Recent afscheid genomen van Kenai, onze eerste opvanghond.

De insiders weten dat Kenai eigenlijk onze 2e opvanghond was.

Sue (voorheen Scout) was de eerste. Deze was echter zo bijzonder dat we na 2 weken besloten haar te houden.

Kenai was dus de eerste hond die na een bepaalde tijd weer naar een adoptiegezin zou gaan en waar wij tijdelijk voor mochten zorgen.
Dat werd bijna 3 maanden en dat lag niet aan het karakter van Kenai maar aan zijn fysieke situatie.

Kenai kwam in juli naar nederland, was toen vermagerd en zat onder de teken en na een goede behandeling kon hij naar zijn adoptiegezin.
Deze hadden zich alleen wel vergist in de combinatie 3 kleine kinderen en de opvoeding van een jonge hond en vonden dat Kenai beter af was bij een gezin dat wel voldoende tijd en aandacht voor hem hadden.

Dus kwam kenai eind augustus naar ons toe.
Het bleek inderdaad een jonge ondeugende hond te zijn met een geweldig karakter, hij kon het uitstekend vinden met onze honden Meggy, Fien en Sue (de laatste 2 ook uit spanje).
Samen hebben ze heel wat uren geravot, zowel buiten als binnen.

Inmiddels had zich wel een enthousiast gezin gemeld maar omdat Kenai al vanaf de eerste dag een beetje mank liep besloten om na overleg met Mona hier naar te laten kijken.
Toen de foto gemaakt moest worden (onder narcose) hebben we gelijk besloten hem te laten castreren. dit scheelde weer een gang naar de dierenarts en een narcose voor Kenai.
Het bleek een groeistoornis in zijn elleboog te zijn.

Dus kwamen wij thuis met Kenai die 10 dagen een kap op moest (i.v.m castratie) en ook mocht hij zeker 2 weken weinig bewegen zodat zijn poot rust kreeg.
De kap bleek Kenai absoluut niet te deren want als je ergens tegenaan loopt kun je door gewoon wat harder te duwen meestal je weg wel vervolgen. (een andere inrichting van je huiskamer is ook wel eens aardig) De rust baarde ons meer zorgen! Hoe gaan we dit doen met een jonge hond en nog 3 andere honden in huis die wel mogen spelen? en met die enorme kap paste hij ook niet in een bench.
Wij besloten toen een stuk van de keuken af te zetten met wat bouwhekken.
Kenai onderging dit zonder te mopperen en wat een lieve hond bleek hij nu ook weer te zijn (wij hadden er meer moeite mee).

Zijn nieuwe adoptiegezin was gelukkig bereid nog even te wachten tot dit alles voorbij was.
Toen wij de uitslag van de foto aan mona doorgaven wist zij een dierenarts die gespecialiseerd was in groeistoornissen van het bewegingsapparaat bij honden.

Dus werd de foto opgestuurd en na 1 week kwam de uitslag: Kenai mocht ALLES weer doen maar moest wel 3 weken pijnstilling slikken spieren moesten zijn poot sterker maken).
Alles verliep die 3 weken goed maar wat had hij dat rennen en spelen gemist en ook na 3 weken was haast niet meer te zien dat hij mank liep.

Toen was het tijd om zijn adoptiegezin te bellen met de mededeling dat ze Kenai mochten ophalen.
Vrijdag 13 november was het zo ver en we hadden nooit verwacht dat wij (met name Yvonne)daar zoveel moeite mee zouden hebben.

Een leuk gezin kwam langs met hun hond sammy, het nieuwe speelmaatje voor Kenai en alles verliep perfect.
Nadat wij alle ”kenai instructies“ meegegeven hadden was het tijd om te gaan en zijn wij met Kenai naar de auto gelopen.

Nadat Yvonne hem in de auto had getild bleef hij heel rustig naast zijn nieuwe maatje zitten maar die ogen keken ons zo vragend aan van waar ga ik naar toe?
Yvonne kon het niet meer droog houden.

Toen ze wegreden wisten we dat het goed zat maar toch slecht geslapen en de dagen erna heeeeel veel aan kenai gedacht.

Na 4 dagen even gebeld en gelukkig: alles ging goed ,hij was ondeugend en speelde inmiddels veel met zijn nieuwe maatje.
Nu wisten dat alles goed kwam met Kenai maar toch missen wij hem ALLEMAAL nog een beetje.

Wij wensen Dirk Jan, Wendy en de kids veel geluk met Kenai.

Piet, Yvonne, Meggy, Fien, Sue

Afscheid van een vriendin

Het klinkt zwaar, bovenstaande titel, maar dat valt wel mee. Of toch niet? Ik kan het jullie nog niet vertellen. Het afscheid is niet voor eeuwig want deze vriendin is niet dood hoor. Maar het afscheid kwam wel abrupt.

