Een kleine wereld, en toch.......... EEN WERELD VAN VERSCHIL!!

Hoe klein de wereld eigenlijk is.

Vandaag de 4th of july, terwijl aan de andere kant van deze wereld heel Amerika zich opmaakt om bij familie aan te schuiven aan tafel om independence day te vieren, arriveer ik om 5 uur op schiphol.

Op de schiphol web-site stond geschreven, arriveer ruim op tijd, dit ivm. verwachte vakantie drukte. Auto parkeren, inchecken, paspoortcontrole alles in razend tempo en nergens oponthoud of ook maar de geringste drukte. Maw, daar zat ik dan om 5:30 te kijken hoe de HV6115 werd afgetankt. Een uurtje langer in bed snurken zag er toch een stuk aantrekkelijker uit. Maar goed ik zat er nou eenmaal, wachtende op wat komen gaat, en één schrale troost.....Terwijl de klok onherroepelijk door tikt, is altijd wel ergens koffie in de buurt.

Enfin 2 uur en twee koppen later klinkt eindelijk het belletje, Boarding please.

De lieftallige dames van Transavia dirigeerden mij netjes naar mijn plaats. Gezeten boven de vleugel en bij het raam, gewapend met een goed boek, is het om 10:30 "fasten your seatbelt" tijd om de landing in te zetten en als enkele minuten later de hv 6115 de bodem van Aeropuerto De Malaga raakt, hebben we dat ook weer gehad. De lezers deze, die in het bezit zijn van enige vorm van vliegangst, zullen het niet met me eens zijn, maar vliegen is eigenlijk maar een saaie bezigheid, maar wel lekker snel..

En nu eerst maar weer eens een kop koffie scoren

Via de mail had ik van Jane en Brian nog een aantal opdrachten mee gekregen, dus deze ten uitvoer gebracht en de gevraagde informatie ingewonnen.

En ja wat doet een vrijwilliger in Spanje als deze zit te wachten op dat wat komen gaat ?????

Hard werken...... en KOFFIE

Om 14:00 is het dan zover de rode Ford Focus van Jane en Brian rijdt de luchthaven op. Vanaf dat moment is het hectiek alom. Na een kort hallo en hoe is het, heb ik ineens 4 honden in mijn handen en terwijl Brian de kooien tevoorschijn tovert komt ook Jane uit de auto tesamen met Gaby. Weer een kort "Nice to meet you" en Brian heeft in een flits de auto geparkeerd en de tocht gaat de luchthaven op. Terwijl Jane en Brian de tijdelijke huisvesting van Ben, Kate, Bonnie en Harry in elkaar zetten, ga ik inchecken. Na een paar gezellige gespreken met medereizigers is het eindelijk zo ver, ik ben aan de beurt.

6 paspoorten, 5 medische verklaringen en 2 kooien, probeer dit maar eens uit te leggen aan een spaanse dame, die godzijdank wel Engels sprak, dat ene paspoort meer hé, maar ja ook ik wou ook graag terug! Zo ziet u maar blond is blond ook in Spanje. Ook moest ze de kooien nog even zien en die stonden midden in de hal. Dus de dame in questie liep gewoon op haar gemak met me mee, stickertje plakken en op haar gemak weer terug.

Bij deze meteen mijn excuses aan mijn medepassagiers.

Toen moesten er nog papieren in orde gemaakt worden in een ander kantoortje op de luchthaven, en als Jane niet in haar vloeiendste Spaans één van de balie medewerkers tot enige actie had aangezet , had ik waarschijnlijk nu nog staan te wachten (mañana, mañana).

Met Jane haar doortastendheid zijn de papieren in no time geregeld, en ondertussen is Brian al in de weer met de mensen van de X-ray machine, Honden uit de kooi, kooi door machine, honden in de kooi, en weg zijn de kooien. Uw verslaggever heeft toen nog even op zijn gemak afscheid kunnen nemen en nu brak de rust aan voor Jane en Brian en gingen zij genieten van hun welverdiende .

Voor mij ging de hectiek gewoon door, tesamen met Gaby ging de maraton gewoon verder, door de douane, ijzerwaren in een bakje, hond uit de tas, x-ray, hond in tas en weer aankleden. Ondertussen moesten we met spoed naar de gate want boarding was al begonnen, gelukkig waren er een paar behulpzame Nederlanders die mij via de korste route naar de gate wisten te dirigeren. Alleen jammer dat het toen nog een uurtje duurde voor we echt aan boord konden.

Eenmaal aan boord ging het weer voorspoedig en dankzij de medewerking van de Transavia

steward(essen) hadden Gaby en ik drie stoelen voor onszelf, Gaby had een relaxte vlucht (voornamlijk geslapen) en de vrijwilliger had het ook niet slecht (eten, drinken en goede service genoeg aan boord).

Mijn complimenten aan Transavia, en haar personeel, en ondanks dat er een rare snuiter zijn vliegtuig had geparkeerd aan onze gate, waren we redelijk op tijd.

Wel heel apart om nu eens aan de andere kant van dat irritante raam te staan. In de aankomst hal (aan de andere kant van het raam) stonden de lichtelijk nerveuse adoptanten te wachten. Gaby heeft zich ondertussen van haar mooiste kant laten zien en enige tijd later werden we herenigd met Ben, Kate, Bonnie en Harry.

