poor tired head.
We snuggle and play, and you talk to me low,
You love me so dearly, you want me to know.
I may have lived most of my life with another,
But you outshine them with a love so much stronger.
And I promise to return all the love I can give,
To You, my dear person, as long as I live.
I may be with you for a week or for years,
We will share many smiles, you will no doubt shed tears.
And when the time comes that God deems I must leave,
I know you will cry and your heart, it will grieve.
And when I arrive at the Bridge, all brand new,
My thoughts and my heart will still be with you.
And I will brag to all who will hear,
Of the angel who made my last days so dear.
08 februari 2012
Aankomst 8 februari 2012
Vandaag zijn er weer 2 kanjers op Schiphol geland.
Vera vloog vandaag wederom vanuit Spanje naar Nederland en dan meld zij zich altijd aan om voor ons honden mee te nemen. En vandaag waren het JJ en Lavender, die de gelukkige waren omdat zij in Nederland een nieuw baasje hadden gevonden.
Na een vertragen van een 2-tal uren landde het vliegtuig en een klein uurtje later was daar dan de overdracht.
Vera vloog vandaag wederom vanuit Spanje naar Nederland en dan meld zij zich altijd aan om voor ons honden mee te nemen. En vandaag waren het JJ en Lavender, die de gelukkige waren omdat zij in Nederland een nieuw baasje hadden gevonden.
Na een vertragen van een 2-tal uren landde het vliegtuig en een klein uurtje later was daar dan de overdracht.
JJ en Lavender vonden de koude een beetje onwennig, maar vonden het toch wel leuk om na de kennismaking met hun nieuwe families en overdracht van de papieren, samen met hun adoptanten en onze vluchtbegeleidster een groepsfoto te maken.
Wij wensen JJ die voortaan als Rubie door het leven gaat en Lavender die zich voortaan als Sarie laat aanroepen alswel de beider families heel veel geluk samen.
04 februari 2012
Even de koude ontvlucht.......
Oh lieve mensen, u kunt denken wat u wilt! Ik geef het ook direct toe, ik ben een kou kleum, een watje, een nono, een het maakt mij niet uit, maar ik heb zo'n hekel aan de winter. De kou, de sneeuw, ijs op de sloten, onze lieve heer moet (in mijn ogen) zo'n offday gehad hebben toen die deze in zijn scheppingsverhaal schreef.
Maar goed er zijn er vele onder u die dat geweldig vinden, ik vertrok vandaag even naar het zuiden om de zon te zien. Uiteraard was het belangrijkste dat ik Lucky Lucky, luna, Pendeo, Hummer en Humper op ging halen.
Een kleine bijkomstigheid was dat Mona en ik op onze vorige trip onze winterjassen hadden laten hangen in het hotel waar wij toen verbleven. Foutje. Dit alles bij elkaar genomen gaven mij de gelegenheid om even bij mijn vriend de zon te zijn en de kou te ontvluchten. Dus toen ik om 4 uur na koffie en een ijskoude wandeling met onze eigen honden, in de mist richting Schiphol reed, kon het voor mij alleen maar beter worden.
Na het parkeren van de auto, ging ik in de auto-pilotmodus. Incheck" nee mevrouw geen bagage, ja ik vlieg vanavond weer terug. Douane” nee hoor, geen vloeistoffen, ja hoor, fouilleer me maar, etc, etc. En toen was er (en nu denkt u koffie, dacht ik ook maar met die kou, krijg ik trek in…..) warme chocomelk met een lekker stuk chococake erbij. Croissant erbij als ontbijt en ik was er klaar voor.
Boarding, on time.
Pushback, fout, toen begon het gelazer. Het karretje wat ons achteruit zou duwen en het vliegtuig met de neus in de goede richting moest zetten, had een slechte dag en dacht bekijk het maar.
En omdat er van die dingen niet al te veel zijn op Schiphol (heuh) was het sneller om dat ding te repareren ipv een andere het werk te laten doen. Afijn, nadat de reparatieploeg was verschenen en dat ding was gerepareerd, werden we met veel horten en stoten achteruit geduwd.
Daarna moesten we naar de-icing, hier werd het vliegtuig door vier marswagentjes volledig ontdaan van ijsvorming en ingespoten met anti-vries. En toen bijna 45 minuten later, vertrokken we de lucht in richting Spanje.
Onderweg leek het ook wel een rollercoaster, tot 3 keer over was er zoveel turbulentie dat het teken riemen vast werd gegeven.
Maar goed om 11 uur stond ik in een fris edoch zonnig Malaga. 11 graden maar toch altijd nog 29 graden
warmer dan de -18 die op dat moment in Nederland werd gemeten.
Met de trein richting Torremolinos gegaan en de winterjassen opgehaald.
Na dit overheerlijke broodje ben ik nog even over het straand gelopen en heb daar toch nog even sneeuw gezien. Weliswaar ver weg boven in de bergen van de Sierra Nevada, maar goed leuk om daar sneeuw te zien liggen terwijl ik langs het strand in de zon liep.
Lopende langs het strand schoot mij te binnen dat ik altijd iets had gehoord over Plaza Mayor, een super outlet winkelcentrum met een mega oppervlak.Dus de trein gepakt, en een paar haltes later stond ik voor een poort die toegang verschafte tot een gezellig, maga eet en drinkplein met daar achter een joekel van een winkelcentrum. Een uurtje later, ben ik met een paar nieuwe Nike’s in de tas weer naar het eet en drinkplein gegaan.