Sinds drie weken woonde Doerak bij ons in huis, een Spaanse zwerfhond. Zij was door een familie bij ons in de buurt geadopteerd, maar dat ging niet goed. Er was geen klik met de vrouw des huizes, dus moest Doerak vertrekken, en liefst zo snel mogelijk! Jacky en ik hadden besloten om haar op te vangen, op voorwaarde dat we haar aan onze eigen roedel toe konden voegen. Dat was, nu exact drie weken geleden, zo gepiept. Na een korte maar heftige confrontatie met Molly, was de vrede getekend en trippelden er bij ons 16 hondenpoten door het huis.

De naam Doerak had ze snel verdiend: wat een leven zat er in die hond zeg. Een en al vrolijkheid, levendigheid en bovenal ondeugd. Als een ware clown probeerde ze alles uit, moest alles weten, wilde overal bij zijn en leek ze over tomeloze energie te beschikken. De eerste dag heb ik haar op de kop gehouden en van alle kanten eens goed bekeken; ik was op zoek naar het luikje om de batterijen er uit te kunnen halen. Dat bleek niet aanwezig te zijn! Maar, na een flinke wandeling, een paar uurtjes ravotten en wat lekkers om aan te knabbelen, kwam de rust toch over haar. Wat verwacht je ook van zo'n puber van knap 11 maanden, die nooit enige opvoeding of liefde heeft ontvangen.

Doerak bracht levendigheid in de keet. Niet dat het nu bij ons zo'n dooie boel is, maar ze zette wel alles op zijn kop. Chico was haar favoriete doelwit: in de oren bijten, naar z'n poten duiken en zien of hij reageert. Ook Molly, normaliter toch niet voor een kleintje vervaart, moest het onderspit delven. Molly werd uitgedaagd, toe'gegromd'en voor de gek gehouden. Doerak heeft bij Molly zoveel respect afgedwongen dat ze na een kleine week naast Molly uit de bak kon staan eten. Ieder uit hun eigen bak maar wel zij-aan-zij. Wat een geweldige ervaring! Doerak leerde van onze honden en onze honden leerden van Doerak. En als het ech te gek werd, dan greep baas Boca in: even in het nekje pakken, naar de grond brengen en je gebit (of wat daar nog van over is) even tonen. Dan was de rust weer daar .............................. voor 15 minuten of zo. Geweldig om te zien hoe zo'n roedel van 4 snel weer in balans is en de honden van en met elkaar ravotten, leren en leven.

Gisteren gebeurde het ineens: Mona belde. Er was belangstelling voor Doerak, zelfs van twee kanten. Uiteindelijk besloten om voor familie B te gaan. Een gezin met twee ouders, vier dochters, een kitten, echte dierenfans en ervaring met honden. De mensen wilden zondag al wel komen kijken en aldus spraken we af. Om 11 uur werd er gebeld en stonden vader en een van de dochters op de stoep. Een charmeur en clown als Doerak is, had ze beiden in no time voor zich gewonnen. Na een behoorlijk gesprek, waarbij wij al voelden dat dit goed zou komen, volgde een wandeling met Doerak. Ze voldeed precies aan al hun verwachtingen: energiek, levendig, ondeugend, niet te groot-niet te klein en vol plezier. Ongeduldige SMS-jes waren niet van de lucht: hoe is ze, komt ze mee etc.

Het nieuwe gezin wilde een hond om mee te wandelen en om mee te knuffelen. Verder had het gezin flyball en behendigheid in gedachten; echt iets voor Doerak dus. Het moment van afscheid hing in de lucht ................. 'Kan ik nog terug, Jan' fluisterde Jacky bijna, bij de gedachte deze lieverd te moeten missen. Dat kon natuurlijk niet meer, maar het geeft wel aan hoezeer je je aan zo'n boefje kan gaan hechten in drie weken. Op de vraag van Jacky of het nieuwe gezin er voor wilden gaan zorgen dat Doerak het daar nog beter zou gaan krijgen dan bij ons, antwoordde de man heel eerlijk dat hij dat niet kon beloven. Hij vond ons namelijk een echt hondengezin. Wel wilde hij plechtig beloven dat Doerak het bij hen minstens net zo goed zou krijgen als ze het nu bij ons had. Meer kan je je toch niet wensen!

We zullen Doerak gaan missen: haar ondeugd, de uitgeholde knuffeldieren en bovenal haar levendigheid, kusjes en beetjes in oren en neus. Maar we weten zeker dat deze hond het nieuwe gezin veel plezier en geluk zal gaan brengen en daar doen we het voor.
Maak er wat moois van meid, vergeet de Spaanse ellende en word gelukkig bij en met je nieuwe familie! Net zo gelukkig als Jacky en ik zijn met Chico, Boca en Molly. Het was ons een eer om drie weken deel uit te maken van jouw hondenleven!

Hieperdepiep hoera voor Chula.

Na een kortstondig opvang verblijf in Almere, is Chula daar vandaag opgehaald door haar adoptie mama.
Chula gaat in Etten-Leur tesamen met haar adoptie mama en papa plus 2 katten, twee paarden en een honde vriendin beginnen aan de rest van haar mooie leven.

