Het allerbeste

De vrijwilligers en het bestuur van stichting Hond zoekt Huis wenst een ieder het allerbeste voor 2008: gezondheid, geluk en gezelligheid! Ook dit jaar zetten wij ons weer in voor het welzijn van honden.

In 2007 hebben we ruim 40 honden uit Spanje een nieuw thuis kunnen bieden. Daarnaast hebben we ons gericht op de verantwoordelijkheid van honden- en kattenbezitters door sterilisatie en castratie van dieren uit te dragen. Met name in het No Kill seminar in december 2007 is dit aan de orde geweest. In 2008 gaan we verder met het 'prediken' van dit verhaal. Hiernaast willen we ons dit jaar onder meer bezig gaan houden met het ontwikkelen en verspreiden van voorlichtingsmateriaal: over verantwoordelijkheden van mensen en organisaties maar ook gericht op de omgang met dieren.

Wat de herhuisvesting betreft: medio januari vliegen de eerste honden al weer naar Nederland ......................

Fundament voor No Kill Europe in Nederland in Sevenum gelegd

Zeker vlak voor de feestdagen is een ieder op zoek naar een goed recept. Wij hebben voor u in elk geval een geslaagd en succesvol concept.

Voeg de volgende ingrediënten bij elkaar:

• visie
• ongeveer 20 enthousiaste vrijwilligers met de nodige energie
• een paar maanden voorbereiding
• 5 puppies
• 14 kittens
• 40 jaar dierenartsenervaring, aangevuld met 15 jaar ondernemingssucces
• 20 dierenartsen
• 50 afgevaardigden van dierenwelzijnsorganisaties en politiek
• een dierencentrum met dierenartsenpraktijk en operatieruimte
• een enthousiaste dierenarts met assistentie
• 2 exploitanten van het dierencentrum

Het resultaat zal zijn: een succesvol 2-daags seminar, gericht op vroege castratie- en sterilisatietechnieken en bewustwording/verantwoordelijkheidsbesef. Dit alles gebeurde in het weekend van 1 en 2 december jl. in Sevenum. Hier organiseerde Stichting No Kill Europe haar eerste seminar.

Dag 1
Deze dag was bedoeld voor dierenartsen, waarbij zowel praktijk als achtergrondinformatie aan de orde kwamen. In een ochtend- en een middagsessie maakten zo’n 20 dierenartsen uit Nederland en België kennis met de vroege castratie- en sterilisatiemethode. Na een korte introductie van Dorothea Friz, een Duitse dierenarts met meer dan 20 jaar ervaring als gevestigd arts in Italië, splitste de groep zich in tweeën.

Groep 1 ging met Dorothea Friz de OK in om hier kennis te maken met haar manier van werken. Zowel de voorbereiding als de operatie zelf kwamen aan bod. Na een demonstratie van Dorothea Friz mochten de dierenartsen zelf aan de slag. Ondanks dat het vinden van eierstokken en baarmoeder bij deze jonge dieren niet meeviel, was een ieder toch enthousiast. De voornaamste conclusie was dat het hier aankomt op ervaring; andere nadelen waren er niet echt. Natuurlijk brengt de anesthesie extra opletpunten met zich mee. Maar, omdat deze bekend zijn kan het operatieteam hier in de voorbereiding, anesthesie zelf en nazorg op anticiperen.

Groep 2 bleef in de zaal achter en kreeg een inleiding door Chris Laurence, dierenarts en directeur bij DogTrust, de grootste dierenwelzijnsorganisatie van het Verenigd Koninkrijk. Hij ging in op nut en noodzaak van de vroege castratie- en sterilisatietechniek, vanuit de invalshoek ‘dierenwelzijn’ en ‘populatiebeheersing’. Belangrijk standpunt hierbij was en is dat geen enkele kat of hond een asiel, shelter of opvang ongesteriliseerd mag verlaten. Dit geldt in het bijzonder bij zogenaamde TNR-projecten: TNR/trap-neuter-return oftewel vangen-castreren-terugzetten. Ook aan de medische aspecten besteedde Chris Laurence aandacht. Hierna bleek dat het merendeel van de beeldvorming die bij dierenartsen én dierenbezitters leeft tot de categorie fabels en mythen behoort.