Hierna ging het weer als een speer, tesamen met Mona hebben we de honden uit de kooien gelaten en aan hun nieuwe zeer gelukkige baasjes overhandigd.

Meer foto's op http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis of

http://cas-nerja.blogspot.com/

Al met al een hectische dag, en gek toch eigenlijk, terwijl 16 uur vliegen de meeste Amerikanen nog steeds feestend de dag door brengen om hun vrijheid en geluk te vieren, heb ik in 16 uur 2x gevlogen om voor 5 honden hun vrijheid en geluk te realiseren.

En dan pas realiseer je je dat de wereld toch eigenlijk klein is, maar voor Gaby,Ben, Kate, Bonnie en Harry en hun nieuwe baasjes.....

.................EEN WERELD VAN VERSCHIL

Memoires van een echte "nr 14"

Lieve mensen, luister naar mijn verhaal.
Ik ga u vertellen wat mij allemaal is overkomen.
Zo stond ik een paar weken geleden in een lekker zacht

zonnetje in Spanje, lekker te staan zonder beslommeringen of verplichtingen.

Toen op een weergaloze dag het hectische leven begon, een man genaamd Expedito, van professie dierenarts, moest mijn rustige leven totaal om gooien.
Oké zoals belooft, hier mijn memoires van deze tijd.
Deze Expedito nam mij mee naar de Costa Animal Society, een stichting die Spaanse zwerf honden opvangt en deze elders weer probeert te huisvesten.
Mooi werk vond ik, maar tegelijker tijd toen ik begon te begrijpen wat mijn rol in deze zou worden werd een onaangenaam gevoel in mij aangewakkerd.
Een gevoel van vieze honden, vlooien, poep en pies, !!

Natuurlijk wist ik dat ik ontworpen en gebouwd was voor dit zware werk, maar toch, als je met z’n twintigen in zo’n lekker Spaans zonnetje buiten staat te genieten, mag er ook wel een ander uitgekozen worden, en mogen ze mijn mooie nieuwe interieur gerust met rust laten, hoor , die vlooienbalen!
Maar goed, geen vrije keuze, ik was aan de beurt.
En hoe nu verder, hoe zou mijn mooie rustige leven als (IATA goedgekeurde reiskooi) er vanaf nu uit gaan zien.
Er werden mij reizen beloofd, Ja Ja, en daar ging ik dan van mijn veilige plekkie, met een auto op weg naar een nieuwe baas.

Hier aangekomen kon ik meteen aan de bak.
Eerst werd mijn mooie strakke interieur, compleet verbouwd. Iemand die als een gek ouwe kranten verscheurde en die bij mij naar binnen gooide, ik riep nog “niet doen”maar er werd niet naar mij geluisterd.
En toen, toen gebeurde het. Vier natte, zweterige poten, zo te voelen net terug van een fikse uitlaat beurt langs een van onze Spaanse stranden en warmte voelde ik, warmte van een vacht en net toen ik me begon te verzetten voelde ik iets of eerlijk gezegd niets. In plaats van vlooien, losse haren en een smerige huid, bemerkte ik dat mijn nieuwe bewoner schoon, fris en er goed verzorgt uit zag.
Toen mijn nieuwe bewoner er ook nog eens op zijn gemak bij ging liggen, had ik iets van grappig en eigenlijk ook wel stiekem kreeg ik iets van “gezellig”.
Toen werd ik tezamen met mijn nieuwe bewoner getransporteerd naar de luchthaven.

Via een scanner, een balie en een trolley kwam ik in een raar apparaat terecht , groot lomp en best wel een beangstigend moment, kan ik u vertellen.
Gelukkig was mijn nieuwe bewoner een hond en daar kan je veel over zeggen, maar zo’n hond heeft van huis uit meegekregen dat ie huis en haard moet beschermen. Dus daar heb ik als angstig, voor het eerst alleen zijnde kooi op een paar honderd meter boven de vaste grond, maar even dankbaar gebruik van gemaakt.
Gezellig ben ik tegen hem aan gaan liggen, Of liever gezegd , hij kwam tegen mij aan liggen. Hij had ook iets van (bleek later) wat gebeurt er allemaal met mij. Ook mijn nieuwe bewoner wist niet precies wat er van hem verlangt werd.
Hij zou naar een nieuw baasje gaan, een baasje die goed voor hem zou gaan zorgen. Een baasje ook, die hem iedere dag WEL te eten zou geven. Een baasje die hem WEL uit zou gaan laten, misschien, zo vertelde hij mij, wel een paar keer per dag. Een baasje die gescreend was door iemand van Stichting Hond zoekt Huis. Een stichting die voor hem een beter leven in Nederland ging verzorgen. Het was deze stichting die hem de inentingen gaf die hij zo hard nodig had. De stichting ook die voor hem (en mij) de overtocht regelde.