Wij wensen hun allen dan ook heel veel geluk samen!!

En wééééééér terug!

Hallo allemaal,

Na een lekkere nacht (lees dag-) rust zijn we weer wakker geworden en bedacht dat het weer een hectische, maar top dag was geweest.

Ongeveer 90 km autogereden, 2341,6 "air"Miles (ofwel 3768,34 km) gevlogen en dit alles in pak hem beet 17 uurtjes heen en terug.

Als je, zoals ik, vliegen best leuk vindt en geen angst heb bij het stijgen en landen, wat is er dan mooier om dit met een goed doel in het achterhoofd te MOGEN doen.
En MOGEN zeg ik met nadruk want ik ben gisteren weer ontzettend bedankt (en ook een beetje voor gek verklaard en :-) terecht) tesamen met Mona, die met de adoptanten stond te wachten op mijn komst. En dat waarderen wij natuurlijk ook, maar het vliegen en het uitladen der kooien is natuurlijk een "eindproduct" van vele inspanningen die we met vele vrijwilligers, zowel in Spanje als in Nederland, doen.

Vandaar dat ik aan alle vrijwilligers toch weer even een bedankje wil richten dat ik heb mogen vliegen.
Maar ook dankzij de adoptanten van ± 160 honden is het voor ons/mij nog steeds mogelijk om deze "hobby" uit te mogen voeren.

Tijdens mijn heen en weer vlucht (welke ik ook kletsend met medepassagiers, -want dat is ook een hobby van mij-, over van alles en nog wat en niet alleen over hondjes hoor!) heb ik hier over zitten mijmeren en bedacht me dat ik toch een bevoorrecht mens ben dat jullie, deze hobby voor mij mogelijk maken.

Ik moet wel even kwijt dat deze overpeinzing ook tijdens het drinken en/of eten al zittend in de spaanse zon geweest kan zijn :-) zéééér vervelend en vermoeiend allemaal, toch :-).

Dus vandaar mijn dank aan iedereen die het mogelijk maakt deze hobby uit te voeren.

Gisteren kregen wij dan ook van de adoptanten van Jippie (v/h Bobby) twee bloemetjes. Één voor de regelneven die dit alles hadden geregeld voor haar en Jippie (dat waren Mona en ik) en één voor de mensen die Jippie hadden ingevlogen (weer ik).

Vandaar dat ik dit bloemetje virtueel met alle vrijwilligers (CAS en HzH) en adoptanten wil delen die het mogelijk maken dat zo'n 160 honden hun Spaanse elende kunnen vergeten en hopelijk nog vele honden die zullen volgen.

Dank, Dank 1000 maal Dank allemaal.

(Mag ook wel eens gezegt worden).

Dan was er natuurlijk ook nog de aankomst zelf, ik vond hem heel speciaal, omdat toen ik de kooien met Herbert door de X-ray duwde, zag ik daar vier angstige hondjes zitten. Terwijl Jippie bij mij aan boord heel relaxed was en ik het reserve pilletje met kaas niet nodig gehad heb.
Bij aankomst waren de 4 bondgenoten rustig en een heel stuk relaxter. En Jippie was nog steeds kalm.

Zo zie je maar, ik denk nog steeds dat honden slimmer zijn dan we denken, en ook deze lotgenoten wisten dat het allemaal goed ging komen.

Hieronder nog een paar foto's van de aankomst de andere gaan door naar Janine en verschijnen binnenkort op ons picassa album.

Minnie nu Google en Shelby

Bobbie nu Jippie

Fudge

Molly nu Zara en Goldie

Tot de volgende keer allemaal.

Nog even een kleine P.S.
Ook kregen wij van de adoptante van Fudge een over heerlijke zak "Fudge" snoepjes en in alle eerlijkheid moeten wij (mona en ik) bekennen dat we deze niet met alle vrijwilligers gaan delen, maar lekker helemaal zelf op gaan snoepen.

:-) Hahahahaha :-)

FF van uit Spanje

Hier even een berichtje vanuit spanje voor alle wachtende adoptanten.
De heen vlucht is spoedig verlopen, jullie honden komen uit een zonnig spanje vandaan, want ik heb net een goed uur kunnen genieten van de Spaanse zon.
Ik ga nu op zoek naar een goede plek om iets te eten en dan zullen Herbert en Brigitta hier rond 20.00 uur zijn met jullie vriendjes.

Zo te zien zijn er nog steeds geen vertragingen eerder verspoedigingen, het ziet er allemaal goed uit.

Ik zou zeggen tot straks en nogmaals adios vanuit een zonnig Spanje.

Dáááááááár gaan we wééééééééér !!!!

2 dagen Spanje, klinkt dat niet iedereen als muziek in de oren.

Alleen sta ik nu al het begin van dit stukje te schrijven en weet ik dat ik het morgen vroeg weer af kan maken.