Daar ben ik bij Abuella nog even wat wezen drinken, voor vele van u zal de naam Abuella weinig zegen, maar sommige onder ons weten dat Abuella een hond is die samen met onze Bono destijds in Nederland is geplaatst. Abuella heeft haar oude dag bij een vriendin van ons mogen slijten en is daar tot haar dood super gelukkig gewest. En soms, heel soms gebeurt er iets waardoor wij denken dat Abbie ons een berichtje stuurt vanachter de regenboogbrug “dat het goed is”.
Ik bemerkte namelijk pas dat ik bij Abuella op visite was toen ik de rekening kreeg, waarop in het Spaans stond, "bedankt voor uw bezoek aan Abuella".
Maar goed de realitijd riep weer en ondertussen werd het tijd om de terugreis te aanvaarden en na “het teken” van Abbie ben ik terug naar Malaga Airport gegaan.
Na een voorspoedige airport run met Linda en Denise was de vlucht tegen verwachting in een vlotte. Want ondanks de ijzige kou in Nederland hadden we geen vertraging. Uiteraard ben ik met Hummer naar het bekende raam gegaan en heb Hummer daar aan de gereedstaande opvang en adoptanten getoond. Aangezien ook de bagageafhandeling in topsterkte was, werden de kooien met Lucky Lucky, luna, Pendeo en Humper, binnen een half uur bij mij en Hummer gebracht, en zijn wij gezamenlijk door de douane gegaan.
Daar hebben wij dit keer tegen de regels in, maar vanwege de ongezonde koude, de honden binnen uit de kooien gehaald en met hun nieuwe families kennis laten maken.
Dit leverde natuurlijk weer leuke plaatjes op en de onvermijdelijke groepsfoto.
Maar goed er zijn er vele onder u die dat geweldig vinden, ik vertrok vandaag even naar het zuiden om de zon te zien. Uiteraard was het belangrijkste dat ik Lucky Lucky, luna, Pendeo, Hummer en Humper op ging halen.
Een kleine bijkomstigheid was dat Mona en ik op onze vorige trip onze winterjassen hadden laten hangen in het hotel waar wij toen verbleven. Foutje. Dit alles bij elkaar genomen gaven mij de gelegenheid om even bij mijn vriend de zon te zijn en de kou te ontvluchten. Dus toen ik om 4 uur na koffie en een ijskoude wandeling met onze eigen honden, in de mist richting Schiphol reed, kon het voor mij alleen maar beter worden.
Boarding, on time.
Pushback, fout, toen begon het gelazer. Het karretje wat ons achteruit zou duwen en het vliegtuig met de neus in de goede richting moest zetten, had een slechte dag en dacht bekijk het maar.
En omdat er van die dingen niet al te veel zijn op Schiphol (heuh) was het sneller om dat ding te repareren ipv een andere het werk te laten doen. Afijn, nadat de reparatieploeg was verschenen en dat ding was gerepareerd, werden we met veel horten en stoten achteruit geduwd.
Daarna moesten we naar de-icing, hier werd het vliegtuig door vier marswagentjes volledig ontdaan van ijsvorming en ingespoten met anti-vries. En toen bijna 45 minuten later, vertrokken we de lucht in richting Spanje.
Onderweg leek het ook wel een rollercoaster, tot 3 keer over was er zoveel turbulentie dat het teken riemen vast werd gegeven.
Maar goed om 11 uur stond ik in een fris edoch zonnig Malaga. 11 graden maar toch altijd nog 29 graden
Met de trein richting Torremolinos gegaan en de winterjassen opgehaald.
Daarna toch nog even de zee bekeken en een overheerlijk broodje gehaald bij Astrid, de eigenaresse van een broodjes zaak met dezelfde naam, die hoewel van Spaanse afkomst, Nederlands spreekt omdat ze tien jaar in Amsterdam heeft gewoond.
Lopende langs het strand schoot mij te binnen dat ik altijd iets had gehoord over Plaza Mayor, een super outlet winkelcentrum met een mega oppervlak.
Ik bemerkte namelijk pas dat ik bij Abuella op visite was toen ik de rekening kreeg, waarop in het Spaans stond, "bedankt voor uw bezoek aan Abuella".
Maar goed de realitijd riep weer en ondertussen werd het tijd om de terugreis te aanvaarden en na “het teken” van Abbie ben ik terug naar Malaga Airport gegaan.
Daar hebben wij dit keer tegen de regels in, maar vanwege de ongezonde koude, de honden binnen uit de kooien gehaald en met hun nieuwe families kennis laten maken.
Dit leverde natuurlijk weer leuke plaatjes op en de onvermijdelijke groepsfoto.
Na nog even na kletsen en een kop koffie bij de Delifrance zijn ook wij huiswaarts gekeerd.
Daar ben ik die nacht weer heerlijk in slaap gevallen en deerde de kou mij die nacht eventjes helemaal niet, het warme gevoel van weer 5 geredde hondjes bleef die nacht overheersen.
19 januari 2012
En toen was het 14 januari 2011
Dit was de dag dat Mona en ik (uw red.) een short trip naar Spanje namen om daar een kijkje te nemen in de keuken van onze Spaanse collega’s van Paws for Thought. Na hun bezoek in onze keuken, was het nu tijd “to return the favor”, met dat verschil dat het hier toen “Freezing” was en ons vooruitzicht drie warme dagen waren.Na een gezellige avond vol geklets met onze “babyzitster” en een vergeten nachtrust, werd rond drieën de auto geladen, om via P3 smart-parking richting vertrek te gaan.