Dag 2
Op deze dag was het doel om ‘veldwerkers’ te verzamelen en hen op mogelijkheden en verantwoordelijkheden te wijzen. Bij veldwerkers moet worden gedacht aan medewerkers/vrijwilligers van dierenwelzijnsorganisaties, beheerders van asielen of opvangcentra enz. Ruim 50 vertegenwoordigers waren aanwezig, aangevuld met een aantal politici (PvdD en SP).

Voor deze dag heeft de organisatie ook alle Nederlandse gemeenten aangeschreven. Immers, de locale overheid is in Nederland verantwoordelijk voor de eerste opvang van zwerfdieren. De respons van deze doelgroep was schrikbarend: van het merendeel kwam gewoonweg geen reactie. Van slechts 6 gemeenten is een reactie ontvangen!!! Twee gemeentelijke antwoorden bestonden uit het verzoek om hen voortaan niet meer te mailen of benaderen; de andere 4 waren niet veel hoopgevender. Slechts één gemeente vroeg om op de hoogte gehouden te worden over dit onderwerp.

De lezingen deze dag werden verzorgd door Dorothea Friz, Chris Laurence en Robert Smith.
Chris Laurence begon de dag met een presentatie over zijn eigen ervaringen vanuit diverse projecten. Belangrijk uitgangspunt bij alle projecten waarbij hij zelf of DogTrust betrokken is, is dat geen énkel dier een opvang verlaat zonder ‘geholpen’ te zijn: dit is een absolute voorwaarde! Ook worden geen gezonde of herplaatsbare dieren ingeslapen. Wordt er dan absoluut geen enkel dier ingeslapen? Helaas wel, maar dit beperkt zich tot ongeneeslijk zieke dieren, ernstig verwonde en niet te behandelen dieren, of agressieve dieren. Inslapen is hier diervriendelijker dan hen veroordelen tot levenslang in een ren van 2 x 2 meter.

Hierna heeft Dorothea Friz de aanwezigen verteld over haar manier van werken. Al 20 jaar geleden is zij in Castel Volturno, iets ten noorden van Napels in Italië, begonnen met het vangen, steriliseren en terugzetten van katten en honden (TNR). Alleen op deze manier is overbevolking door zwerfdieren tegen te gaan. Zij heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat de wet is aangepast. Hierdoor zijn dierenartsen verplicht aangeboden zwerfdieren gratis te castreren/steriliseren en te chippen. Net als in de lezing van Chris Laurence, gaf ook Dorothea aan dat het merendeel van de populaties niet bestaat uit echte zwerfdieren (strays). Het gaat in de meeste gevallen om afgedankte dieren waarvoor de eigenaar niet langer wenst te zorgen! Zonder ten minste de verantwoordelijkheid te nemen deze dieren te laten steriliseren of castreren worden ze letterlijk de straat op geschopt. Wat de gevolgen hiervan kunnen zijn, geven wij graag aan in een paar cijfers:

• Een teefje kan in 10 jaar tijd theoretisch zorgen voor een nageslacht van ruim 20-duizend honden.
• Een poes kan in dezelfde tijd theoretisch zorgen voor een populatie van in totaal bijna 3 miljoen (!!!) katten.

Tenslotte liet Dorothea de aanwezigen zien welke factoren een rol spelen in de beheersing van het zwerfdierenprobleem. Dit deed ze aan de hand van het begrip ‘holding capacity’. Dit geeft de relaties aan tussen het aantal dieren en de oppervlakte waarop zij leven enerzijds en de watervoorraad, de voedselvoorraad en de mogelijkheid tot onderdak (schuren, grotten, leegstaande huizen, enz.) anderzijds. Voor elk dier dat vanuit deze groep sterft, wordt ingeslapen of geherhuisvest, komt er een nieuwe terug. Het maximale aantal blijft dus in stand! Oplossingen moeten dus ook worden gezocht in een van de variabelen (onderdak, water en voedsel), gecombineerd met TNR.