Maar goed alles voor de hondjes.
Straks om 12:50 ga ik de lucht in richting Spanje. Eis en wederdienende zal ik om 21:55 wederom op steigen in Spanje en om 01:00 morgen ochtend vroeg ben ik weer terug met Fudge, Bobby, Molly, Goldie en Minnie. Vanuit hier ga ik de adoptanten sterkte wensen met hun allerlaatste lootjes en zeg ik tot morgen ochtend vroeg op Schiphol

Adois Jeroen

Vrouw overleden na aanrijding agent

Dit is een kop uit een dagblad van deze week.

Normalitair zouden wij daar in ons dog-blog geen aandacht aan schenken.
Ware het niet dat dit ongeval een bekende van onze stichting betreft.

Vorige week maandag meldden wij nog de aankomst van Elsa, gelukkige mensen op de luchthaven na het in ontvangst nemen van hun adoptiehond. Door een noodlottig ongeval op donderdag, werd dit geluk ruw verstoord. Van vrijdag- op zaterdagnacht is het vrouwtje van Elsa aan de gevolgen van dit ongeval overleden.
Vandaag was de begravenis.

Natuurlijk gaat dit soort nieuws je niet in de koude kleren zitten, maar als het een adoptant betreft lopen bij ons de rillingen over de rug.

Wij willen dan ook haar man en twee kinderen vooral alle sterkte wensen bij het verlies van hun vrouw en moeder. Uiteraard willen wij ook andere nabestaanden sterkte wensen.

Maar ook gaat onze gedachten uit naar Elsa en willen ook haar sterkte wensen en hopen dan ook dat zij een grote steun voor de familie kan zijn, ondanks dat Elsa maar kort heeft mogen genieten van de liefde van het vrouwtje.

(Beter kort geliefd, dan nooit gekend).

een dag uit het leven van een voorzitter

Zoals bekend bestaat HzH uit louter vrijwilligers. Een ieder levert zijn bijdrage en doet dat op haar of zijn manier. Sommige mensen adverteren, anderen doen huisbezoeken of vangen honden op, de ene regelt plaatsingen en de ander de vluchten, contracten of website. Velen van ons combineren een aantal van deze dingen. Dat laatste geldt ook voor mij, Jan Willemsen.

Een van mijn rollen is voorzitter van HzH. Een makkelijke job want als alles goed gaat, hoef je niet veel te doen. Toch? Met al die kanjers van vrijwilligers loopt alles op rolletjes en heb je als voorzitter een leven als een luis in een grote, harige hond.
Of toch ...............

Zaterdag 3 oktober: een 'willekeurige dag'.