En toch was hij bang . Desondanks had hij wel het idee dat het beter zou worden, beter als het leven wat hij gewend was. Een leven die hij als pup begonnen was in een leuk gezin in Spanje, een gezin met een kindje, al waarvoor hij super geschikt was. Als speelkameraadje en vriendje. En in het begin was het ook heel leuk.
Maar toen zijn vriendje groter werd en begon te kruipen, en hij zelf groter werd toen, zo vertrouwde hij mij toe, toen moest hij naar buiten toe. Iedere dag nog wel eten, maar aandacht, nee dat was er niet meer bij, enne, !!
Op een dag zelfs, toen zijn vriendje naar buiten kwam om te spelen en hij hem uiteraard vrolijk begon te begroeten, kwamen zijn baasjes schreeuwend en tierend naar buiten. Ze begonnen hem uit te schelden en gooide hem in een hok, alléén omdat ie z’n vriendje begroette!?

Hij eindigde uiteindelijk in het asiel bij de vrijwilligers van CAS, en zo zei hij mij, hij had nog geluk gehad, want er waren hondenvrienden van hem in het asiel die gewoon op straat waren gezet.
Nou ja zeg, ik kreeg het er even zwaar van kan ik u vertellen. Dat doe je toch niet.

Ineens werd ik van zielig hoopje ellende, weer een stoere fiere kooi met een zeer mooie missie.
Zo eentje waar de mensheid op kan bouwen, ja hoppa, zo eentje, tsakka, dat ben ik.
Zelfs toen mijn bewoner onder weg een kleinigheid liet lopen, en daar zijn verontschuldiging voor aanbood, bleef ik groots en zei hem dat dit mij niet boeide. Ik kon het hebben, ik, kooi 14 van stichting HzH en CAS, ik kon de wereld aan, HAHA, mij krijgen ze niet gek.
Zelf toen het vliegtuig met een heleboel herrie en schudden landde, bleef ik recht op staan.

Hierna werd ik en mijn bewoner samen met onze buren, die overigens van de zelfde stichting bleken af te komen, op een karretje gezet en via op en afritten, tunnels en gangen belandde we in de armen van een aardige mevrouw die zich over ons ontfermde. Deze mevrouw kende ik nog uit Spanje. Zij was er namelijk ook bij toen we in Spanje door de vertrek hal werden geduwd. Zij heeft ons door de douane geloodst, zowel in Spanje als in Nederland.
Deze mevrouw heeft ons daarna weer over gedragen aan een andere koppel.
En toen ging het in ene snel hoor. We gingen via een snelle uitgang naar buiten terwijl er om ons heen allemaal mensen met vochtige ogen naar ons stonden te kijken, ook werden er van mij en mijn bewoner foto´s gemaakt, voor even voelde ik me een filmster.

Buiten aangekomen werden de vergrendelingen van mijn deur er afgenomen en was het tijd om afscheid te nemen van mijn tijdelijke bewoner. Na een korte “bon voyage en auf wiedersehn en we bellen nog”, stapte mijn bewoner uit en verdween in de armen van zijn nieuwe en zeer blijde baas.
Mijn tocht was geslaagd, restte mij nog een kleine poets beurt op de luchthaven zelf alwaar de toch nog ietwat bevochtigde snippers in een vuilnisbak achter werden gelaten.
Ook de buren uit het vliegtuig ondergingen dezelfde prettige ervaring.
Na verloop van tijd werden ik en mijn collega (kooi Nr 15) in elkaar gestapeld en met de vluchtbegeleiders mee naar huis genomen.

Hier stonden nog 12 collega kooien, en kregen we te horen dat we weer terug moesten om nieuwe bewoners op te halen. Een kleine vreugde kreet kon ik toen nog net onderdrukken, want stond ik nog in het begin die “vlooienbalen” te vervloeken, na mijn ontmoeting met mijn tijdelijke bewoner, kreeg ik er toch een hele andere kijk op.

Gelukkig is er via de firma Grayvis, die heel goed en betrouwbaar is in transporten naar Spanje, iets geregeld en werden wij met zijn veertienen eerst in een Meco Busje (dit is een electrotechnisch bedrijf in Almere, die door heel Nederland werkt) naar Waalwijk gebracht. Hier werden wij achter gelaten en door een vrachtwagen geregeld door Grayvis, naar Spanje gebracht.

De laatste fase werd ingeluid toen we met een heftruck in de aanhanger van Herbert werden gezet.






En nu terwijl de Spaanse zon, mijn kunststof koppie weer staat bij te kleuren, zit ik te wachten op een nieuwe bewoner.
Nadat ik hoorde dat er weer nieuwe vluchten stonden te wachten heb ik me als eerste vrijwilliger aangemeld, en wat denken jullie, BINGO!!
Zaterdag 16 mei sta ik met een nieuwe (gedoneerde) collega en mijn nieuwe bewoner in alle vroegte op Malaga Ready for take off.
Tegen alle vrijwilligers en bestuursleden in Spanje (CAS) en Nederland (HzH), opvanggezinnen en adoptanten, sponsoren, Gravis, en Meco wil ik dan ook dank zeggen voor jullie goede werkzaamheden en ik zou willen besluiten met;
CAGE NUMBER 14,

.......AT YOUR SERVICE!!!!

Perro Perdido

Op 28 november 2008 kwam ze naar Düsseldorf: Rosie! Samen met Laika, Lottie en Mamba, onder begeleiding van Nancy. Haar nieuwe gezin uit Venraij stond haar al op te wachten en had lang naar haar komst uitgekeken.