In de pauze hebben de aanwezigen mogen genieten van een demonstratie dogfrisbee. Ondanks de regen, die de honden niet deerde, was dit een leuke gebeurtenis. Voor een aantal aanwezigen was dit zelfs dé kans om eens een kennel van binnen te zien: hier was het namelijk droog en konden zij de activiteiten op het veld prima bekijken. Hierna werd het programma binnen voortgezet en startte met een korte presentatie over Tellington Ttouch. Nieuwsgierig geworden? Kijk dan op http://www.dogunlimited.nl/ voor meer informatie hierover.

Na de pauze en de Ttouch vertelde Robert Smith zijn verhaal. Hij is geen dierenarts, maar een zakenman met een hart voor dieren. In Turkije en Roemenië heeft hij naast fabrieken ook projecten neergezet. Robert Smith heeft geprobeerd het verschil duidelijk te maken tussen affectie voor één specifiek dier uit de populatie en zorgen voor de gehele populatie en de problemen die hiermee samenhangen. Vaak zien mensen slechts dat ene dier: die ene steelt hun hart en die willen zij redden. Zelfs als honderd mensen dit doen, blijft het probleem in stand. Dit komt door de eerder genoemde holding capacity: hét natuurlijk evenwicht. De enige manier om de problematiek aan te pakken is je richten op het werkelijke probleem: de overbevolking door de totale groep.

Hierbij helpt een zakelijke aanpak zeker. Het oplossen van de problemen op één locatie kan zo’n 10 jaar duren. Dit betekent dus ook een projectopzet voor 10 jaar, met geld, mensen en energie voor 10 jaar! Maak je je werk niet af, dan heb je helaas alleen een korte termijneffect bereikt. Na een paar jaar is de populatie weer op de oude ‘sterkte’ en is je missie niet geslaagd. Dit was een van de voornaamste boodschappen van Robert. Hiermee zegt hij niet dat je niets moet doen, maar wel dat je resultaten afhangen van je aanpak. TNR is zeker een goede aanpak, maar realiseer je wel dat je hiermee door zult moeten gaan: zoals bijvoorbeeld Dorothea Friz al jarenlang in haar omgeving doet.

Onderdeel van deze zakelijke aanpak is ook het maken van goede afspraken met de overheid. Zelf kiest Robert Smith voor contracten met vergaande afspraken, waarbij onder meer het volgende wordt geregeld:

• Tijdens de looptijd van het project onthoudt de overheid zich van elke activiteit.
• Dieren worden niet door anderen opgepakt en ingeslapen.
• De bestaande shelters/opvangcentra worden door de projectorganisatie overgenomen en beheerd.
• Verbreken van het contract leidt tot een boete, waarvoor een clausule is opgenomen.

Vanuit deze invalshoek is, zeker in combinatie met overdracht naar de locale bevolking, een succesvol project mogelijk. Maar, zelfs dan blijft het geld, geduld, energie en doorzettingsvermogen vragen.

Na deze laatste presentatie ontstond een levendige discussie. Hierbij kwamen zaken als rollen van dierenwelzijnsorganisaties (waaronder de Nederlandse Dierenbescherming), overheden en eigenaren uitgebreid aan de orde. Eén ding was alle aanwezigen wel duidelijk geworden: deze problematiek lossen we alleen maar samen op!

Hier draagt stichting No Kill Europe graag aan bij: door mensen samen te brengen, het onderwerp voor het voetlicht te brengen en informatie en netwerken te ontsluiten én te delen!

Wie is het beest?

Bijna was het zo ver. Sandy, een vrolijke meid van goed 6 maanden oud zou naar Nederland vliegen. Ja, u leest het goed: zou!

Sandy zat samen met nog een andere hond in een Engels opvanggezin in Spanje. Gisteren heeft iemand gemeend dat deze honden niet langer hoefden te leven. Hij of zij heeft vergiftigd vlees over het hekwerk de tuin ingegooid. Beide honden hebben voor deze lekkernij een verschrikkelijk hoge prijs moeten betalen: hun leven! Vanacht zijn zij beiden door deze vergiftiging overleden.

