Aankomst 16 april 2011

Het was 'n leuke aankomst, en dat was het.
Bovenstaande tekst heb ik geleend uit een boek over één van mijn jeugd idolen, Dik Trom (het is een best jong, en dat is het), en dat het klopt als een bus.
Voorafgaand aan deze aankomst is er veel gebeurd, dingen die u als lezer niet mee zal krijgen, maar wat onze adoptieconsulentes tochwel hoofdbrekens heeft bezorgd.
Onder het genot van een kop koffie op de luchthaven, hebben we hierover nog even de stress van ons af geklets en werd de realiteit ons weer meester en zijn we weer door gegaan met de orde van deze dag.
Na het opzoeken van alle genodigden, begon het wachten op Ilse, haar vriendin en hun 3 reisgenoten.

Op het moment dat alle bovengenoemden door de douna kwamen, was alle voorafgaande stress snel vergeten ook.
Acer, Becky en Theo (vanaf nu Fellow), hebben we dan ook snel bevrijd uit hun reisverblijven.
Acer en Fellow kwamen vrij relaxed hun reiskooien uit en waren meteen goede maatjes met hun adoptie gezin (Fellow) en opvang mama (Acer), en vonden het goed zo.
Becky kwam iets angstiger uit haat tasje en is op schoot gekropen bij haar opvang mama en heeft alles vanuit deze positie gade geslagen, maar de begroeting door mens en dier werden ook zeker gewaardeerd.

Uiteraard was dat voor de adoptanten, opvanggezinnen,de reisbegeleidsters, Ed en Hans (onze voedingsdeskundigen) en ons wederom een heerlijk moment.
Ed en Hans waren er tesamen met hun 2B's, overigens gewoon voor de gezelligheid.
Want gezellig is zo'n aankomst natuurlijk ook, maar ook aan deze gezelligheid kwam een eind.
En inmiddels 17 april geworden, heeft iedereen zijn thuisreis aanvaard.

Vanaf hier iedereen heel veel dank voor een gezellige avond.

Foto's worden weer snel in ons foto album geplaatst.

Hier is er alvast één van het hele spul.

Ps. Een foto up-date, dank zij foto's van Ilse (vertek foto's Malaga) en van de adoptanten van Fellow (foto's achter de douane) is ons foto album uitgebreid met zeldzame foto's.

Helemaal toppie, bedankt fotografen. (red.)

Dier(en)voeding

Lieve lezers,

Sinds kort zijn wij bij onze stichting een voedingsdeskundige op het gebied van natuurlijke diervoeding rijker. Ed zo heet deze beste man, is gespecialiseerd op dit gebied.

Natuurlijke voedingen, kunnen zijn, verse voedingen en brokken zonder chemische toevoegingen. Over dit soort voeding is in Nederland niet veel bekend.

Juist omdat er niet veel over bekend is willen wij u, als lezer, hierop attenderen.

Ook wordt er vaak gedacht dat dit soort voeding extreem duur is. Allerlei vooroordelen waarbij Ed ons wil helpen om deze weg te nemen.

Uiteraard gaan wij u niet vertellen wat goed is voor uw hond, dat kan u als baasje van uw hond natuurlijk beter inschatten als wij. Maar er zijn problemen bij honden die met een goede (lees andere) voeding goed te bestrijden zijn.

Mocht u hiervoor open staan of heeft u hier over vragen of wilt u weten of de problemen van uw trouwe viervoeter met een verandering van voeding verholpen kunnen worden, dan kunt u contact opnemen met Ed via info@phoenix-diervoeding.nl

Ook heeft Ed een web-site http://www.phoenix-diervoeding.nl/ hierop kunt u ook veel informatie vinden.

Mocht u het gemakkelijker vinden om ons te mailen kan dat natuurlijk ook via de bekende email adressen.

Groetjes de redactie

MET SPOED OPVANG GEZOCHT VOOR:

Laatste nieuws

Becky en Victor kunnen worden opgevangen in nederland en vliegen 16 april.