• Om 02.30u gaat m'n wekker. Gelukkig nog zo'n 4,5 uurtjes geslapen want ik was rond 22 uur naar bed gegaan.
• 02.50u: gewapend met 2 transportkooien, 1 mok koffie, 1 flesje cola en een rugzakje met tyrap, ducktape, MP-3 speler en reispapieren klim ik in Landgraaf in m'n auto.
• 02.55u: auto starten en richting Düsseldorf. Gelukkig is het lekker rustig op de weg en lijkt het een rustige rit te worden.
• Rond 04.15u rijd ik de parkeerplaats van het vliegveld op en parkeer m'n auto in de buurt van de vertrekhal. Na te hebben gecontroleerd waar ik in kan checken, ga ik naar de betreffende balies toe. Wat een drukte zeg: half Nederland lijkt hier ook te zijn om samen met vele Duitsers ergens naartoe te vliegen. De rij is echt lang maar rond 05.05u kan ik m'n kooien afgeven bij de balie voor bijzondere bagage om vervolgens richting gate te gaan.
• Nadat we aan boord zijn gegaan, kan ik me nog vaag herinneren dat we even na 06.00u opstegen. Ook weet ik nog dat we rond Parijs een broodje met koffie kregen. Het eerste wat ik me daarna herinner is dat we mooi op tijd (08.55u) in Malaga landden.
• Kooien opgehaald, auto opgehaald en rond 09.45u richting Nerja gereden. Hier moest ik een aantal dingen doen, namelijk:
• rustig een bak koffie drinken, hetgeen me rond 11.15u gelukt is.
• wat dingen inkopen, die in Spanje goedkoper zijn: missie voltooid om 11.30u.
• richting Expedito, onze dierenarts. Hier hadden we nog een rekening openstaan van exact € 3.301,-. Deze was om 12.20u betaald, waarna ik nog wat met Expedito en zijn mensen heb bijgekletst. Wederom tijd voor een bak koffie om rond 13.30u Pip op te halen; een van de honden die met mij terug naar Nederland zou reizen. Ook dit ging goed.
• Het enige dat ik me altijd plechtig beloof als ik toch in Spanje ben, is een bord paella aan het strand met een glas witte wijn. Dit moest ook vandaag weer gebeuren en rond 14.00u zat ik dus samen met Pip bij Ayo aan het strand van m'n verse paella te genieten. Met zo'n hondje krijg je altijd heel veel aanspraak, dus voor mij de gelegenheid om reclame te maken. In anderhalf uur tijd is de naam HzH en CAS veelvuldig gevallen. Je weet nooit wat je daaraan over houdt; bewustwording van ons werk op zijn minst!
• 15.30u: tijd om weer richting vliegveld te gaan en de auto terug te brengen. Hier arriveer ik rond 16.30u en een kwartier later ben ik m'n huurauto weer kwijt. Samen met Pip, een tasje en twee kooien richting vertrekhal. Hier ontmoet ik even na 17.00u Jane en Brian die Chunky en Buster, m'n andere reismaatjes komen brengen.
• weer inchecken en ook deze keer een hele lange rij voor de balies. Het inchecken duurt lang, erg lang. Rond 17.45u heb ik de labels op m'n kooien zitten en kunnen we door naar de flightcare. Daar moeten we de paspoorten laten kopiëren om door te kunnen richting incheckpunt voor de honden. Deze keer gaat het langzamer dan ik gewend ben (na zo'n kleine 20 vluchten); bij het apparaat waar de kooien door de röntgencontrole gaan, doen ze moeilijk; er moet iemand van flightcare én iemand van AirBerlin bij komen. Dit is om 18.15u geregeld, waarna Brian en Jane weer richting huis rijden. De honden zijn op weg naar het vliegtuig en ik op weg naar veiligheidscontrole en gate. Samen met Pip sluit ik aan in een ellenlange rij en na veel schuivelen, komen wij om 18.50u aan in de vertrekhal.
• De vlucht zou om 19.15u vertrekken, maar rond deze tijd gingen we pas aan boord. Pip gauw in z'n tasje en daarna naar mijn stoel toe. Tegen 19.35u zit ik in en Pip onder mijn stoel. Vrij snel daarna ging het licht uit; het schijnt dat we gewoon zijn opgestegen om richting Düsseldorf te vliegen. Om 21.40u ging mijn licht weer aan en hoorde ik dat we gewoon rond de geplande tijd zouden landen. Inderdaad stonden we om 22.15u op de luchthaven van Düsseldorf.
• Ik was als een van de eerste uit het vliegtuig, maar dat ging niet op voor Buster en Chunky; die waren ongeveer als laatsten uit het ruim. Om ongeveer 22.40u stonden we dan toch met z'n allen in de aankomsthal en dat was, zoals de Mona-reclame zegt, een feesje! Je komt handen, ogen en oren tekort; je wilt elke adoptant tegelijk begroeten, zijn, haar of hun hond overdragen en de paspoorten meegeven. De ontvangst was overweldigend, waarvoor dank mensen! Daar doe je het voor. Nadat ik de honden had overgedragen, de mensen bedankt had en nog wat tips had meegegeven, ging ieder weer zijn weg. De adoptanten naar huis en ik met een lege kooi richting parkeergarage.
• Even na 23.30u zat ik in mijn auto en draaide de luchthaven af; richting Landgraaf! Een stukje rijden maar ook nu was het weer rustig op de weg. Verleidelijk om de rechtervoet richting onderkant van de auto te duwen, maar als je er al zo'n 21 uur op hebt zitten, is dat net echt verstandig. Niet doen dus!
• Om exact 00.41u parkeerde ik m'n auto voor onze woning om door Jacky, Chico, Molly en Boca begroet te worden.
• Drie geplaatste honden, 23 uur verder en € 3.301,- lichter, belandde ik zondag 4 oktober om 01.30u moe maar uiterst voldaan in m'n bed.

Als dat geen mooi dierendagcadeau is, weet ik het echt niet meer.

PS: de eerlijkheid gebiedt me te vermelden dat ik zeker niet degene ben die de meeste tijd in HzH steekt!

Ze vertelde me dat de grote zwarte Labrador Reggie heette, toen ik hem zag liggen in de kooi van het asiel, het was er schoon en netjes en ook de medewerkers waren heel erg vriendelijk.

Ik woonde hier nog maar pas 6 maanden, en overal waar ik kwam in dit kleine universiteit stadje waren de mensen vriendelijk, aardig en open. Iedereen zwaaide naar elkaar wanneer ze elkaar tegenkwamen. En toch miste ik iets in dit nieuwe leventje. Het leek me een goed idee om een hond aan te schaffen, een hond waar ik mee kon wandelen, tegen kon praten, een hond die de “leegte” in mijn toch bijna zo volmaakte leventje op kon vullen.
En of de duvel er mee speelde, las ik in de krant de advertentie van het asiel met de titel “Reggie”.
Toen ik de mensen van het asiel ’s middags belde, vertelde ze mij dat er nog meer gegadigde waren, maar de mensen die kwamen waren geen “Lab mensen”, wat dat dan ook moge betekenen. Ze dachten waarschijnlijk dat ik wel wist wat dat inhield.