Helaas mocht hun samenzijn niet lang duren: dezelfde dag nog slaagde deze schuchtere Spaanse schone erin zich onverwacht uit haar halsband te wurmen. Vanaf dat moment zwerft ze rond in de omgeving van Venraij.

Het gezin, de buren, betrokken bekenden en anderen: allemaal gingen ze op zoek naar haar. Regelmatig werd en wordt ze gezien, maar ze laat zich niet verleiden om dichtbij te komen: zelfs pens en een hongerige maag werken niet.

Ook de overkomst van Kurt, haar oppasser in Nerja, mocht niet baten. De hoop was dat zij zich misschien door een bekende stem liet lokken, maar helaas .......

Toch blijft het nieuwe gezin rotsvast in haar geloven. Rosie komt thuis als zij daar aan toe is, laat Angelie ons nog altijd weten. Mocht u haar echter signaleren, neem dan alsjeblieft contact op: adopties@hondzoekthuis.org. Ook als u in de afgelopen koudere periode een zwerfhond met haar beschrijving, binnen heeft gelaten, horen wij dit graag.

Rosie is een dame van ruim een jaar oud, heeft het formaat van een border-colie en haar chipnummer is 98512003621415.

Op de plaats waar men vermoedt dat Rosie nu rondhangt, wordt nog regelmatig gevoerd en dit voer verdwijnt nog altijd. Angelie weet ook dat dit niet wordt opgegeten door de hond van de overkant, die zich daar laat horen. Wij houden dus hoop, maar een beetje hulp kan nooit kwaad!

Mindy en haar kroost

Maandag 2e pinksterdag en nog geen bevalling in zicht. Mindy geniet nog met volle teugen van de zon in de tuin. Ik hou wel in de gaten dat ze het niet te warm heeft en dat ze wel haar rust neemt dus af en toe moet ze echt naar binnen om even te slapen. Morgen heeft ze de echo als ze nog niet gaat bevallen vannacht. Ben benieuwd.

Dinsdag 12 mei
De echo staat gepland om 9.30u. Mijn vader rijdt met me mee naar Vlaardingen waar we toch nog flink moeten zoeken waar die dierenarts gevestigd is maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Mindy is vandaag heel stil en ze eet ook niet dus ik heb het vermoeden dat het niet lang meer zal duren voordat de bevalling echt doorzet. Bij de dierenarts wordt haar buik geschoren en krijgt ze gel op haar buik en nu maar kijken. Ja hoor; we zien drie pups. De hartjes zijn goed en de levertjes zijn ook goed te zien. Meer pups kan de dierenarts niet echt zien dus waarschijnlijk blijven het er drie. Nu naar huis en aan gauw naar mijn werk.

Om 13.00u met de kids gebeld. Mindy is in de bench gaan liggen en de kinderen mogen niet meer bij haar komen dus ik denk dat het inderdaad door gaat zetten. Ze wil ook echt niet eten. Als ik om 17.00u eindelijk thuis ben komt ze me wel nog vriendelijk begroeten en ga ik even met haar naar buiten. In de avond merk ik dat de weeen doorzetten en ga dan ook bij haar in de slaapkamer zitten. De kinderen gaan toch maar naar bed want het kan wel even duren. Ze is nu ook wel misselijk maar doordat ze niet gegeten heeft komt er niets uit.

Om 22.55u zijn de weeen erg sterk en haar flanken heel erg ingevallen. Mindy wil bij mij op bed liggen dus alle dekens neergelegd. Ze gaat even slapen. Om 23.19u gaat ze van bed en krijgt ze haar eerste perswee. Nu wordt het spannend. De persweeen brengen haar van haar stuk maar ze doet het goed. Om 02.00u even de dierenarts gebeld om te vragen hoelang ze op de eerste pup mag persen. Ze heeft nog geen vruchtwater verloren dus we mogen nog even afwachten. Elke keer als ze een perswee heeft, kijkt ze me met grote ogen aan en het enige wat ik kan doen is rustig tegen haar praten. Het schijnt haar te kalmeren. Inmiddels is mijn dochter Noella wakker geworden en komt kijken.

En dan ja hoor om 03.10u wordt de eerste pup geboren een reutje met een gewicht van 246 gram. Hij is wit met zwarte vlekken. Het vlies moet ik doorbreken en ook knip ik de navelstreng door. De rest doet Mindy. Ze likt hem helemaal schoon en na het wegen leggen we hem gelijk aan de borst zodat de weeen lekker doorzetten. Noella roept gauw haar broer en zus erbij zodat ze verder niets meer missen van de bevalling. Ze vinden het geweldig om te zien.

03.26u: de tweede pup, een meisje, kleur zwart met witte tenen en een witte bef. Mindy doet nu zelf de navelstreng en ik haal het vlies los wat mindy netjes opeet. Haar gewicht was 202 gram. Nou dat ging snel.

03.50u: de derde pup. Het is weer een meisje en ook zwart met witte tenen en wat we naderhand zagen ook een licht bruine vlek bij haar hoofdje. Ook het gewicht is mooi; 226 gram. Jeetje drie pups in nog geen uur tijd en Mindy doet het fantastisch. Ze likt ze echt helemaal schoon en als de nageboorte komt zorgt ze ervoor dat ik echt niets ervan terugvindt. Volgens het boekje en dat voor de eerste keer.