Meer over Becky en Victor binnenkort op het dogblog

Victor & Barry

Victor en Barry zijn pups van Becky. voor Moeder Becky hebben we al een opvang gevonden en Becky komt binnenkort naar NL. Er is weinig tot niets bekend van Becky en haar pups, alleen dat ze in Spanje aan zijn komen lopen. Omdat deze honden gewoon buiten lopen zijn we dringend op zoek naar opvang voor de pups Victor en Barry. De angst bestaat dat als moeder Becky eenmaal weg is naar NL de pups weg zullen lopen.



Heeft u tijd, plaats en ervaring met pups?

Wilt u gastgezin zijn voor deze pups of wilt u meer informatie:
mailt u dan naar Mona Koopman : mail
of bel: 0031 (0)6-41696267 of Yvonne Groenewoud 0168-464838

Dit is overigens Becky de moeder van Barry en Victor

Aankomst 5 en 6 april 2011

Wat kan het druk zijn hé.

Als je toch binnen 24 uur twee keer bij aankomst 1 op Schiphol staat, betekend dat toch dat Mona en Yvonne lekker bezig zijn.
Nou hoort u ons niet klagen hoor, want als je dan op Schiphol staat en je ziet daar in eerste insatntie een ietwat onrustige mensen staan, welke later vrolijk te samen met hun nieuw bakke huis vriendje richting huis vertrekken, ach dat is toch het beroemde kersje op de altijd verse slagroom taart.
En als je dan binnen 24 uur twee slagroom taarten mag aansnijden................... heb je toch een geeweldige hobby, TOCH.
5 april om 23:00 uur zetten Feliz, Jim, Senna en Milly voet op Hollandse bodem. Een leuke bijkomstigheid was dat Feliz door haar opvanggezin in Spanje hoogstpersoonlijk werd ingevlogen in Nederland en werd overgedragen aan haar nieuwe adoptanten.
6 april om 14:30 uur werden voor Sonny en Pongo de kooi deuren open gezet voor een beter leven in Nederland. Sonny ging rechtsteeks mee naar zijn nieuwe huis, Pongo gaat noch even voor opvang met Elisabeth mee en wordt 8 april opgehaald door haar adoptanten.

Hebben wij van Hzh nog even een moment van schaamte, Brigitta die samen met Herbert de honden invloog bleek vandaag Jarig en wij kwamen hier pas achter toen wij thuis de pc aanzette.

Brigitta alsnog van ons van harte gefeliciteerd.

De geluksvogels en hun nieuw bakken baasjes staan alweer bij de aankomst foto's op ons online fotoalbum.

Alle adoptanten en hun nieuwe huisgenootjes gefeliciteerd.

Aankomst 21 maart 2011

Een bewogen vlucht!

Een zwart koppie met een wit befje en witte sokjes, Freddy keek ondeugend de lens in en ik was meteen verkocht. Ik wilde al jaren een hond, maar het viel steeds niet te combineren met mijn werk. Nu ik voor mezelf was begonnen, had ik eindelijk wel de tijd om voor een puppy te zorgen. Freddy was vier maanden oud en woonde in Nerja in Spanje, las ik op de site van Hond zoekt Huis. Zijn moeder Mora, een border collie, werd ernstig verwaarloosd en vond bij een Engelse familie in Spanje een nieuw warm thuis. Mora bleek echter hoogzwanger en eind november werden er vijf pups geboren, waarvan Freddy er één was.

Na de aanmelding en een ‘screentest’ (‘weet je wel dat je hondje niet zindelijk is als hij arriveert?’ en: ‘wat doe je met hem als je werkt?’) door Jeroen en Mona van Hond zoekt Huis, mocht ik Freddy adopteren. Hij zou met het vliegtuig naar Nederland komen, maar dat kon nog wel even duren en ik wilde Freddy natuurlijk het liefst zo snel mogelijk zien! Zo stapte ik twee weken later op Rotterdam Airport samen met mijn moeder op het vliegveld naar Malaga. Door Jeroen en Mona was ik uitgebreid en nauwkeurig gebrieft hoe de procedure zou verlopen. Ik zou vier hondjes mee terug nemen, want er waren nog drie andere adoptanten die met smart op hun nieuwe gezinslid zaten te wachten. Na twee dagen Malaga kon ik niet wachten om ‘Freddy’ te ontmoeten, die vanaf nu Ki zou gaan heten, het Japanse woord voor energie. Zenuwachtig stond ik op het vliegveld te wachten op de hondjes. In twee grote kooien kwamen ze aan en door de tralies van de kooien zag ik een superlief zwart snoetje tevoorschijn komen: dat moest hem zijn!

