Kleine hond, groot getal!

Toeval bestaat!

Heette onze 180ste hond Bully, de 200ste Bingo.
Nummer 250 heet Olive.
Nu zult u, lieve lezers denken wat is daar nou toevallig aan. Tot zo ver niets.
Ware het niet dat de adoptante van Olive, ons € 55,= extra doneerde boven op het adoptie bedrag van € 195,= en dat tezamen is dan............€ 250,=
Overigens wist de adoptante van Olive niet dat het juist Olive was die bij ons als "número doscientos cincuenta" de boeken in gaat.
Dus ja, toeval bestaat.

En bij deze wil ik toch maar als redacteur, alle vrijwilligers en sponsoren van HzH en CAS nog maar eens bedanken voor hun inzet om onze idealen beetje bij beetje verwezenlijkt te zien worden.

En voor deze inzet maak ik samen met de honden en diepe buiging

en namens hen wil ik zeggen

Gracias a todos por salvar nuestras vidas

(Wij danken u allen voor het redden van onze levens)

Aankomst 15 Januari 2011

Lieve lezers,

Wat doet een gemiddelde Nederlander op een dag als deze.
Lekker binnen blijven, kachel aan, warme chocomel.
Wel even met de honden naar buiten, natuurlijk, maar dan weer de kou uit de warmte in.
Dat was tot vorige week ook mijn planning. Met als aanvulling dat ik nog een feestje ging vieren, want ook uw redacteur verjaard één keer per jaar en –precies- dat was vandaag.
Toen kwam vorige week het bericht uit Spanje, dat Lana niet mee kon op de vlucht, en mede doordat Yvonne en Mona op volle stoom zitten, en er alweer honden op een vlucht mee konden, besloten we dat er een extra vlucht gepland moest worden.

Zo gezegd, zo gedaan.

Transavia site na gespit en er bleek ruimte te zijn de vlucht van 15 januari.
Dus ging vandaag om vier uur het wekkertje, -lees- Mona bracht mij samen met de felicitaties een kopje koffie op bed. Hierna wassen aankleden, tas(je) inpakken, auto starten, stukje rijden en auto weer uitzetten in de parkeer garage P1 van Schiphol.
Hierna inchecken, door de douane (nog een relletje en een arrestatie gade geslagen) en richting eerste broodje en kop koffie.
Boarding op tijd, vertrek op tijd, en aankomst 15 minuten eerder als gepland.
Geweldig, maar het mooiste stond me te wachten toen ik naar buiten liep………. Nee, er stond geen ontvangst comité die uit volle borst lang zal ze leven zongen, maar DE ZON SCHEEN, dus mijn dag trip Malaga werd al snel getransformeerd in een dagje strand.
Aangekomen in Torromolinos, ging nadat eerder het Hollandse sweatertje was ingepakt ook de jas in de rugzak.
Nu is Torromolinos in de “winter” een slaap stad maar dan zijn er altijd toch wel terrasjes te vinden.
En het slenteren langs de boulevard blijft lekker, ook als de strandtenten hun deuren stijf gesloten houden. En bij gebrek aan strandterrasjes ben ik even onder een palmboom op het strand gaan zitten (ondertussen ook de korte broek te voor schijn te gehaald) om te genieten van het kabbelende water van de zee en een paar stoere jetskieërs die het noch steeds te koude water trotseerde.