Hier was een rendez-vous gepland met Larry en zijn adoptant, dit met een speciale reden.
Larry was een plaatsing van enkele maanden geleden, waarbij het afscheid tussen de opvang in Spanje en Larry destijds behoorlijk heftig was.
Ook tijdens een tweetal reünies in Nederland was de liefde tussen het tweetal weer aanwezig en werd er besproken, dat als er ooit iets gebeurde waardoor Larry herplaatst zou moeten worden, Larry terug naar Spanje moest komen. Helaas gebeurde het onvoorspelbare en door omstandigheden moest Larry worden herplaatst. Vooropgesteld dat wij geen honden terug vliegen naar Spanje, was dit een uitzonderlijk geval
Aan Mona en mij de taak om te regelen dat Larry terug naar Spanje ging.
Na het afscheid tussen Larry en adoptante, zette Mona en ik de pas richting Transavia incheck. Hier werden wij terecht gewezen op een riante overschrijding van het gewicht van onze tas, wel één hele kilo!! Maar goed teveel is teveel, en na het betalen van overgewicht (natuurlijk aan een andere balie) mochten we door en was de volgende stop “ongewone bagage en huisdieren”.
Aangezien de desbetreffende douane ambtenaar nog niet aanwezig was, Schiphol International Airport, moesten wij een half uur wachten. Gelukkig hadden wij ruimschoots de tijd genomen.
Nadat Larry in zijn, gecheckte. reisbench afscheidt had genomen van ons, zijn wij richting douane vertrokken. Hier bleek dat uw redacteur, wederom zijn voorkomen niet mee had en tot twee keer toe terug werd geroepen door de controle, na eerst een bodycheck te hebben gehad omdat de scan zelfs na twee keer passeren bleef piepen, was er ook al iets mis met de handbagage van ondergetekende. Een door de scan gezien voorwerp werd bestempeld als gevaarlijk en moest uit de tas worden gehaald voor nader onderzoek. Het bleek de buidel met kleingeld te zijn, die ik bij mij had omdat ik precies een dag voor onze reis mijn portemonnee liet sneuvelen en het kleingeld er uit viel nog voordat ik het er in kon stoppen.
Maar goed, na het beslechten van deze obstakels was het tijd voor koffie en een broodje. Hierna was het tijd om richting vliegtuig te gaan en boarden was daarna ook snel gepiept.
Na een kalme vlucht, het ophalen van de bagage en een snel weerzien met Larry (Larry werd binnen een kwartier na aankomst met ons herenigd, Viva Espania), spoeden wij ons naar buiten, richting Spaanse zon. Even later belde Jo ons dat ze er was en dat ze naar de plek kwam waar wij stonden.
Ik moet u zeggen het was een schitterend gezicht om te zien hoe blij Larry was bij het zien van Jo en met al zijn lenigheid vanaf de grond in een keer in haar armen sprong. Een schitterend weerzien van een verliefd koppel, die vanaf nu onafscheidelijk zouden zijn.
Hierna zijn we richting auto gelopen en hebben wij kennis gemaakt met Richard de wederhelft van Jo, en zijn wij richting Nerja gereden, alwaar ik heb genoten van een good old English breakfast, voor Mona volstond een sandwich, en een grote kop koffie.
Na veel gezelligheid en het nuttigen van dit ontbijt, zijn we richting Seacrest kennels gereden.
Met deze kennels doen we regelmatig zaken omdat zij ook opvangen voor de stichtingen waarmee wij samen werken in Spanje. Tevens verzorgen zij de opslag van alle reisbenches, wanneer Grayvis deze voor ons naar Spanje transporteert.
Tevens hebben wij Trixie opgehaald uit Seacrest. Trixie zou op 16 januari op onze terugreis naar Nederland met ons mee vliegen en tot die tijd bij Linda verblijven.
Na ons bezoek aan Seacrest, zijn wij naar “de rotonde” in Nerja gereden om daar het hondje Sarah af te zetten, Sarah hadden Jo en Richard de gehele tijd bij zich en ging in “foster” bij de dame waar ze mee afgesproken hadden.
Na het afzetten van Sarah zijn wij naar Salobrena gereden en hebben daar even een kijkje genomen in de woning van Jo. Een kortstondig verblijf daar werd ietwat verlengd omdat de sleutel die naar Linda moest van de opslag al door Richard onderweg was, en deze even niet door had dat wij ook naar Linda zouden gaan.
Na terugkomst van Richard zijn ook wij ingestapt en richting Almuñécar gereden, al waar we een kijkje hebben genomen in het huis en kennels van Linda en Pete. Na de kennismaking met de honden en wat bij gekletst te hebben samen met het nuttigen van de nodige koffie, zijn wij door Pete naar Torremolinos gebracht en hebben wij ons hotel voor die nacht opgezocht.
De schrik sloeg ons om het hart toen wij op het grote plein de borden van het hotel groot tegen de gevel zagen hangen met daaronder grote neergelaten rolluiken. Tja, wat denk je dan, internet boeking, lekker goedkoop, wat een pech, centen weg.
Maar ja, wij zijn niet voor één gat te vangen en na enig speurwerk bleek de ingang van het hotel om de hoek te zitten en was dit hotel een toppertje.