Toen ik diezelfde avond naar huis liep vanaf het asiel, bekroop mij de angst dat de mensen van het asiel mij toch ietwat verkeerd hadden ingeschat, en daar liep ik dan met in de ene hand Reggie en in de andere hand een zak met zijn voerbak, wat speeltjes en heel veel tennisballen en in mijn binnenzak een verzegelde brief geschreven door Reggie’s vroegere eigenaar.
Tussen mij en Reggie verliep het in die eerste paar dagen dan ook behoorlijk stroef. In het asiel hadden ze me wel gezegd dat het wel twee weken kon duren voor hij gewend was aan mij en aan zijn nieuwe huis. Misschien kwam het wel omdat ik zelf ook nog niet gewend was aan deze omgeving, of misschien waren Reggie en ik wel uit hetzelfde hout gesneden en leken we wel te veel op elkaar.
Op één of andere manier kwamen alle spullen van Reggie (behalve zijn tennisballen, want hij ging echt nergens naar toe zonder er twee in zijn bek gepropt te hebben) tussen de nog ongeopende dozen terecht.
Ik had me ook voor genomen om al die ouwe “zooi” van liever lee te vervangen voor nieuwe als we allebei een beetje gewend waren.

Maar al gauw werd me duidelijk dat dit niet snel zou gaan gebeuren.
Ik probeerde de commando’s uit die hij (volgens de mensen van het asiel) al kon, zoals “zit”, “blijf”, “hier” en “volg”. Al met al gehoorzaamde hij prima, tenminste………………. als en wanneer hij dat wilde! Naar zijn naam wilde hij ook al niet echt luisteren, ja hij keek wel als ik na vier of vijf keer roepen, me stem verhief en het op die manier met de moed der wanhoop nog maar eens probeerde, maar daarna ging hij gewoon weer door met dat gene waar hij op dat moment mee bezig was. Als ik dan uiteindelijk met de rook uit me oren, kwaad als ik werd, nogmaals zijn naam riep, zag je hem duidelijk zuchten en denken, “OK OK”, als jij het wil”.

Steeds meer kreeg ik het idee, dat dit niet ging werken. Hij kauwde op mijn nieuwe schoenen, zette zijn tanden in nog ongeopende dozen. Ik was te streng voor hem en ik merkte aan hem dat dat juist was wat hij niet wilde.
De irritatie liep zo hoog op dat ik na anderhalve week de telefoon zocht om het asiel te bellen, en ook deze was weer niet te vinden, Ik betrapte mezelf er op dat ik ook hier Reggie de schuld van gaf, maar herinnerde me die ik de telefoon zelf op een stapel dozen had neer gelegd.

Toen ik de telefoon had gevonden tussen alle dozen, en op het punt stond het telefoonnummer in te toetsen, gooide ik een zak om met daarin zijn oude spulletjes”, ook zijn oude versleten kleed kwam uit de zak gevallen. Reggie snuffelde er direct aan en begon gelijk te kwispelen, voor het eerst zag ik hem enthousiast. Maar toen ik zei: Hé Reggie, vind je dat leuk?
Kom eens hier dan krijg je een koekje, keek hij me aan, slaakte wederom een ontevreden zucht en ging op de grond liggen met zijn rug naar me toe.

Ok, dit ging dus ook niet werken, dacht ik nog, en toetste het nummer van asiel in.
Tegelijkertijd zag ik de verzegelde enveloppe liggen en hing direct weer op.
Die enveloppe was ik helemaal vergeten. Ok Reggie, zei ik nog, laten we maar eens gaan kijken wat je vorige eigenaar over je te zeggen had!

-------------------------------------------------------------------------------------
Aan wie mijn hond krijgt.

Ach, laat ik beginnen met te zeggen dat ik niet blij ben dat je deze brief leest, een brief die alleen geopend mocht worden door Reggie’s nieuwe eigenaar. Ik kan je vertellen dat ik niet eens blij ben met het schrijven van deze brief.
Als je dit leest, betekend dit dat ik net terug ben van mijn laatste ritje met mijn Lab omdat ik hem net heb afgezet bij het asiel.
Hij voelde dat het anders was dan voorgaande keren. Ik had al vaker zijn kleed en speelgoed ingepakt voor een reisje, maar deze keer………, het was alsof hij voelde dat het dit keer anders was, en gelijk had hij, dit keer was het anders………….dat is tevens ook de reden dat ik het graag goed wil proberen te maken.

Laat mij iets over mijn Lab vertellen in de hoop dat het helpt een goede band te scheppen tussen jou en hem.
Ten eerste hij is gek op tennisballen, hoe meer hoe beter. Soms denkt hij wel eens dat hij een eekhoorn is, zoals hij ze mee probeert te nemen. Twee, hij heeft er altijd twee in zijn bek en meestal probeert hij er nog een derde bij te proppen.
Dit is overigens nog nooit gelukt.
Gooi een tennisbal weg en hij zal er altijd achter aan gaan, dus wees voorzichtig. Doe dit niet bij drukke wegen, die fout heb ik één keer gemaakt, en dat is mijn Lab bijna fataal geworden.