Na een kleine twee uur de van 20 graden en volle zon genoten te hebben, ben ik op mijn gemak terug gegaan richting treinstation, onderweg nog even gestopt voor een heerlijke burger en friet en het laatste restje zon van mijn verblijf.
Met een gekleurd gezicht de trein naar Malaga Airport genomen.
Om 17:00 uur kwamen Sheila en Bob, Lana, Bandi, Ducky en de kooien brengen en half uur later arriveerden ook Ria en haar opvangouders op de luchthaven.
Hierna begon, mede dankzij het voorwerk van Simone en de hulp van Sheila en Bob, een relaxte airport run.
Eerst bij flightcare papieren ingevuld en daarna in de rij bij de check-in.
Toen het inchecken was geschiet verbaasde Bob zich erover dat ik een vaste stoel nummer had gekregen. Dit omdat hijzelf nog wel eens vliegt met een prijsvechter, alwaar iedereen maar gaat zitten waar hij wil.
Dit gaf zij Bob wel eens problemen. Op een vlucht naar Birmingham resulteerde dit ooit eens in een flinke woordenwisseling met iemand die hem vertelde, dat het zijn stoel was waar hij op zat.
Bob reageerde natuurlijk door te zeggen dat het beleid van de prijsvechter was “zitten is zitten”. Hierop reageerde de man, dat Bob toch op zijn stoel zat. Bob uiteraard ook niet op zijn mondje gevallen, verharde zijn stem en vertelde nogmaals aan de man dat het beleid van prijsvechter inhield dat een lege plaats bezet mocht worden door degene die hem vond.
Hierop werd de man zo boos, hij zette zijn pet op en zij tegen Bob als je hier wilt zitten prima, maar dan zorg je er ook maar voor dat dit vliegtuig in Birmingham terecht komt.
Na het inchecken zijn we, na nog een half uurtje te hebben moeten wachten, samen met iemand van flightcare de kooien gaan scannen. Na het afscheid van de honden door Sheila en Bob en ze een bon voyage te hebben gewenst, gingen de honden in goede handen van de flightcare, richting vliegtuig.
Hierna heb ik Bob en Sheila hartelijk bedank voor hun goede zorgen en zijn zij richting huis gegaan en ik richting de Spaanse douane. Hierna naar de koffiecorner achter de douane.
Een half uurtje later klonk het signaal “boarding please”. Drie uur later zette ik weer voet op Hollandse bodem. Na nog eens een uurtje werden ook Lana, Ducky, Bandi en Ria gebracht en zijn we door de douane gegaan richting adoptanten.

Buiten in de Hollandse kou werden Lana, Ducky, Bandi en Ria aangelijnd en aan hun adoptanten overhandigd.
Na heel veel knuffels, lekkers, water en nog veel meer foto’s hebben we de paspoorten uitgedeeld. Als laatste hebben we nog een groepsfoto genomen en is ieder zijn weegs gegaan.
En zo ook wij.

‘s Nacht in mijn warme bedje, overdacht ik mijn reis van die dag.
En heel stiekem prijsde ik mij wederom een geluksvogel.
Wie krijgt er nou als verjaardagscadeautje, een dagtrip naar Torromolinos, alwaar de thermometer 20graden aangeeft. Mag als extra presentje 4 honden en een heleboel adoptanten gelukkig maken.
"IK DUS"!!

Ik bedank dan ook iedereen die dit cadeautje voor mij mogelijk gemaakt heeft, en wens Lana, Ducky, Bandi en Ria en hun adoptanten heel veel geluk samen.

Ps de foto zijn weer te zien op in ons fotoalbum op http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Aankomst 8 Januari 2011

Vandaag de aankomst van Lucy en clousseau, welke door Brigitta mee op sleeptouw genomen werden naar Nederland.
Hier alvast een paar foto's, klik hier voor meer foto's

Wij wensen de adoptanten van Lucy en Clousseau heel veel geluk met hun nieuwe vrienden.

CASPER

Na jaren hondloos te zijn geweest en met (bijna) alle kinderen uit de luiers en op school, zijn we op zoek gegaan naar een andere hond. Een hond die iets kleiner was dan onze oude hond Yentle (een labrador) en die goed met kinderen overweg kon.

Na lang zoeken bij het asiel en op internet, kwamen we afgelopen zomer op de site van HZH en daarmee op Casper. Een mooi hondje met een lief, ietwat ondeugend koppetje, niet te groot of te klein, een echte mensenvriend, kortom we vielen als een blok voor hem. Zijn zusjes Copper en Candy waren al geadopteerd.

Nadat we over en weer gemaild hadden met Mona was de volgende stap het huisbezoek. Ondertussen werden wij allemaal steeds ongeduldiger. We hadden Casper liever vandaag dan morgen bij ons. Na het huisbezoek bleek dat Casper bij ons mocht komen wonen. Dan hoor je dat het nog 1 tot 6 weken kan duren totdat hij daadwerkelijk in Nederland zou zijn.

We hadden echter geluk en mochten hem na ruim een week al ophalen bij vliegveld Eindhoven. Een heel rare ervaring. Met de auto en jongste zoon naar Eindhoven, waar we natuurlijk veel te vroeg waren met het vervelende nieuws op de radio dat er stakingen waren op verschillende vliegvelden. Het werd dus wachten, wachten en wachten tot je het betreffende vliegtuig ziet landen. Van achter het glas zie je dan uit de buik van het vliegtuig een grote “kist”komen met een wit snuitje.