Na ons in de hotelkamer te hebben gesetteld, zijn wij Torremolinos ingegaan en zijn wij een stukje gaan eten. Na een goed(koop, ja in Spanje kan je voor weinig nog steeds goed en uitgebreid eten) stuk vlees, salade en patat zijn wij toch nog even naar de kust geweest en hebben wij de zee aanschouwd. Hierna zijn wij richting hotel vertrokken, maar niet zonder onderweg te zijn gezwicht voor een cappuccino met een groot stuk chocolade taart.
Vol en voldaan zijn wij die nacht in een diepe rust verzonken.
En toen was het 15 januari 2011
En net als vorig jaar zat ik deze dag in Spanje en kreeg ik die dag het mooiste cadeau die je kunt bedenken. ZON. Mona en ik zouden om 13.00 uur opgehaald worden door Pete en Linda, en tot die tijd zijn wij nog even Torremolinos ingegaan voor een klein ontbijt en wederom koffie. U weet ondertussen, lieve lezers, dat eten en drinken in Spanje tot een van mijn favoriete bezigheden behoort. Maar het voordeel is dat Mona en ik deze hobby delen. Ik hoor u denken, maar nee, het is mij niet aan te zien.
Na een fijn ontbijt zijn wij nog even in een plaatselijke juwelier wezen snuffelen en kreeg ik nog een mooi cadeau van Mona, namelijk een nieuw horloge, welke ik al heel lang nodig had.
Dit horloge zou later vandaag nog voor een leuke anekdote zorgen.
Rond één uur stonden Linda en Pete op de afgesproken plaats op ons te wachten en zijn wij naar Torrox gereden. Hier werden wij weer herenigd met Jo en Rich, maar ook Dawn en Bill waren van de partij. Ook Dawn en Bill redden regelmatig Spaanse honden en een aantal van onze lezers hebben een hond geadopteerd die bij hen vandaan komt.
Door bovengenoemd zestal werden wij getrakteerd op iets (Jawel) te eten.
Braziliaans BBQ’en.
Dit schrijf ik bewust met hoofdletters, want tjonge, tjonge, tjonge, wat was dit goed zeg. In Nederland kennen we dit onder de naam Rodizio, alleen het tempo, de kwaliteit, de gebakken bananen, aangevuld met de ligging aan het strand, verse Mojito’s en verse Sangria maakten dit tot een onvergetelijke maaltijd.
Na deze uitgebreide lunch, zijn wij ook nog in Torrox met Jo en Rich naar een plek gereden alwaar ze hadden afgesproken met een Spaanse en Belgische dame, omdat zij haar zouden helpen met het bemiddelen van twee door haar geredde honden.
Omdat wij voor één van deze honden in Nederland waarschijnlijk wel adoptanten wisten, werd er snel besloten dat we één van de honden mee gingen nemen. Hierop sloeg de Belgische dame om, als een schip bij het Italiaanse eiland Giglio, en vertelde dat ze verliefd was geworden op de pup.
Jo boos, dames ruzie, voor niets tijd ingestoken en einde samenwerking. Ook dit is dogresceu in Spanje. Na een terrasje, zijn wij weer in de auto gestapt richting Torrox, omdat de die dag ook nog tezamen met ene Liz op bezoek zouden gaan bij een stel zwervers die leefde in een verlaten bouwval op een steile rotshelling en daar 7 mix stefford pups hadden rondscharrelen, die misschien wel plaatsbaar waren in Nederland. Nadat Richard ons op een kruising in Torrox had gezet zijn wij met Linda, Liz en Jo verder gegaan en richting kust gereden.
Na het afdalen van de toch wel ietwat steile berg, kwamen wij bij de zwevers/junks/alcoholisten terecht en al snel werd de verhouding grimmig en waren er woorden tussen Liz en de twee heren die zich daar bevonden.
We moesten al die KL*TE honden maar meenemen! Na enig overleg tussen Liz, Jo, Linda en Mona werd toen besloten om in ieder geval de teefjes maar mee te nemen om de kansen op voortplanting maar te verkleinen. Tevens bleek er ook een pup/teefje rond te scharrelen waarvan de zwervers eerder hadden gezegd dat deze was “verdwenen”. Na het oppakken van dit teefje, kwam er een derde zwerver het huis uit gestormd en begon te schreeuwen “mi perro” en begon dit steeds harder te verwoorden.
Jo, die dit pupje in haar handen had, moest duiken om een zwaai met de armen te ontduiken. De pup werd in Mona’s armen geduwd. Terwijl de conversatie toch een vervelende wending aan begon te nemen.
Het geheel ontaarde in een situatie waarbij ondergetekende in eerste instantie deze idioot probeerde te kalmeren en hem duidelijk probeerde te maken dat dit met zijn “vrienden” was afgesproken. Maar omdat de situatie steeds grimmiger werd en de idioot de dames en mij probeerde te slaan, werd er besloten om in allerijl nog twee pups mee te nemen welke zich in onze buurt bevonden. De idioot bleef maar roepen Mi Perro, Mi perro en nadat hij mij zelfs probeerde te bijten heb ik hem bij de strot gepakt en deze pas losgelaten toen de dames zich bergopwaarts konden begeven. In het bezit van, jawel, twee reutjes en het teefje waar het gelazer om was begonnen.
Onderweg de steile helling weer op dacht Mona nog even dat ze met twee honden in haar hand wel even “glijbaantje” kon spelen en viel gleed nog even een ruime meter naar beneden. Hierna moest nog even een kudde geiten worden ontweken, die daar hun dagelijkse rondje liepen, en zijn wij vol adrenaline richting auto gegaan.