Het nieuwe gezin keek zo uit haar haar komst: de mand, de riem en het voer lagen al klaar. Vrije dagen waren ingepland om de hond op haar tempo te laten wennen aan haar nieuwe omgeving. Alles was in gereedheid gebracht en iedereen die het maar wilde horen, was op de hoogte van haar komst. Als voorzitter was het aan mij om deze mensen hierover te informeren. Het enige voordeel wat ik had was dat Jacky en ik het huisbezoek voor deze plaatsing zelf gedaan hebben: we kenden elkaar dus een beetje. Makkelijk was dit natuurlijk niet: voor mij niet maar voor hen helemaal niet. Hoe leg je je kind uit dat het nieuwe hondje niet meer kan komen? Hoe kan je zelf bevatten dat er mensen zijn die een dier, liefdevol, oprecht en trouw, zoiets aan kunnen doen?

Sandy, ondanks het feit dat ze je nog niet echt kenden hebben de Blijderveentjes je toch al in hun hart gesloten. Helaas heeft dit zo moeten lopen: sorry meid!

Rest mij nog maar een vraag: wie is nu het beest?

Twee-daags seminar No Kill Europe

Dat steriliseren/castreren een effectieve en diervriendelijke methode is om dierenleed (het doden van gezonde dieren door inslaping, vergiftigen, afschieten of erger…) te voorkomen hoeven wij niet meer te vertellen… Vandaar dat No Kill Europe op 1 en 2 december aanstaande in Sevenum (Noord-Limburg) hierover een seminar organiseert.

Anno 2007 wordt vroege castratie nog steeds omgeven door mythen en onvolledige informatie. Daarom wil Stichting No Kill Europe met een seminar voor dierenartsen (1 december) en dierenwelzijnsorganisaties (2 december) door uitwisseling van kennis en ervaringen, workshops en discussies, een bijdrage leveren aan een brede introductie, acceptatie en uitvoering van deze methode, om te beginnen in Nederland en België.

Medewerkers/vrijwilligers van dierenwelzijnsorganisaties mogen dit seminar eigenlijk niet missen. De sleutel tot het oplossen van de zwerfdierenproblematiek ligt namelijk deels in hun handen. Kennis van de vroege castratie/sterilatiemethode is van belang. Fabels, fictie en werkelijkheid rondom dit onderwerp komen aan de orde, evenals de mogelijkheden en rollen van organisaties/veldwerkers.

Op 2 december start het seminar om 10 uur en eindigt om 16 uur. Het programma ziet er als volgt uit:

• Introductie van No Kill en de sprekers
• Presentatie over vroege castratie/sterilisatie en castratieprojecten (door Dorothea Friz)
• Presentatie over nut, noodzaak, voordelen én vooroordelen van vroege castratie en castratieprojecten (door Chris Laurence)
• Presentatie over de rollen, kosten en mogelijkheden voor veldwerkers (door Robert Smith)

Korte introductie van de sprekers:

• Dorothea Friz: Duitse dierenarts en autoriteit op het gebied van zwerfdierenproblematiek in Zuid-Italië. Dorothea houdt zich al geruime tijd bezig met (vroege-)castratieprojecten en het vervolgens terugzetten van de dieren in hun natuurlijke omgeving.
• Chris Laurence: Brits van geboorte en momenteel directeur-dierenarts van Dog Trust (dé Engelse hondenorganisatie). Chris wordt in binnen- en buitenland veelvuldig om advies gevraagd als het gaat om dierenwelzijn.
• Robert Smith: lobbyist en voorvechter van TNR (trap-neuter-release) projecten in Turkije, met 8 jaar en 20.000 honden 'ervaring' op dit gebied.

Inschrijven voor dierenwelzijnsorganisaties is mogelijk
via de website van No Kill Europe.

Vakantieperiode

De vakantieperiode wordt altijd ingeschat als een rustige periode waar het gaat om plaatsingen van honden. Niets was echter minder waar: voor HzH én dus voor de Spaanse honden ging het gewoon door. Gelukkig maar, want nog altijd zijn er velen op zoek naar een vaste woon- en verblijfplaats in Nederland (sorry Rita).