Het volgende: de commando’s. Het asiel heeft het misschien al verteld, maar ik noem ze nog maar een keer. Reggie kent de gebruikelijke; zit, blijf, kom, en volg.
Hij gaat “af” als hij wil liggen, ik denk dat je hem op dat gebied nog wel wat kan bij leren.
Ook kan hij “bal”, “eten”, “bot” en “koekje” als geen ander.
Ik heb Reggie getraind met kleine beloningen, bestaande uit eten. Er is niets wat hem beter laat luisteren dan een klein stukje Hotdog.

Eten: twee keer per dag, rond zevenen ’s ochtends en rond zes uur ’s avonds. Normaal voedsel uit de winkel, in het asiel weten ze welk merk.

Ook heeft hij al zijn injecties gehad, bel voor zekerheid nog even met de dierenarts hier in het dorp en vraag daar naar zijn gegevens, zij zullen je ook helpen herinneren als hij weer een nieuwe injectie moet hebben. Wees gewaarschuwd; Reggie haat de dierenarts. Succes met hem in je auto te krijgen, ik heb geen idee “hoe”, maar hij zal weten dat hij er naar toe moet!

Als laatste, geef hem wat tijd. Ik zelf ben nooit getrouwd, dus Reggie en ik zijn altijd samen geweest. Hij is overal en altijd met me mee gegaan. Dus neem hem mee met de auto als dat mogelijk is. Hij zit altijd heel gedisciplineerd op de achterbank, hij blaft of klaagt niet. Ook is hij gek op mensen om zich heen, maar toch zal hij voor één persoon door het vuur gaan.
Dat was ik voorheen, dus of hij dit nu ook voor jou doet zal de tijd leren. Maar als jij je best doet weet ik zeker dat Reggie dit ook zal doen.
En daarom wil ik nog iets met je delen……………….

Zijn naam is niet Reggie

Ik weet niet waarom, maar toen ik hem bij het asiel afleverde, vertelde ik hen dat zijn naam Reggie was. Hij is een slimme hond en hij zal er wel aan wennen, daar twijfel ik geen seconde aan. Maar ik kon me er gewoon niet toe zette om zijn echte te naam op te geven.
Het zou zo definitief zijn als ik dat deed, en het zou bijna toegeven zijn dat ik hem nooit meer terug zou zien, zodra ik hem bij het asiel afleverde.
En tja, als ik terug kom en hem ophaal bij het asiel en deze brief verscheur, dan is alles in orde. Maar als iemand anders, “jij dus” deze brief leest dan betekend dat, dat je zijn echte naam zult moeten weten. Het zal je helpen en betere band met hem te krijgen. Misschien veranderd zijn gedrag wel, mocht dit problemen veroorzaken.

Zijn echte naam is Tank
Omdat dat is waar ik op rij!

Als je deze brief leest en je komt uit de regio, dan heb je misschien mijn naam gezien op het nieuws. Ik heb het asiel verteld dat “Reggie”, niet geadopteerd mocht worden, tenzij mijn commandant dit kenbaar zou maken.
Aangezien mijn ouders zijn overleden, ik zelf geen kinderen heb en dus niemand heb waar ik Tank kan onder brengen, had ik bij mijn uitzending naar Irak maar één verzoek aan het leger, en dat was dat ze …..”in het geval dat”…….één telefoontje naar het asiel zouden plegen, om te zeggen dat Tank vrij was voor adoptie. Gelukkig was mijn commandant ook een hondenmens, en hij wist waar mijn legereenheid was gestationeerd. Hij heeft mij beloofd om dat “wanneer nodig” dit hoogst persoonlijk zelf te doen. En als je dit leest ben ik blij dat hij zijn woord heeft gehouden.

Deze brief wordt nu wel een beetje deprimerend, hoewel ik deze brief eerlijk gezegd alleen maar schrijf voor mijn hond. Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik een dergelijke brief zou kunnen schrijven voor vrouw, kinderen of andere familie leden. Hoewel eerlijk gezegd Tank was mijn familie voor de afgelopen jaren, bijna net zolang als het leger mijn familie was.

En nu hoop ik van harte dat je hem deel van jouw familie gaat laten maken, en dat Tank zich aan zal passen en net zoveel van jou gaat houden als hij van mij deed.

Het was juist die voorwaardelijke liefde van een hond, die mij deed besluiten om naar Irak te gaan. Tank was voor mij de inspiratie bron om daar iets te gaan doen wat eens een keer niet egoïstisch was. Ik wilde daar mensen beschermen tegen andere mensen, welke kost wat kost hun waanideeën aan andere mensen opdringen op manieren die het daglicht niet waardig zijn.
Ook wilde ik voorkomen dat die verschrikkelijke mensen hierheen zouden komen.
En als ik Tank daarvoor zou moeten opgeven, dan ben ik blij dat ik dat heb gedaan.
Tank was mijn voorbeeld voor dienstbaarheid en liefde en ik hoop dat ik hem geëerd heb door dit te doen voor vriend en vaderland, en misschien ooit ver voorbij de regenboog als ik hem weer zal begroeten, hoop ik dat hij mij zal vertellen, dat hij ook hierom, trots op me was.