Bij de auto gekomen werd er door Liz, Jo en Linda aan mij nog wel even gevraagd of ik er goed van af was gekomen omdat die mafkees mij toch een aantal keer stevig probeerde te raken. Mona was ook geïnteresseerd en vroeg mij dan ook of ik mijn net gekregen horloge nog had………..?
Eerlijkheids halve moet ik u vertellen dat ik een aantal jaar daarvoor ook eens een horloge van haar had gehad. Ik ben toen met mijn pas verkregen horloge naar en voorverkoop gegaan van voetbal kaartjes, in de drukte is toen mijn horloge van mijn arm gestolen en tot overmaat van ramp waren ook de voetbalkaartjes uitverkocht voordat ik aan de buurt was……..
Goed zij had dus recht van spreken! En ik had mijn horloge nog.
Met drie geredde pups in ons bezit zijn wij vervolgens met Jo en Linda naar Jo’s huis gereden.
Twee corona’s later kwam het besef en moest er nog wel even opvang geregeld worden.
Na snel handelen en enkele telefoontjes naar Nederland werd er besloten dat we de volgende dag op de luchthaven zouden proberen om nog een tasje bij te boeken en twee van de drie pups naar Nederland te krijgen. Hoe zouden we nog wel zien, maar het teefje en één van haar broertjes konden naar Nederland. Het teefje werd Ezra genoemd terwijl haar broertje voor nu de naam Bentley kreeg.
Nadat de stress van ons was afgegeleden, zijn wij met Linda mee gegaan en hebben wij na nog een overheerlijke kop koffie daar in het gasten verblijf de nacht door gebracht.
En toen was het 16 januari 2011,
Om ongeveer 6 uur in de morgen, terwijl het in Spanje nog behoorlijk koud en vooral in de bergen nog aarde donker was, ging voor ons de wekker.
Vandaag was het de dag van onze terugkeer naar Nederland.
Na de begroeting door Linda’s talrijke honden (ze had er op dat moment om en nabij de twaalf in de ronte lopen) en een goede kop koffie hebben wij Trixie, Bentley en Ezra ingeladen en zijn wij met Linda om ongeveer 7 uur uit Almuñécar weggereden naar Salobrena, alwaar wij op het inmiddels voor ons beroemde parkeer terrein bij de Lidl hadden afgesproken met de opvangouders van Satur en Brownie.
Door het plotselinge gebeuren van de dag voorafgaand, zaten wij nog wel even met het gedoe rond de twee extra pups. Zonder al te veel in details te treden, kan ik u zeggen is het ons gelukt. Het was even rennen tussen de diverse loketten van flightcare, Transavia en incheck maar er kon een extra tasje worden geboekt. Mona en ik zittende op dezelfde rij met een lege stoel er tussen. Dit met vriendelijk lachen naar de dienstdoende ambtenaren m/v, ze heel hartelijk bedanken voor al hun inzet. En ze vooral laten weten dat dit zonder hun inzet was gelukt. Ach, en dat was dan ook wel zo. Wat meewerkte was de schattige aanblik van twee wel heel schattige puppe gezichtjes. Mooi om te zien is dat het aanzicht van Ezra en Bentley zelfs de stoere douane dames deed smelten en dat ze Mona en mij bijna smeekte of we niet bij hen in de rij wilden komen staan. Omdat bij het scannen van de tasjes de pups dan kortstondig uit het tasje moeten en de dame in kwestie dan even kan/mag helpen de hond vast te houden terwijl wij door de bodycheck gaan.
Ondanks de hectiek van deze airport run, waren wij toch nog precies op tijd voor boarding en gingen wij ruimschoots op tijd aan boord van het vliegtuig.
Alles volgens plan en goed geregeld, dachten wij…………. Alleen dacht trixie daar even anders over, terwijl wij dachten dat alle tasjes goed waren geborgd, had Trixie een ontsnappingsluik gevonden in haar Tasje en ging op haar gemak, drie rijen voor ons, even ontspannen zitten poepen. Toen wij daar door de stewardess op geattendeerd werden, hebben wij Trixie toch maar weer in de reistas gedaan, die wij meteen maar even extra geborgd hebben met de meegenomen ty-raps.
Daarna maar even de gedane boodschap opgeruimd en met behulp van de crew en een spuitbusje luchtverfrisser de lucht geklaard. De dames die gesetteld waren op de rij waar dit gebeurd was accepteerde gelukkig onze gemeende excuses en konden er verder wel om lachen. Godzijdank!
Na een voorspoedige vlucht, kwamen wij rond 2 uur aan op Schiphol, alwaar wij de tasjes honden door het inmiddels bekende raam hebben geshowd aan de door Ed verzamelde adoptanten.
Een uurtje later werden ook Brownie en Satur bij ons gebracht en zijn we richting uitgang gegaan.
Na de overdracht van de honden, de vele knuffels en het schieten van foto’s hebben wij als laatste natuurlijk ook weer een groepsfoto gemaakt. Waarna wij nog even met Ed een heerlijke kop koffie hebben genuttigd en onze reisavonturen met hebben door gesproken.
Na de koffie heb ik de auto opgehaald en na het inladen van Bentley en Ezra en de transport boxen zijn hebben wij afscheid van Ed genomen en zijn wij huiswaarts gekeerd.