In de periode juni-juli-augustus zijn er toch weer een aantal honden naar hun nieuwe gezin gekomen. Wat wel lastig was, was het vinden van een plaats in het vliegtuig voor deze reizigers. Tweemaal hebben we van een bekende en welwillende vlieggast een aanbod om een hond vanuit Malaga mee naar Nederland te vliegen af moeten slaan. Reden: geen plaats voor een hond in het ruim van het vliegtuig. Met wat kunst- en vliegwerk echter zijn we er toch in geslaagd om een aantal honden in te vliegen. Zo hebben Pup, Harry, Blackie, Alfy, Claudius, Twopence, Cuki, Oliver, Holly, Spider en Nubi in deze periode een nieuw thuis gevonden.

In september komen er ook nog een aantal honden naar Nederland. Hopen dat het dan wat rustiger is op de vluchten. Dat biedt meer honden een kans om snel weg te zijn uit de kennels en hier een veilig onderdak te vinden.

Financieel overzicht tot eind juni 2007

HzH is in november 2006 opgericht. Voor de oprichting hebben al een aantal activiteiten plaatsgevonden. Hierbij valt te denken aan het werven van donaties en donateurs. Ook de stenenverkoop van jackyE is een belangrijke inkomstenbron gebleken.

Omdat HzH zich vanaf het begin heeft voorgenomen om transparant te zijn, presenteren we hier ons eerste financiële overzicht: vanaf onze start tot eind juni 2007. Op deze manier kan een ieder zien wat er op financieel gebied binnen de organisatie gebeurt.

Aan inkomsten kreeg HzH een totaalbedrag binnen van € 5.846,08 (adopties € 3.980,- en donaties € 1.866,08). De totale kosten tot eind juni bedroegen € 4.561,41. Het merendeel van dit bedrag is besteed aan de dieren zelf, dierenarts, vluchten en dergelijke. Dankzij onze donateurs hebben wij als HzH ons eerste halfjaar (en een beetje 2006) positief af kunnen sluiten. Het resultaat bedraagt € 1.284,67.

Dit bedrag zullen wij onder meer gaan besteden aan de aanschaf van transportkooien. Hiernaast zal geld worden besteed aan het ontwikkelen van educatie- en promotiemateriaal als ook om castratie en sterilisatie, liefst op zo jong mogelijke leeftijd, op locatie uit te laten voeren.

Een ieder die ons in het eerste halfjaar van ons bestaan heeft gesteund: hartelijk dank! Dit geldt voor onze adoptanten, donateurs en sponsoren. Uiteraard gaat onze dank ook uit naar onze vrijwilligers: zonder hen immers géén HzH!

Ook dit hoor er helaas bij .....

Ondanks dat het goed gaat met HzH gebeuren er ook af en toe minder leuke dingen. Deze week hebben vrijwilligers met 2 forse tegenslagen te maken gehad.

Begin week 26 is de vader van Jeroen en daarmee schoonvader van Mona overleden. Samen met zijn vrouw droeg de heer Hoogland ook onze organisatie een zeer warm hart toe. HzH wenst mevrouw Hoogland, Jeroen & Mona maar ook andere naasten heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.

Vanochtend, 1 juli, verloor Ezra, onze adoptieconsulente, haar opa. Ezra, ook jou en je zoontje Davy wensen we veel sterkte de komende tijd. Dit geldt natuurlijk ook voor jouw familie, bekenden en anderen in jouw omgeving.

Er staat geschreven "pluk deze bloem niet"
Maar de wind kan niet lezen.

Het wordt een Tegels maedje!

We hebben er lang over nagedacht: doen we het of doen we het niet. En wat als we het niet doen? Hoe moet het dan verder. Discussies die Molly allemaal liever niet aan wilde horen! Ze besloot dan ook haar oren hiervoor te sluiten.....

Het punt was niet zozeer of we haar wilden houden, maar meer of we haar konden houden. Immers, we hebben Chico en Boca al: twee niet al te kleine manne. Molly is een lekkere meid, maar ook een flinke en een bere-sterke. Drie honden in huis niet niks en gaan wandelen met zo'n 125 kg aan de riem is ook geen geringen opgave (zij die ons privé kennen, weten helemaal waarom). Echter na het succes van de hydrotherapie, de hulp van vrienden en kennissen én de komst van de Gentle Leader, is de kogel door de kerk!