Nu wordt Mindy eindelijk wat rustiger en gaat ze ook liggen. Ik denk dat dit het was dus inderdaad maar drie pups. Toch nog alles even in de gaten houden en ik zal straks ook de bench moeten voorzien van een nieuw kleedje. Alvast wat rotzooi opruimen en even snel een bakje thee nemen. De kids zijn nu ook wel moe en gaan dan ook om 04.00 naar bed.

04.22u: terwijl ik even uitpuf met mijn tweede bakje thee zie ik dat Mindy haar kont omhoog gooi en ja hoor ..... de vierde pup wordt geboren.Ook weer een meisje kleur wit met zwarte vlekken en wat kan die een herrie maken. Ze piept de hele boel bij elkaar waardoor mindy van haar stuk raakt. Gauw wegen en aanleggen. Haar gewicht is 216 gram. Kevin heeft het gehoord en komt nog snel even uit bed om te kijken. Wat een verrrassing en zaten in dat buikje dus meer dan drie pups.

Mindy is nu wel erg moe en gaat liggen. Ik mag niet meer zo dicht in de buurt van de pups komen want ze is nu al heel beschermend en gromt naar me. Moet toch even de bench verschonen met een nieuw kleed want alles is nat en dan worden de pups te koud. Het lukt uiteindelijk om er een schoon en droog kleedje in te leggen. Mindy gaat nu echt uitrusten dus het is voorbij. Toch? Dan, om 04.50u komt de vijfde pup in stuitligging te wereld. Ook een meid en de kleur is ook wit met zwart en ook zij heeft een goed gewicht 226 gram.

Om 06.00 uur alles netjes schoon en opgeruimd en ligt Mindy samen met de pups lekker te slapen. Ze is uitgeput maar jeetje, wat heeft ze het goed gedaan! Inmiddels is haar moederinstinct goed ontwikkeld want ik mag absoluut niet meer bij de pups. Laat haar lekker met rust dat is het beste voor haar en voor de pups.

Het is inmiddels woensdagmiddag 15.00u en Mindy gaat eindelijk even wat eten. In de bench, dat wel, want ze houdt de pups goed in de gaten. Onze Mindy blijkt een natuurtalent.

Als de pups wat ouder zijn dan gaan ze op de site van Hond zoekt Huis en hoop ik dat ze een goed en leuk huis krijgen maar daar zal Mona wel voor zorgen. Met haar hulp komt dat helemaal goed. Tevens wil ik nog even de stichting bedanken voor hun steun en hun hulp en hun intresse, helemaal top!

We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Groetjes van Monique en natuurlijk van Mindy

Mindy's nieuwe start

Zondag 6 april

Mindy wordt vandaag gebracht. Een kleine Spaanse dame met heel wat temperament. Omdat ze (zoals we dachten) loops is geweest, loopt onze reu Timo constant achter haar aan wat hem nogal wat grauwen en snauwen oplevert. Het lijkt wel of ze hier altijd al geweest is zo goed dat ze zich aanpast en met de kids is ze helemaal in haar nopjes. In de ochtend gaat ze steevast de meiden wakker maken als ze terugkomt van haar wandeling. Zo van: wakker worden opschieten!

Ze is nu twee weken bij ons en met Timo is ze inmiddels wel vrienden geworden. Hij is helemaal in zijn nopjes, geen grauw en gesnauw meer als hij in haar beurt komt. Er wordt nu ook gewoon lekker gespeelt.Het valt me op dat ze wat grotere tepels krijgt, misschien wel schijnzwanger aangezien ze natuurlijk loops is geweest zou dit een natuurlijke reactie van haar lichaam zijn op alle hormonen die het te verwerken krijgt bij zo'n eerste loopsheid.

Geen pluche beertjes dus aan haar geven en geen piepspeeltjes dan gaat het wel vanzelf over.In de derde week bij ons valt het op dat mindy wat dikker wordt maar ja dat is niet zo gek aangezien ze nu natuurlijk elke dag 2 maaltijden krijgt. In de ochtend staat ze namelijk al na haar wandeling te wachten op haar frolic brokken en in de avond natuurlijk haar tweede maaltijd. In het begin kon ze heel erg janken en blaffen als ik met haar eten bezig was maar dat doet ze nu gelukkig niet meer. Ze weet nu de tijden van het eten dus haar eetmanie, zoals ik het maar zal noemen, wordt al wat minder.

De vierde week
Mindy verliest wat slijm, wat me erg verontrust dus hop naar de dierenarts. Gevraagd of ze geen baarmoederonsteking heeft of dat dit komt door de schijnzwangerschap. De dierenarts gaat met mij nog even de stappen na om te kijken of ze niet drachtig kan zijn. Mijn antwoord nee: want bij Mona en Jeroen is ze niet in contact geweest met ongecastreerde reuen en Timo mocht in het begin niet eens in haar beurt komen dus met deze conclusie gaat de dierenarts er dan ook maar vanuit dat het inderdaad schijnzwangerschap is. Verder is ze helemaal gezond dus het slijm is niet alarmerend. Nou hop dan maar weer naar huis.