Hier heeft Bentley kennis gemaakt met zijn opvangmoeder en is later die dag met haar mee gegaan naar huis.
Al met al een druk weekend, dat totaal anders verliep als dat wij in onze stoutste dromen hadden kunnen bedenken, maar we zijn blij dat we nu ook eens van dicht bij hebben gezien en meegemaakt hoe het werk van de vrijwilligers daar in Spanje er uit ziet.
En wij zijn hen dankbaar voor hun tomeloze inzet waarmee zij zich inzetten voor de zwerfhonden aldaar.
Tevens moesten wij namens hen, iedereen in Nederland, die zich inzet om het leven van Spaanse zwerfhonden te veraangenamen, zeer hartelijk bedanken. Niet alleen voor het redden van deze dieren, maar ook en misschien wel vooral, voor het geven van hoop. Want hoop is nodig daar, de hoop dat er zwerfhonden gered worden, de hoop dat er op den duur begrip komt vanuit de lokale bevolking voor de omgang met dieren, de hoop dat de vrijwilligers daar zich kunnen blijven inzetten, de hoop dat zij zolang als nodig is met onze steun zich kunnen bekommeren om deze verwaarloosde honden.
Deze dank wil ik dan ook, aan iedereen, bij deze overbrengen en daarbij onze dank toevoegen, want ook wij van HzH weten dat wij het zonder steun van onze vrijwilligers en iedereen die ons een warm hart toe draagt, alswel de adoptanten, niet redden.
Vandaar dat ik woorden wil uitspreken die Jo ons mee gaf voor iedereen,
Moe maar heel voldaan zijn wij deze nacht inslaap gevallen.
Hier was een rendez-vous gepland met Larry en zijn adoptant, dit met een speciale reden.
Larry was een plaatsing van enkele maanden geleden, waarbij het afscheid tussen de opvang in Spanje en Larry destijds behoorlijk heftig was.
Ook tijdens een tweetal reünies in Nederland was de liefde tussen het tweetal weer aanwezig en werd er besproken, dat als er ooit iets gebeurde waardoor Larry herplaatst zou moeten worden, Larry terug naar Spanje moest komen. Helaas gebeurde het onvoorspelbare en door omstandigheden moest Larry worden herplaatst. Vooropgesteld dat wij geen honden terug vliegen naar Spanje, was dit een uitzonderlijk geval
Aan Mona en mij de taak om te regelen dat Larry terug naar Spanje ging.
Aangezien de desbetreffende douane ambtenaar nog niet aanwezig was, Schiphol International Airport, moesten wij een half uur wachten. Gelukkig hadden wij ruimschoots de tijd genomen.
Nadat Larry in zijn, gecheckte. reisbench afscheidt had genomen van ons, zijn wij richting douane vertrokken. Hier bleek dat uw redacteur, wederom zijn voorkomen niet mee had en tot twee keer toe terug werd geroepen door de controle, na eerst een bodycheck te hebben gehad omdat de scan zelfs na twee keer passeren bleef piepen, was er ook al iets mis met de handbagage van ondergetekende. Een door de scan gezien voorwerp werd bestempeld als gevaarlijk en moest uit de tas worden gehaald voor nader onderzoek. Het bleek de buidel met kleingeld te zijn, die ik bij mij had omdat ik precies een dag voor onze reis mijn portemonnee liet sneuvelen en het kleingeld er uit viel nog voordat ik het er in kon stoppen.
Maar goed, na het beslechten van deze obstakels was het tijd voor koffie en een broodje. Hierna was het tijd om richting vliegtuig te gaan en boarden was daarna ook snel gepiept.
Na een kalme vlucht, het ophalen van de bagage en een snel weerzien met Larry (Larry werd binnen een kwartier na aankomst met ons herenigd, Viva Espania), spoeden wij ons naar buiten, richting Spaanse zon. Even later belde Jo ons dat ze er was en dat ze naar de plek kwam waar wij stonden.
Ik moet u zeggen het was een schitterend gezicht om te zien hoe blij Larry was bij het zien van Jo en met al zijn lenigheid vanaf de grond in een keer in haar armen sprong. Een schitterend weerzien van een verliefd koppel, die vanaf nu onafscheidelijk zouden zijn.
Na veel gezelligheid en het nuttigen van dit ontbijt, zijn we richting Seacrest kennels gereden.
Met deze kennels doen we regelmatig zaken omdat zij ook opvangen voor de stichtingen waarmee wij samen werken in Spanje. Tevens verzorgen zij de opslag van alle reisbenches, wanneer Grayvis deze voor ons naar Spanje transporteert.
Tevens hebben wij Trixie opgehaald uit Seacrest. Trixie zou op 16 januari op onze terugreis naar Nederland met ons mee vliegen en tot die tijd bij Linda verblijven.
Na ons bezoek aan Seacrest, zijn wij naar “de rotonde” in Nerja gereden om daar het hondje Sarah af te zetten, Sarah hadden Jo en Richard de gehele tijd bij zich en ging in “foster” bij de dame waar ze mee afgesproken hadden.
Na het afzetten van Sarah zijn wij naar Salobrena gereden en hebben daar even een kijkje genomen in de woning van Jo. Een kortstondig verblijf daar werd ietwat verlengd omdat de sleutel die naar Linda moest van de opslag al door Richard onderweg was, en deze even niet door had dat wij ook naar Linda zouden gaan.