Het vriendelijke stel dat de honden kwam brengen, hielp ons gelukkig op weg. Eerst moesten de hokken verschoond, want de beestjes hadden het niet helemaal droog gehouden tijdens de lange autorit... daarna inchecken en naar de balie voor de papieren. Dit duurde even, maar waar anders mijn geduld redelijk op de proef wordt gesteld, kon het nu niet lang genoeg duren. Zo hadden we tenminste even de tijd om met de

honden te wandelen en ze te leren kennen. Toen het deurtje van Ki’s bench openging, bleef hij eerst lekker zitten, maar enkele minuten later stapte hij met zijn al behoorlijk grote poten voorzichtig de bench uit. Op de gladde tegels van het vliegveld leek hij net Bambi op het ijs. Even later mochten de honden de band op, in de bench, goed dichtgemaakt met ducktape en tieribs. Een naar gezicht om de honden zo te zien verdwijnen. De vlucht kon me dan ook niet snel genoeg gaan. Helaas liep het anders dan gepland.

Tijdens de vlucht werden twee passagiers onwel. Het stel voor ons dat beiden arts was, schoten snel te hulp en ik kreeg hun 1-jarige zoontje in mijn armen gedrukt. Dat zorgde voor wat afleiding, maar de vlucht ging er niet sneller door. Omdat er geen risico genomen kon worden, moesten we op Madrid landen voor medische zorg. Hier duurde het welgeteld drie uur voordat ze de koffers van de patiënt hadden gevonden, want tja, waarom zou je daar meer dan één persoon mee belasten? Ik maakte me ondertussen behoorlijk druk over de honden, die zonder water in die hokken zaten, maar de purser verzekerde me persoonlijk dat het allemaal prima ging met de honden, ze had ze net nog even opgezocht. Toch sympathiek.

Uren later dan verwacht arriveerden we weer in Rotterdam. Nu verliep alles buitengewoon soepel en binnen twintig minuten hadden we onze bagage en de vier honden op de karretjes. Aan de andere kant van de douane stonden drie families nerveus te wachten en konden de benches niet snel genoeg opengemaakt worden. Geweldig dat vier honden door Hond zoekt Huis een nieuw leven krijgen met betere vooruitzichten. Met Ki gaat het inmiddels erg goed, hij groeit als kool en is erg lief en aanhankelijk, al kan hij af en toe ook behoorlijk stout zijn (denkend aan de gesloopte fatboy, zwarte pump, leren tas, telefoonoplader en drie plinten ;-)

De aankomst foto's hebben we op ons fotoalbum gezet.

U kunt ze uiteraard vinden op http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Rust zacht Peggy.

Ondanks dat ze Peggy nooit in levende lijve hebben kunnen ontmoeten, greep het verlies van hun puppekind hen zo aan dat de adoptanten van Peggy, om hun verdriet te verwerken, deze mooie en gevoelige foto ontwierpen.

Natuurlijk zetten we deze hier op het dogblog. Wij wensen de adoptanten heel veel sterkte met het verlies.

Goednieuws Bulletin

Deze keer een extra goednieuwsbericht over Woody, Balou en Sailor.

Woody heeft zijn Walhalla gevonden in Gorkum, na een kortstondig verblijf in Almere zijn er vandaag twee adoptanten bij hem op bezoek geweest en waren opslag verliefd. Na een uitgebreidde kennismaking is Woody meegereden met zijn huidige baas en bazin en op weg gegaan naar zijn nieuwe vriendjes. Hij gaat vriendjes worden met de kat en de fret des huizes, wij wensen Gorkum veel plezier met hun nieuwe inwoner.

Ook goed nieuws voor Balou, door omstandigheden moest Balou worden herplaatst en is vandaag verhuisd naar berkel en Rodenrijs, ook Balou en zijn nieuwe adoptanten wensen wij een goed en gelukkig leven toe.