Terwijl mijn zoon en ik lekker naar de Matrix op tv zitten te kijken dat weekend ligt Mindy als een prinses heerlijk tussen ons in. Jeetje wat een dikke buik. Wist niet dat ze ook met schijnzwangerschap zo dik konden worden. Nog even dan sleept alles over de vloer. Dus terwijl ik in een geintje zeg dat ze een dikke buik heeft en over haar buik wrijf voel ik ineens beweging? Voel ik het nou goed of heb ik het me nu verbeeld, dus vraag ik Kevin om even te voelen. En ja hoor hij voelt het ook. Nou dan maar even op het internet wat informatie opzoeken want volgens mij is ze dus niet schijnzwanger maar echt drachtig.

Het is inmiddels maandag 5 mei.
Mindy ligt weer heerlijk bij me op de bank. Ze is de laatste tijd toch al heel aanhankelijk nog meer dan dat ze al was. Terwijl ik naar haar kijk lijkt haar buik wel een golfslagbad. Wat een beweging. Geen twijfel over mogelijk ze is zwanger en aan de dikte en de beweging te zien al heel lang. Op dinsdag gelijk de dierenarts weer gebeld en we kunnen in de avond langskomen. Ja hoor de bevestiging minstens drie pups, bij ons vorige bezoek dus niet goed gekeken door de dierenarts, maar ach: vergissen is menselijk.

Blijdschap en totale paniek want hoe moet ik dit doen? Hoe gaat zo'n bevalling? Wat voor voorbereiding moet ik treffen en wanneer is ze nu precies uitgerekend? Niemand heeft dit voorzien of had dit kunnen voorkomen, ...... maar god wat is het leuk! Gelijk Mona op de hoogte gebracht en gevraagd of ze erachter kon komen door wie Mindy gedekt zou kunnen zijn. Ze staat gepland voor een echo op dinsdag 13 mei maar ik ben benieuwd of ze dit zal halen.

Inmiddels is het 10 mei en Mindy loopt op haar laatste tenen. Ze wijkt niet van mijn zijde. Ze gaat ook niet graag meer naar buiten. Ik heb in de slaapkamer de bench neergezet waar ze nu s'nachts slaapt maar meestal kruipt ze bij mij op bed om lekker naast me te gaan liggen. Gisteravond dacht ik dat het zover was, ze werd onrustig en ging hijgen maar nee vandaag is ze de rust zelve. Misschien vanavond ....... we wachten af. Wordt zelf wat ongeduldig door al dat wachten en de spanning loopt bij mij hoog op. Maar een ding is zeker; ook al is dit niet de bedoeling geweest, het blijft een wonder. En hoewel het heel druk zal worden doen we het met veel liefde. Als de pups ook maar iets van het karakter van mindy hebben worden het mooie Spaanse wondertjes.

We houden jullie op de hoogte: wordt vervolgd.

Het verhaal van Mindy: hoe het begon.

Op 16 maart is Mindy als Mina naar Nederland gekomen, samen met Lenka en Luna (zie hieronder). Het plan was dat Mina bij Jet, een van onze opvang-vrijwilligers, zou blijven. Omdat we niet zeker wisten of Mina al gesteriliseerd was, want dat is onze stelregel, zouden we dit zo snel mogelijk bij het DCA laten controleren. Indien nodig kon de ingreep dan direct worden uitgevoerd, tenminste ............ zo was het plan. Het liep echter ietsjes anders.....

Vlak voor de vlucht kreeg Mona een telefoontje uit Spanje: Mina verloor wat bloed en leek dus loops te zijn. Omdat Jet zelf een 13 jaar oude reu heeft, heeft Mona eerst eens gekeken hoe dit ging. Deze oude baas bleek nog wel een groen blaadje te lusten en dus is Mina met Mona en Jeroen meegegaan om daar te blijven tot de loopsheid over zou zijn.

Omdat er al iemand belangstelling had voor Mina, heeft Mona contact opgenomen met dit gezin. Zij vertelde Monique dat Mina vooralsnog bij haar was en pas na 3 weken geplaatst zou kunnen worden. Met Pasen is Monique samen met 2 van haar meiden bij Mona & Jeroen komen kijken naar Mindy. Dat was van beiden kanten liefde op het eerste gezicht! Mina was niet van de schoot van de kids af te slaan! En ook Monique vond ze helemaal geweldig. Een perfecte match dus! Afgesproken dat zodra de loopsheid over was Mina naar haar nieuwe thuis zou komen: Mona & Jeroen konden dan meteen kijken hoe de kennismaking ging met Timo, hun eigen reutje, zou gaan.

Op vrijdag 4 april zijn ze met Mina naar Jet gegaan om te kijken of Doggie (haar reutje) nog reaggerde op Mindy. Hij vond haar wel erg interessant maar het rijden en janken was over! Geen probleem: dus ........... op 6 april Mina naar haar nieuwe thuis gebracht in Schiedam.

De kennismaking met Timo verliep op wat grauwen en snauwen na eigenlijk prima. Na even slikken (van Mona) richting huis vertrokken in de wetenschap dat Mindy, want dat is haar nieuwe naam, een perfect thuis had gevonden. Tot zover het begin van Mindy's verhaal! Blijf ons dogblog dus volgen voor het laatste nieuws van Monique over Mindy!

Reisverslag: zondag 16 maart 2008 (Lenka, Luna en Mina)

Onderstaand verslag is geschreven door de adoptanten van Lenka. Nadat zij via onze site 'deeply in love' werden, besloten zij haar een nieuw thuis te bieden.