Na nog meer geduld op moeten brengen, krijgt Casper een halsbandje van Yvonne, vrijwilligster HZH en net als wij veel te vroeg op het vliegveld. Na een uitgebreide kennismaking met onze jongste zoon, verschillende hondkoekjes en ontvangst van het paspoort mocht hij met ons mee naar huis.

De terugreis richting Overijssel ging heel voorspoedig. Casper bekeek het allemaal rustig. Thuisgekomen waren onze drie andere kinderen hoogst gespannen over de kennismaking. Deze verliep heel goed. Casper geeft iedereen aandacht en komt bij iedereen steeds een knuffel halen. Ondertussen woont Casper ongeveer een paar weken weekje bij ons. Hij geniet van alle aandacht en hij vindt het het gezelligste als we allemaal thuis zijn. Hij begint steeds meer te spelen: balletjes, oude knuffels en ravotten in het bos zijn echt zijn ding. Ook knuffelen vindt hij helemaal geweldig.

Op enkele plasincidentjes in huis na is hij goed zindelijk. Hij heeft ondertussen twee avondjes puppycursus met vlag en wimpel doorstaan. Hij leert snel. Hij kan enorm snel rennen en doet dat ook als hij erg enthousiast is.

Hij is ondertussen gecastreerd en was daarna gelukkig weer heel snel op de poot. Hij heeft zijn favoriete plekjes in zijn mand in de keuken of in een oude stoel in de woonkamer. Hij is daar waar de kinderen of wij zijn. Hij zoekt heel duidelijk de gezelligheid op. Als het hem te druk is, zoekt hij zijn bench op in de bijkeuken of duikt de tuin in (met of zonder sneeuw). Oftewel: hij is helemaal ingeburgerd!

Jaar overzicht 2010

Overpeinzingen van een voorzitter .....
Aan het eind van een jaar overdenken vele mensen het afgelopen jaar. Als nieuwbakken voorzitter van HzH heb ik dat ook gedaan. Niet zozeer omdat het jaar ten einde loopt, maar domweg omdat ik er nu de tijd voor had. Bovendien had ik stiekum, heel stiekum, toch gehoopt onze eerste hond voor Kerst 2006 te kunnen plaatsen.

Lieve lezers,
Het bovenstaande stukje heb ik, zoals onze regelmatige lezers waarschijnlijk al hebben opgemerkt, gekopieerd uit een eerder dogblog welke toen werd geschreven door onze voorzitter.
Dit jaar is het mijn beurt en als redacteur en sinds kort vicevoorzitter kijk ik dit jaar terug op een bewogen jaar.

Hadden we in januari nog het mijlpaal bereikt, Bully (onze one-Hundred-and-eighty), in juni werd nummer 200, Bingo, ingevlogen en nu zijn we bezig om ons te focussen op nummer 250, welke niet lang meer op zich laat wachten.

Terugkijkend door ons fotoalbum zag ik daar foto’s van 22 vluchten staan
Waarin in totaal 71 honden werden ingevlogen
Deze vluchten werden gerealiseerd door Herbert en Brigitta 6x, Nicole 3x,Yvonne, Ilse en Miranda allen 1x, Ik (zei de gek) mocht dit jaar 3x vliegen en 7x hebben we een beroep kunnen doen op vakantiegangers.
Over het algemeen goede vluchten waarbij de afhandeling gemiddeld snel ging, met twee uitschieters waarvan de eerste op 10 juli waarbij het weer de grote boosdoener was, en een uitgeweken vlucht naar Antwerpen de wachttijd naar ruim vier uur deed verleggen en de ergste was die van 23 september welke door stakingen en slecht weer in Spanje werd geteisterd en de aankomst tijd uiteindelijk met 5 uur werd overschreden.
Over het hele jaar bekeken toch een goede score waarvoor ik iedereen nog maar eens wil bedanken.

Dat al deze kooien gevuld naar Nederland zijn gekomen is logisch, logis(ch)tiek is dat deze ook weer naar Spanje toe moesten en daar hebben onze vrienden van Grayvis voor gezorgd, daarvoor hebben wij dit jaar drie keer een beroep op hen mogen doen. Met name Marcel willen wij hiervoor hartelijk bedanken.

Omdat er dit jaar 71 honden zijn geplaatst betekend dit dat er dit jaar ook 71 huisbezoeken zijn geweest, zelfs meer want ook zijn er na huisbezoeken ook een aantal adopties niet doorgegaan.
Dit is gebeurd door heel veel mensen. Heel veel dank daarvoor.