Ook Sailor is herplaatst na een tijdelijke opvang in Sittard, is Sailor nu woonachtig in Ermelo. Uiteraard wensen wij ook Balou en zijn adoptanten heel veel geluk samen.

Vanaf de redactie willen we ook natuurlijk de tijdelijke opvangers hartelijk bedanken dat zij dit voor de honden hebben willen doen.

Aankomst 2 maart 2011

Vandaag de aankomst van Tano, Dutch, Freddie en opvanger Woody.
Herbert was vandaag toch onderweg naar Nederland en nam het span mee op reis naar hun nieuwe baasjes.

Na, natuurlijk veel te lang wachten op Schiphol, kwam Herbert rond de klok van half 4 met de kooien door de douane.

Hierna zijn we weer met veel bekijks naar het rustige hoekje op Schiphol gegaan, alwaar de reizigers werden voorgesteld aan hun nieuwe baasjes.

Namens de redactie en HzH wensen wij Tano, Freddie heel veel geluk en plezier bij hun nieuwe baasjes en Dutch wensen wij heel veel geluk en plezier toe bij Oma.

Voor Woody hopen wij dat het huisbezoek van morgen positief afloopt en ook hij definitief naar een eigen huisje kan.

Hier alvast weer een paar fotootjes de restant foto's verschijnen binnenkort zoals u gewend bent in ons online foto album.

http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis
Adios

Aankomst 4 februari 2011

Een speciale vlucht op 4 Februari.

Ik mocht Vrijdag 4 Februari naar Malaga vliegen en ik kan U vertellen dat dit een speciale vlucht ging worden.Ik mocht namelijk OLIVE op gaan halen en zij was de 250ste geplaatste hond van HzH!!!!
Het toeval wil dat ik ook hond nr 200 geplaatst had(Bingo) en nu mocht ik nr 250 op gaan halen.. LUCKY ME !!! De vooruitzichten waren goed,veel zon en 19 graden, kortom heerlijk. We hadden deze keer voor de heenvlucht een andere vliegtuigmaatschappij gekozen(was een stuk goedkoper en ik hoefde ook niet zo heeeeeeel erg vroeg op te staan)
Het enige "minpuntje" was dat ik maar 3 uurtjes van het warme Spanje kon genieten;oh
Eenmaal aangekomen snel het treintje naar Torremolinos genomen om een leuke tas die ik in Oktober al gezien had te gaan kopen.
In Oktober had ik zoiets van 'heb ik de tas wel echt nodig ? en omdat ik nogal zuinig ben(Piet ziet dat soms anders) heb ik de tas toen niet gekocht ,waar ik natuurlijk al heel snel spijt van kreeg!!!
Dit was dus mijn TWEEDE kans ! Daar aangekomen zag ik dat veel winkeltjes nog gesloten waren en ik dacht het zal toch niet zo zijn dat "mijn" winkeltje ook gesloten is maar gelukkig hij was open pffffffff.
Een aardige knappe man vroeg mij of hij mij kon helpen en dus vroeg ik hem hoeveel hij voor de tas wilde hebben. Ik moet iets zuinigs hebben uitgestraald want hij zei: 30 euro maar voor jouw 25. Jullie begrijpen dat ik daar geen seconde over na hoefde te denken. Dus helemaal blij met MIJN tas ging ik op zoek naar een restaurantje want mijn maag begon inmiddels ook hevig te knorren!!
Na het eten nog heel eventjes van de zon genoten en toen was het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan.
Daar kwam al snel Dorothee in haar bestelauto aangereden. Olive in het tasje ,Lily ,Pilar en Bianca zaten redelijk relaxed in de kooien.
Bij de incheckbalie waren we zo aan de beurt en inschrijven bij de flightcare was ook zo gepiept........ Snel afscheid genomen van Dorothee en vervolgens met Olive in het tasje naar het vliegtuig gelopen. De terugvlucht verliep voorspoedig en Olive heeft de hele reis heerlijk liggen slapen.
Na de landing snel een ballon opgeblazen en deze aan het tasje van Olive geknoopt.Vervolgens met alle honden richting de uitgang gelopen waar de adoptanten haast niet konden wachten om hun lieverd in de armen te sluiten. Omdat Olive nr 250 was kreeg deze een presentje namens HzH. Vervolgens ging iedereen met hun nieuwe maatje richting huis.
Ook dit keer dus weer een hele leuke en speciale vlucht maar nu met een gouden randje. Ik wens namens HzH alle adoptanten heel veel plezier met nieuwe maatje.
Ook wil ik bij deze alle vrijwilligers en adoptanten bedanken voor het goede werk en het vertrouwen in HzH!!
Op naar de 300!!!!
Groetjes Yvonne