Op Valentijnsdag, een dag die wij eigenlijk onzin vinden (het is immers veel leuker om af en toe een kleinigheidje tussendoor te kopen voor elkaar) had Marijke niet de normale doos chocolade of een cd voor mij gevonden. Ik had, al helemaal trots op mijzelf dat ik het niet vergeten was, een grote bos bloemen in de auto liggen toen Marijke me belde. Ze had een Valentijnscadeau voor het hele gezin. Thuis zou alles wel duidelijk worden. Ik vroeg mij onderweg nog af of mijn bos bloemen nu wat ondermaats was.

Thuis aangekomen werd het internet geopend op de site van Hond zoekt Huis. Daar kreeg ik Lenka voor het eerst te zien. Een Spaanse schone met een lief karakter. Om 19.00 uur hebben wij Mona gebeld met de mededeling “Mona, wij hebben een probleem: wij hebben Lenka op jullie website gezien en zijn verliefd”. Na een korte voorlichting hoe een adoptie in het werk ging werd afgesproken dat Mona en Jeroen op korte termijn langs zouden komen om te zien of onze thuissituatie voor Lenka geschikt zou zijn.

Na dit leuke gesprek dat gelukkig kort na ons eerste telefoongesprek volgde werd afgesproken dat, na afhandeling van de administratieve zaken, een vlucht voor Lenka zou worden geboekt. Het kon wel vier tot zes weken duren. Nu is wachten altijd al een slechte eigenschap van ons geweest en bijna wekelijks zaten wij met Mona aan de telefoon. Wij konden niet meer wachten en vroegen of wij Lenka zelf mochten ophalen. Jan Willemsen (voorzitter HzH, red.) belde mij, na met Mona contact hierover te hebben gehad op, en gaf aan dat die mogelijkheid er was. Hij vroeg of het ook mogelijk zou zijn twee andere adoptiehonden mee te nemen, Luna en Mina. Dat was natuurlijk geen probleem en mijn twee zoons Bastiaan en Thomas gaven gelijk aan dat zij zouden meegaan. Lisanne mijn dochter van negen wilde ook graag mee, maar vond het niet gezellig voor Marijke als die alleen thuis zou blijven.

Op zondagochtend vroeg opgestaan en richting vliegveld Rotterdam gereden. Om 10.30 uur landden wij in Malaga. De honden zouden ongeveer om 16.00 uur op het vliegveld worden gebracht en wij hadden dus nog wat tijd over om de omgeving van Malaga te bekijken. Met het treintje naast het vliegveld was dit geen probleem. De telefoonnummers tussen Jane Kirk en mij waren door Mona al uitgewisseld. Om 13.00 uur belde Jane mij dat zij ongeveer tien minuten voordat zij en haar man met de honden op het vliegveld zouden zijn, zij even zou bellen, zodat wij met een trolley klaar konden staan.

Lenka, Luna en Mina kwamen uit de auto en gingen met ons aan de lijn de vertrekhal in. Prachtig om te zien hoe Lenka nu werkelijk was. Ook Luna en Mina waren schatten. In de vertrekhal speelden ze alle drie uitbundig en trokken zoveel belangstelling dat zelfs de schoonmaaksters van het vliegveld hun werk neerlegden om even naar het ravotten van deze drie prachthonden te kijken. Jane en haar man waren fantastisch met hun hulp en tips om door de douane te komen. Wij hadden nog een uurtje voordat wij konden inchecken voor de terugvlucht, waardoor ik in de gelegenheid was om Jane en haar man het hemd van het lijf te vragen.

Zonder al te diep in details te treden wil ik hierbij mijn waardering voor Jane en haar man uitspreken voor zoveel gedrevenheid en dierenliefde. Voor het inchecken kon ik nog net de grote hondenknuffel, die wij voor haar hadden meegenomen voor de goede zorgen, aan Jane geven. Dat was natuurlijk helemaal niet nodig geweest vond Jane (wij wel).

In Rotterdam aangekomen wachtten wij met Mina die als handbagage in een mooie reistas was meegevlogen op Lenka en Luna. Buiten stonden Mona en Jeroen, samen met het adoptiegezin van Luna en de tijdelijke opvang voor Mina al op ons te wachten. Dat was een fantastisch moment. De honden mochten uit de reiskooien en werden alle drie stevig geknuffeld. Na nog even met elkaar te hebben nagepraat ging iedereen zijn eigen weg.

Thuis aangekomen vonden de volgende knuffels plaats van Marijke en Lisanne. Kathy (onze andere hond) en Boris (onze kat) moesten nog even wennen aan deze wervelwind, maar Lenka maakte het ze heel gemakkelijk om eens kennis met haar te maken.

Lenka is nu pas een week bij ons. Ze heeft al veel geleerd en heeft het helemaal naar haar zin. Ze is dan ook niet meer weg te denken uit ons gezin. Ze is speels, lief, ondeugend en verschrikkelijk sociaal. Wij hebben het helemaal getroffen.

Tenslotte wil ik Mona, Jeroen, Jane en haar man, Jan Willemsen en alle overige medewerkers van Hond zoekt Huis en CAS heel erg bedanken voor hun inzet en motivatie om met hun dierenliefde zoiets moois te doen.