Na terugkomst van Richard zijn ook wij ingestapt en richting Almuñécar gereden, al waar we een kijkje hebben genomen in het huis en kennels van Linda en Pete. Na de kennismaking met de honden en wat bij gekletst te hebben samen met het nuttigen van de nodige koffie, zijn wij door Pete naar Torremolinos gebracht en hebben wij ons hotel voor die nacht opgezocht.
Maar ja, wij zijn niet voor één gat te vangen en na enig speurwerk bleek de ingang van het hotel om de hoek te zitten en was dit hotel een toppertje.
Vol en voldaan zijn wij die nacht in een diepe rust verzonken.
En toen was het 15 januari 2011
En net als vorig jaar zat ik deze dag in Spanje en kreeg ik die dag het mooiste cadeau die je kunt bedenken. ZON. Mona en ik zouden om 13.00 uur opgehaald worden door Pete en Linda, en tot die tijd zijn wij nog even Torremolinos ingegaan voor een klein ontbijt en wederom koffie. U weet ondertussen, lieve lezers, dat eten en drinken in Spanje tot een van mijn favoriete bezigheden behoort. Maar het voordeel is dat Mona en ik deze hobby delen. Ik hoor u denken, maar nee, het is mij niet aan te zien.
Na een fijn ontbijt zijn wij nog even in een plaatselijke juwelier wezen snuffelen en kreeg ik nog een mooi cadeau van Mona, namelijk een nieuw horloge, welke ik al heel lang nodig had.
Dit horloge zou later vandaag nog voor een leuke anekdote zorgen.
Door bovengenoemd zestal werden wij getrakteerd op iets (Jawel) te eten.
Dit schrijf ik bewust met hoofdletters, want tjonge, tjonge, tjonge, wat was dit goed zeg. In Nederland kennen we dit onder de naam Rodizio, alleen het tempo, de kwaliteit, de gebakken bananen, aangevuld met de ligging aan het strand, verse Mojito’s en verse Sangria maakten dit tot een onvergetelijke maaltijd.
Na deze uitgebreide lunch, zijn wij ook nog in Torrox met Jo en Rich naar een plek gereden alwaar ze hadden afgesproken met een Spaanse en Belgische dame, omdat zij haar zouden helpen met het bemiddelen van twee door haar geredde honden.
Omdat wij voor één van deze honden in Nederland waarschijnlijk wel adoptanten wisten, werd er snel besloten dat we één van de honden mee gingen nemen. Hierop sloeg de Belgische dame om, als een schip bij het Italiaanse eiland Giglio, en vertelde dat ze verliefd was geworden op de pup.
Jo boos, dames ruzie, voor niets tijd ingestoken en einde samenwerking. Ook dit is dogresceu in Spanje. Na een terrasje, zijn wij weer in de auto gestapt richting Torrox, omdat de die dag ook nog tezamen met ene Liz op bezoek zouden gaan bij een stel zwervers die leefde in een verlaten bouwval op een steile rotshelling en daar 7 mix stefford pups hadden rondscharrelen, die misschien wel plaatsbaar waren in Nederland. Nadat Richard ons op een kruising in Torrox had gezet zijn wij met Linda, Liz en Jo verder gegaan en richting kust gereden.
We moesten al die KL*TE honden maar meenemen! Na enig overleg tussen Liz, Jo, Linda en Mona werd toen besloten om in ieder geval de teefjes maar mee te nemen om de kansen op voortplanting maar te verkleinen. Tevens bleek er ook een pup/teefje rond te scharrelen waarvan de zwervers eerder hadden gezegd dat deze was “verdwenen”. Na het oppakken van dit teefje, kwam er een derde zwerver het huis uit gestormd en begon te schreeuwen “mi perro” en begon dit steeds harder te verwoorden.
Jo, die dit pupje in haar handen had, moest duiken om een zwaai met de armen te ontduiken. De pup werd in Mona’s armen geduwd. Terwijl de conversatie toch een vervelende wending aan begon te nemen.
Het geheel ontaarde in een situatie waarbij ondergetekende in eerste instantie deze idioot probeerde te kalmeren en hem duidelijk probeerde te maken dat dit met zijn “vrienden” was afgesproken. Maar omdat de situatie steeds grimmiger werd en de idioot de dames en mij probeerde te slaan, werd er besloten om in allerijl nog twee pups mee te nemen welke zich in onze buurt bevonden. De idioot bleef maar roepen Mi Perro, Mi perro en nadat hij mij zelfs probeerde te bijten heb ik hem bij de strot gepakt en deze pas losgelaten toen de dames zich bergopwaarts konden begeven. In het bezit van, jawel, twee reutjes en het teefje waar het gelazer om was begonnen.
Onderweg de steile helling weer op dacht Mona nog even dat ze met twee honden in haar hand wel even “glijbaantje” kon spelen en viel gleed nog even een ruime meter naar beneden. Hierna moest nog even een kudde geiten worden ontweken, die daar hun dagelijkse rondje liepen, en zijn wij vol adrenaline richting auto gegaan.
Bij de auto gekomen werd er door Liz, Jo en Linda aan mij nog wel even gevraagd of ik er goed van af was gekomen omdat die mafkees mij toch een aantal keer stevig probeerde te raken. Mona was ook geïnteresseerd en vroeg mij dan ook of ik mijn net gekregen horloge nog had………..?