De resterendefoto's zijn te vinden op ons fotoalbum (red)
http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Blanco verteld (deel 2)

Deel 1 staat in september 2010

Nou, het valt niet mee om van een Spaans hondje een echte Hollander te worden. Wat betreft Floris en de poezen gaat het heel goed. Floris leert me, hoe ik moet spelen! Wist ik toch niet, maar nu gaat het: Floris neemt wat in zijn bek en ik moet het pakken. Eigenlijk kunnen we heel goed met elkaars speelgoed en botten omgaan. Naar de hei, ook heel gezellig: zegt Floris: Kijk andere honden, daar kun je mee spelen. Ik vlieg erop af, maar denk dan: zijn ze wel te vertrouwen? Nou ja, nu zie ik, dat niet iedere hond iets van me wil afnemen. Vaak zijn hier ook andere honden en dat is erg gezellig. We spelen dan buiten, maar ik ga wel steeds even kijken, of ik nog wel bij de vrouw hoor. Toch krijg ik wel steeds meer vertrouwen in andere honden. Daar helpt Floris me wel mee. Over katten wil ik het maar niet hebben: daarvan zijn er hier ook genoeg. Ach, als ze ergens liggen, doen we neusie/neusie, maar ze moeten niet in de tuin hollen en evt. naar mijn bergplaatsen gaan, dan ga ik er achteraan.

Ziezo, nu zal ik het ook nog even over de mensen hier hebben: het valt niet mee.
In het najaar, toen het nog mooi weer was en ik het terrein al verkend had, ben ik onder het hekwerk doorgekropen. Mensen overstuur. Ik had de wijde wereld geroken. Enfin, gaat de baas met een vriend 2 zaterdagen aan de slag om het hek om het hele terrein na te kijken, niet erg: hield ze van de straat, wel erg: het hield mij ook van de straat. Weet je, wat ze ook doen: mij borstelen. Nou ja, daar ben ik al een beetje aan gewend, maar daar komt ook nog elke zaterdag een martelwerktuig bij tevoorschijn. Dat heet in mensentaal: stofzuiger. Floris vindt het heerlijk, maar ik niet. Ik spring alle deuren open en verdwijn achter in het bos. Nu kun je de vrouw ook niet vertrouwen, die doet dan de deuren op slot!

Dan te bedenken, dat ik zo graag wil helpen: vrouwtje koopt brood, zet tas neer, ik help om het op te ruimen: naar mijn eigen bewaarplaats in het bosje. Geen waardering natuurlijk.
Van de vrouw mag ik niet op de bank, maar de baas merkt het soms niet, komt de vrouw binnen en wijst naar beneden. Vervelend, hoor, dan weet ik, dat ik eraf moet. Ze bergen ook alles weg, zodat ik er niet bij kan, zelfs het vogelvoer. Ze weten, dat ik elk soort fruit lekker vind, maar dat mag ik ool al niet uit de fruitschaal halen, ik krijg af en toe een stukje. Je ziet, het is maar niks hier. En nog eens wat: moest ik mee naar de dierenarts om nagekeken te worden en voorgesteld. Je denkt toch niet, dat ik de auto in wilde? Ik ben hier met de auto gekomen en eigenlijk bevalt het me hier wel een beetje, dus ze brengen me niet meer weg. Toch er maar in en het viel heel erg mee. (wel een prik gehad)
De mensen hebben nog niet in de gaten, dat ik hier de baas ben, maar dat komt wel. Wat wel heel lekker is, we vrijen altijd : de vrouw en ik, of de baas en ik. Zo gezellig.
Je ziet, ik heb een hondenleven hier en nu worden m'n poten worden moe van al dat typen.

Poot, lik en blaf van Blanco.