Maar OK, genoeg voor nu. Vanavond is mijn vertrek en voor die tijd moet ik deze brief nog afleveren bij het asiel. Ik denk niet dat ik Tank nog even gedag ga zeggen. De eerste keer heb ik al genoeg gehuild en ook toen bleef het “tot ziens” diep in mijn keel hangen. Dit gevoel, de tranen die vloeide, dit wil ik Tank niet nog eens aandoen. Misschien dat ik stiekem nog wel even het hok binnen gluur om te zien of Tank inmiddels die derde tennisbal in zijn bek heeft gekregen

Succes en veel geluk met Tank. Geef hem een goed thuis. Geef hem ook iedere nacht maar een extra welterusten kus van mij. Zijn vriend voor altijd

Bedankt en met vriendelijke groet
Paul Mallory.
-------------------------------------------------------------------------------------

Ik vouwde de brief weer op en stopte hem terug in de enveloppe. Uiteraard had ook ik van Paul Mallory gehoord, iedereen in het dorp kende hem, zelfs de nieuwelingen zoals ik.
Paul Mallory, een lokale jongen, omgekomen in Irak een paar maanden geleden, postuum een “Silver Star”gekregen omdat hij zijn leven had gegeven om het leven van drie vrienden te redden.
Die Paul Mallory was de reden dat hier in het dorp de vlaggen de hele zomer al half stok hingen.

Ik leunde voorover in mijn stoel met mijn ellebogen op mijn knieën, hier tussen lag plotseling onopgemerkt de kop van een hond.
“Hoi Tank” zei ik zachtjes.
De kop van de hond kwam omhoog, met gespitste oren en heldere, blije ogen.
“Kom maar jochie”.
Hij bleef voor mij zitten, zijn kop schuin omhoog, luisterend en zoekend naar de naam die hij al maanden niet gehoord had.
Nogmaals fluisterde ik “Tank”. Zijn staart begon te kwispelen. Ik bleef zijn naam herhalen, “Tank, Tank, Tank”. Zijn staart ging als een gek te keer, maar ondertussen gingen zijn oren omlaag, werden zijn ogen zachter en werd zijn gelaatsuitdrukking rustiger in een golf van tevredenheid. Ik aaide zijn oren, wreef over zijn schouder en begroef mijn betraande gezicht in zijn vacht en omhelsde hem.
Het is nu aan ons, Tank, ouwe jongen, Alleen jij en ik. Je oude vriend pasde de “bal” door aan mij. Tank stond op, likte mijn wang, spitste zijn oren en zijn ogen las ik “bal”, ik had het magische woord gezegd. “Bal”.
Hij rende de kamer uit en verdween naar de kamer waar zijn spullen lagen.
Even later kwam hij nog steeds kwispelend weer terug naar mij .................... Met in zijn bek 3 tennisballen!!

Kooien Transport

Hallo lieve mensen

Even een berichtje namens bestuur en redactie.
Op dit moment staan er redelijk wat honden geadopteerd in afwachting van een vlucht.
En gelukkig blijven de aanvragen binnen komen.

Dit is mede dankzij het harde werken van al onze vrijwilligers, dit kunnen we niet dik genoeg onderstrepen, want het blijft vrijwilligers werk en vele van ons doen dit naast de dagelijkse beslommeringen die een mens vaak alleen al een hele dag bezig houden.

En toch hebben we ondanks alle inspanningen momenteel een "kleine uitdaging".
De kooien zijn op in Spanje, op dit moment staan de HzH kooien en tasjes in Waalwijk klaar voor transport en onze vrienden van Grayvis gaan hun best doen om deze zo snel mogelijk richting Spanje te transporteren.
Hierna kunnen wij weer vluchten inboeken met honden.

-Overigens hoeven de adoptanten van de honden die vliegen op 19 oktober zich geen zorgen te maken daar zijn nog kooien voor bewaart.-

Dus wij zijn weer op zoek naar mensen die binnenkort op reis gaan en vanaf Malaga terug reizen naar Nederland, of misschien kent u iemand binnenkort vanaf Malaga naar Nederland vliegt, wij willen graag met u/hen in contact komen.
Iedereen die ons hierbij kan en wil helpen kan contact opnemen via het volgende e-mail adres jan.willemsen@hondzoekthuis.org

De adoptanten die op dit moment wachten zouden wij graag en hart onder de riem steken en laten weten dat wij onze uiterste best doen om hun en hun nieuwe huis vriend zo spoedig mogelijk te verenigen.

M. Vr. Groet de redactie