Molly blijft in Tegelen en zal voortaan samen met haar 2 stiefbroer'tjes' door Noord-Limburg zwerven. We gaan er vanaf nu dus met z'n 5-en wat moois van maken. Hiermee eindigt dan ook de reeks van en over Molly: ook zij heeft haar nieuwe thuis gevonden!

.......... en ze leefden nog lang en gelukkig!

Molly was ff op vakantie

Hier weer een update uit Tegelen. Na een tijdje stilte hier de laatste stand van zaken over ons project "Molly". We zijn net terug van vacantie en hebben Molly, Boca en Chico zaterdagochtend opgehaald uit het pension in Smakt. Dat was natuurlijk spannend omdat we graag wilden weten wat voor een Molly we terug zouden krijgen. Jacky zag er toch wel een beetje tegen op. In onze vakantie hadden we via SMS al vernomen dat het goed ging met Molly, maar het blijft toch spannend tot je je honden weer in je auto of tuin hebt.

Coen, de eigenaar van het pension was helemaal verliefd geworden op Molly. De eerste dagen was ze narrig en heeft hij haar gewoon genegeerd: geen aandacht en alleen voer en water, naast het schoonmaken van haar kennel natuurlijk. Dat vond ze niet leuk: ze wilde ook aandacht en zo, dus ....... haar gedrag draaide 180 graden om! Uiteindelijk liep ze zelfs los met Coen mee over het terrein: van de kennel naar de weides en weer terug. Toen Molly ons zag was ze minstens zo uitgelaten als Chico en Boca en in de auto wilde ze het liefst op schoot zitten bij Jacky. Hier thuis gekomen was ze weer even aan het zoeken naar haar plaats, maar dat kwam al snel goed.

Onze eigen honden slapen meestal boven: traplopen is voor hen geen probleem. Molly weet niet wat een trap is en weet al helemaal niet hoe deze op en af te komen. Bovendien is het ook niet echt goed voor haar om dat nu te proberen. Voordat we op vakantie gingen, riepen we normaal onze honden mee naar boven. Dat hebben we na onze terugkomst niet meer gedaan: we gaan naar bed en laten de deur naar boven gewoon open. Chico kwam de eerste nacht direct mee naar boven, maar Boca bleeft gewoon gezellig beneden liggen: samen met Molly. In de loop van de nacht kwam Boca wel naar z'n mandje boven maar Molly bleef gewoon lekker beneden: haar vertrouwde omgeving. Zondagochtend werden we in de deuropening alle vier begroet door een kwispelenden Molly.

De rest van de eerste zondag ging perfect. We krijgen nieuwe buren en deze kwamen vandaag even wat maten van het huis opnemen. Aan het hek hebben we kennis gemaakt en Molly gaf geen krimp: geen blaf, geen grom alleen maar kwispelen. De kinderen van hen (8 en 10) staken hun handjes door het hek en deze werden afgelikt door Molly. We hebben hen uitgenodigd voor een bak koffie en ook dat ging perfect. Molly liep rond, liet zich lekker aaien, deelde kusjes uit en het ging dus van een leien dakje.

Ik denk dan ook dat uitgekomen is wat Jacky met name al had voorspeld (gebaseerd op onze eerdere ervaringen met Boca). Soms is het juist goed om een hond even 'buiten de deur' te hebben. Met name omdat Molly met onze eigen honden bij Coen zat, was ze op hen aangewezen en kregen we daarmee een nieuwe Molly terug. Of liever gezegd: de oude Molly die ook in Spanje woonde en waarschijnlijk nu al gelukkiger! We blijven natuurlijk nog alert want ze kan natuurlijk nog terugvallen. Aan haar uiterlijk, houding en blik te zien echter lijkt het niet dat ze dit zal doen. Maar goed, we weten hoe ze ook kan zijn dus zeker met vreemden en kinderen blijft het nog oppassen wat ons betreft.