Eerlijkheids halve moet ik u vertellen dat ik een aantal jaar daarvoor ook eens een horloge van haar had gehad. Ik ben toen met mijn pas verkregen horloge naar en voorverkoop gegaan van voetbal kaartjes, in de drukte is toen mijn horloge van mijn arm gestolen en tot overmaat van ramp waren ook de voetbalkaartjes uitverkocht voordat ik aan de buurt was……..
Goed zij had dus recht van spreken! En ik had mijn horloge nog.
Met drie geredde pups in ons bezit zijn wij vervolgens met Jo en Linda naar Jo’s huis gereden.
Na snel handelen en enkele telefoontjes naar Nederland werd er besloten dat we de volgende dag op de luchthaven zouden proberen om nog een tasje bij te boeken en twee van de drie pups naar Nederland te krijgen. Hoe zouden we nog wel zien, maar het teefje en één van haar broertjes konden naar Nederland. Het teefje werd Ezra genoemd terwijl haar broertje voor nu de naam Bentley kreeg.
Nadat de stress van ons was afgegeleden, zijn wij met Linda mee gegaan en hebben wij na nog een overheerlijke kop koffie daar in het gasten verblijf de nacht door gebracht.
En toen was het 16 januari 2011,
Vandaag was het de dag van onze terugkeer naar Nederland.
Na de begroeting door Linda’s talrijke honden (ze had er op dat moment om en nabij de twaalf in de ronte lopen) en een goede kop koffie hebben wij Trixie, Bentley en Ezra ingeladen en zijn wij met Linda om ongeveer 7 uur uit Almuñécar weggereden naar Salobrena, alwaar wij op het inmiddels voor ons beroemde parkeer terrein bij de Lidl hadden afgesproken met de opvangouders van Satur en Brownie.
Ook Richard kwam hier naar ons toe omdat we hulp nodig hadden bij het transport naar de luchthaven van honden en kooien. Na het afscheid nemen van de opvanggezinnen zijn wij naar de luchthaven gereden. Na een rit van een uur en terwijl het daglicht werd tussen de bergen van Andalusië kwamen wij aan bij de Malaga Airport.
Hier hebben wij de honden uitgeladen en in de reisbenches gedaan.
Afscheid genomen van Richard en samen met Linda aan de airport run begonnen.
Ondanks de hectiek van deze airport run, waren wij toch nog precies op tijd voor boarding en gingen wij ruimschoots op tijd aan boord van het vliegtuig.
Alles volgens plan en goed geregeld, dachten wij…………. Alleen dacht trixie daar even anders over, terwijl wij dachten dat alle tasjes goed waren geborgd, had Trixie een ontsnappingsluik gevonden in haar Tasje en ging op haar gemak, drie rijen voor ons, even ontspannen zitten poepen. Toen wij daar door de stewardess op geattendeerd werden, hebben wij Trixie toch maar weer in de reistas gedaan, die wij meteen maar even extra geborgd hebben met de meegenomen ty-raps.
Daarna maar even de gedane boodschap opgeruimd en met behulp van de crew en een spuitbusje luchtverfrisser de lucht geklaard. De dames die gesetteld waren op de rij waar dit gebeurd was accepteerde gelukkig onze gemeende excuses en konden er verder wel om lachen. Godzijdank!
Een uurtje later werden ook Brownie en Satur bij ons gebracht en zijn we richting uitgang gegaan.
Na de overdracht van de honden, de vele knuffels en het schieten van foto’s hebben wij als laatste natuurlijk ook weer een groepsfoto gemaakt. Waarna wij nog even met Ed een heerlijke kop koffie hebben genuttigd en onze reisavonturen met hebben door gesproken.
Na de koffie heb ik de auto opgehaald en na het inladen van Bentley en Ezra en de transport boxen zijn hebben wij afscheid van Ed genomen en zijn wij huiswaarts gekeerd.
Hier heeft Bentley kennis gemaakt met zijn opvangmoeder en is later die dag met haar mee gegaan naar huis.
Al met al een druk weekend, dat totaal anders verliep als dat wij in onze stoutste dromen hadden kunnen bedenken, maar we zijn blij dat we nu ook eens van dicht bij hebben gezien en meegemaakt hoe het werk van de vrijwilligers daar in Spanje er uit ziet.
En wij zijn hen dankbaar voor hun tomeloze inzet waarmee zij zich inzetten voor de zwerfhonden aldaar.
Tevens moesten wij namens hen, iedereen in Nederland, die zich inzet om het leven van Spaanse zwerfhonden te veraangenamen, zeer hartelijk bedanken. Niet alleen voor het redden van deze dieren, maar ook en misschien wel vooral, voor het geven van hoop. Want hoop is nodig daar, de hoop dat er zwerfhonden gered worden, de hoop dat er op den duur begrip komt vanuit de lokale bevolking voor de omgang met dieren, de hoop dat de vrijwilligers daar zich kunnen blijven inzetten, de hoop dat zij zolang als nodig is met onze steun zich kunnen bekommeren om deze verwaarloosde honden.
Deze dank wil ik dan ook, aan iedereen, bij deze overbrengen en daarbij onze dank toevoegen, want ook wij van HzH weten dat wij het zonder steun van onze vrijwilligers en iedereen die ons een warm hart toe draagt, alswel de adoptanten, niet redden.
Vandaar dat ik woorden wil uitspreken die Jo ons mee gaf voor iedereen,
THANKS FOR GIVING US HOPE!!
Moe maar heel voldaan zijn wij deze nacht inslaap gevallen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