Voor ons was het een geweldig avontuur om onze nieuwe liefde en haar twee reisgenootjes Luna en Mina zelf uit Spanje op te mogen halen. Wij hebben dit met heel veel plezier gedaan.

Jan Willem, Bastiaan, Thomas, Marijke en Lisanne Snelder

Jaarverslag 2007

Eindelijk is ie er dan: het eerste jaaroverzicht van HzH. Als schot voor de boeg kan het bestuur in elk geval laten weten dat het een goed jaar was: in diverse opzichten.

Formeel hoort in een jaarverslag een financieel overzicht. Laten we daar dus maar mee beginnen. Het is niet het meest-leuke onderwerp, maar het is wel handig om te weten hoe de financiële vlag wappert: in top, half-stok of al op de grond beland...... Wel, we doen het niet slecht. De totale uitgaven over bedragen € 8.802,19. Dit bedrag is als volgt opgebouwd:

• dierenartskosten (NL en ES): € 2.216,91
• vluchten/transport: € 3.993,12
• vergoedingen: € 1.100,16
• overige kosten: € 1.492,00

Vergoedingen zijn onder meer onkostenvergoedingen voor telefonie, porti (niet alleen postzegels in Nederland maar ook het terugsturen van kooien naar Spanje) etc maar ook gedeeltelijke vergoedingen aan adoptanten na castratie of sterilisatie van hun hond in Nederland. De overige kosten bevatten bijvoorbeeld de aanschaf van nieuwe transportkooien (niet echt goedkoop), een bloemetje of aardigheidje voor de vrijwilligers maar ook de administratiekosten van de Postbank, incassokosten (helaas) en de kosten van de domeinnamen.

Aan de andere kant staan daar donaties en plaatsingen tegenover. De vergoedingen die we uit de plaatsingen hebben ontvangen, bedragen € 7.555,00. Aan donaties ontvingen we een totaalbedrag van maar liefst € 2.914,58. Aan inkomsten kwam in het totaal over 2007 een bedrag van € 10.496,58 binnen. Dit betekent dat HzH over haar eerste jaar een positief resultaat heeft van € 1.667,39. Niet slecht dus.

Wat natuurlijk minstens zo interessant is om te weten, is dat:

• HzH in haar eerste jaar 44 honden geplaatst heeft;
• Hiervan 11 honden voorafgaand aan hun plaatsing in opvang gezeten hebben;
• Een viertal opvanggezinnen daarna de hond voor geen goud meer wilde missen;
• HzH in 2007 in totaal 4 honden heeft moeten herplaatsen;
• Er 15 vluchten met honden zijn geweest: bijna een gemiddelde van 3 honden per vlucht;
• We het jaar begonnen met 11 vrijwilligers;
• Het jaar met 37 vrijwilligers werd afgesloten (waarvoor dank!);
• HzH voor CAS (onze Spaanse partner) bijna als 'verdubbelaar' gefungeerd heeft, omdat ze zelf jaarlijks zo'n 50 honden plaatsen.

Al met al kijken we terug op een lekkere start. Als voorzitter hoop ik dan ook van ganzer harte dat 2008 voor HzH zeker zo goed zal worden als 2007.

Nu ik toch 2007 officieel afsluit, bedank ik tevens alle mensen die ons in 2007 geholpen hebben en een warm hart toedragen. Vrijwilligers, mede-bestuursleden, adoptanten, donateurs, sponsoren en alle andere nauw-betrokken mensen: ontzettend veel dank voor jullie inzet en steun!

Eind goed, al goed!

Het heeft wat kruim gekost zeg! "Wat dan?" hoor ik jullie nu denken. Het gaat hier om het invliegen van Misty, een lieve, zachte, maar bovenal grote meid!

Eind 2007 was Misty al geadopteerd door enthousiaste mensen uit Leiden. Echter, als organisatie hadden we een probleem: Misty moest in de grootste Varikennel (transportkooi) worden vervoerd. Afmetingen: 89cm hoog, 85cm breed en 122cm lang. Het spreekt voor zich dat de hond wel voldoende ruimte moet hebben tijdens de vlucht. Zo'n vlucht levert al stress genoeg op en het gevoel van haring in een ton willen we de HzHonden niet aandoen! Bovendien: als je met een goede maatschappij vliegt, zullen zij dat ook niet toestaan.

Het probleem was dat de meeste maatschappijen een dergelijk formaat kooi niet vervoeren, zeker niet binnen Europa. Het wilde maar niet vlotten met de boeking. Leiden was bijna in last, Mona ten einde raad en ik had een rood oor van het bellen en blauwe vingers van het mailen. Maar .................... zoals de koptekst al doet vermoeden: uiteindelijk is het ons gelukt.

Gisteren is Misty op het vliegveld in Brussels geland en voelde na lang wachten (als laatste op het vliegveld in Malaga: zie hieronder) eindelijk Belgische en snel daarna Nederlandse grond onder haar 4 poten. Niet lang na aankomst kreeg ze het welkom van haar leven: adoptanten, kinderen en kleinkinderen waren op deze late zondagavond naar Brussels gereden om hun nieuwe liefde in ontvangst te nemen.

Zo zie je maar: geduld is zeker niet eenvoudig, maar wordt wel beloond.