Inmiddels hebben we al weer meer bezoek ontvangen en dit loopt allemaal op rolletjes. Molly ontwikkelt zich als een grote pup: onhandig, onstuimig, vol energie en bere-nieuwsgierig. Alles wat beweegt moet bestudeerd worden en grondig worden getest: kijken, kijken, kijken, indien mogelijk er aan ruiken, een poot erop, kijken of het eetbaar is en proeven hoe het smaakt. Niet vernielzuchtig aan de bank of tafelpoot: we hebben het hier over kauwtjes op de geluidswal, vliegen in de lucht, een torretje op de grond of een verdwaald plastic tasje.

Wel moet ze nog veel, heel veel leren: netjes lopen aan de riem, niet meer stuiteren als er andere honden op het pad lopen en zo (dan wil madam spelen). Maar na alles wat ze al heeft geleerd omtrent normaal gedrag, verwachten we daar geen echte problemen mee. Het zal tijd en geduld vragen, maar de opgave stelt niets voor bij datgeen we al hebben meegemaakt. Voor nu lijkt het echter dat alle hulp, middelen en energie van voor de vakantie beloond zijn en we Molly er doorheen gekregen hebben: niet alleen wij maar samen met alle anderen die ons hierbij geholpen hebben. Daarvoor jullie bijzondere dank!!!Ik denk dat we hiermee het einde van deze reeks over Molly naderen. Er rest ons, Jacky & Jan, nog één afweging te maken: gaan we haar herplaatsen of ........... wordt Molly 'n Tegels maedje? Zodra we dat weten, melden we ons weer. Ook jullie, lezers, hartelijk dank voor alle belangstelling, hart-onder-de-riem mailtjes en het meeleven met Molly, Chico, Boca en ons.

Molly's voortgang

Het gaat steeds beter met Molly en ook met ons gaat het weer een beetje. Wat vreet zo'n hond energie zeg. Continu moet je alert zijn: op blaffen, op grommen, op uitvallen naar onze manne! Dat kost bergen energie! Maar ............ dan heb je ook wat.

Na slapeloze en korte nachten begint Molly de goede kant op te gaan. Blaffen doet ze nagenoeg niet meer. Ja natuurlijk, als er een andere hond langskomt die ze niet eerder gezien heeft, dan laat ze horen dat ze er is. Maar daarvoor ben je hond. Toch? Een van onze buurtgenoten denkt daar anders over, maar die denken dat het gezegde 'geven en nemen' voor hen geldt als 'nemen en nemen'. Daar schrijf ik nog wel eens wat over. Maar nu even niet: we houden het gezellig.

Molly heeft na haar slechte start van alles meegemaakt en kennisgemaakt met Nederland-waterland. Gisteren zijn we met haar het bos in geweest, samen met onze honden en Breezer, een collega-hond, en zijn baasjes. Na de wandeling hebben we met z'n zessen een behoorlijke tijd op een terras gezeten en dit ging erg goed. Hoewel het opletten blijft heeft Molly zich bijna als een dame gedragen. Ook laat ze zich voorzichtig door anderen aaien en begint te snappen dat bezoek bij ons thuis best leuk kan zijn: meestal zit er namelijk kaas of worst aan vast! Niet slecht voor een hond ............ Aan het eind van de dag verslikte Boca zich en begon fors te hoesten. Molly kwam aangesneld en legde heel lief haar poot op zijn schouder: om te zeggen 'rustig blijven Boca, het komt goed'. Wie had dat 3 weken geleden durven dromen?

Ondanks al dit positieve is er nog altijd werk aan de winkel. Zoals ik al schreef, het blijft continu opletten. Ook valt ze af en toe nog uit naar Chico en Boca en dat moet toch nog anders. Ze snappen er niets van: het ene moment wil ze spelen en dan ineens ......... foute boel. Wat met name jammer is, is dat Chico en Boca daardoor soms niets van haar willen weten. Dat is spijtig voor Molly want het zijn twee toffe kerels. Maar ook ons steekt dat af en toe. Normaliter zijn onze honden altijd daar waar wij ook zijn. Madam verziekt dat nu op sommige momenten en dat is niet leuk: voor ons niet maar zeker ook voor de jongens niet. Juist omdat Boca al zoveel meegemaakt heeft, is rust, veiligheid en liefde hetgeen hij zo verdient! En dat wordt af en toe wreed verstoort. Maar ook daaraan blijven we werken.