Wist u dat onze adoptie consulentes 152 teksten hebben geschreven welke op marktplaats hebben gestaan en dat deze elke dag omhoog gezet werden, dat dit gedaan werd door 5 vrijwilligers.
Overigens is Miranda met adverteren gestopt vanwege drukkere werkzaamheden en kunnen de adverteerders best nieuwe hulp gebruiken, dus mocht u bij het lezen van dit overzicht denken, ach ik zou ze best één of twee keer willen helpen in de week, laat ons dit weten, alle hulp is welkom.

Dan hadden we ook tegenvallers, te weten;
5 herplaatsers,
2 overleden honden door auto ongelukken,
En Kenai, waarbij wij als stichting zelf het besluit moesten nemen om hem in te laten slapen

Dan hebben wij dit jaar ook weer van diverse mensen hulp en donaties mogen ontvangen,
Uiteraard hebben onze gedragstherapeuten weer een aantal mensen met raad en daad bij gestaan,
Hebben de dierenartsen van het DCA onze adoptieconsulente met raad en daad bij gestaan, waardoor zij adoptanten weer kon helpen. Kregen wij zelfs hulp van een dierarts in het land, welke een opvanghond gratis behandeld heeft omdat zij ons werkwijze prees en ons daarbij wilde helpen. Ook hiervoor heel veel dank.

Dit is in een notendop, het jaar 2010 voor stichting Hond zoekt Huis geweest en dan ben ik vast nog dingen en mensen vergeten te noemen.

Maar opzeker, wil ik vanuit mijn luie stoel genietend van de laatste oliebollen en appelflappen, iedereen nogmaals héél, héél hartelijk bedanken voor hun medewerking. Hierdoor kunnen wij ons doel verwezenlijken, nl het redden van Spaanse zwerfhonden en deze een gelukkig leven geven in Nederland.

Alle adoptanten, Alle vrijwilligers, Alle sponsoren, Bestuursleden en iedereen die Stichting Hond zoekt Huis een warm hart toe draagt wil ik namens vele Spaanse honden bedanken en hopend op een mooie samenwerking in 2011, wens ik namens HzH en CAS iedereen een héél gelukkig en gezond 2011.

Feliz Navidad

Lieve, lieve mensen.

Zo begon een van onze grootste conferenciërs altijd zijn "one men" shows, en zo wil ik ik graag ook deze kerstwens beginnen.


Lieve, lieve mensen, op deze kerstmorgen wens ik iedereen een heel fijn kerstfeest toe.
Eindelijk eens de witte kerst waar we altijd op hopen.

Zo hopen we altijd ook een een vredig kerstfeest, en nu dat dat witte kerst gelukt is, misschien dat, dat vredige kerst er ook nog eens van komt.

In iedergeval wensen wij van Hond zoekt Huis iedereen ook een gezellig kerstfeest toe tesamen met uw vrienden, familie, en natuurlijk ook uw huisdier, toe!

Ook van onze Spannse collega's van Costa Animal Society kregen wij de wens om alle adoptanten, vrijwilligers en een ieder die zich inzet voor het redden van spaanse zwerf honden, een hele fijne kerst toe te wensen.
Dus voor iedereen van onze spaanse vrienden

Feliz Navidad

y

prospero años

Uiteraard willen wij ons bij het laatste aansluiten en wensen u en de uwen allen ook het allerbeste voor het komende jaar toe.

Gelukkig Nieuwjaar

Cadeautje

In deze tijd van gezelligheid, van Sinterklaas en Kerst, is ons (Uw redacteur van Stichting Hond zoekt Huis) ook een cadeautje ten deel gevallen.
Van de adoptanten van Dunya (vh Turca) hebben wij een laptop cadeau gekregen,welke zij bij de ASR-verzekeringen hadden gewonnen.
Het betrof een ASR actie waar werknemers een laptop mochten schenken aan een goed doel. En Dunya heeft met het baasje bedacht dat wij een goed doel waren en ons voor gedragen.
Ik kan u vertellen, uw redacteur tevens administrateur kon deze heel goed gebruiken ook.
Alles gaat momenteel weer even wat sneller. Tenminste waar de tijd het toelaat, maar het werkt wel weer prettiger, en daar ben ik heel dankbaar voor.
Dunya, Baasjes en ASR-verzekeringen, heel erg bedankt.

En hierbij stuurde Dunya ook nog een persoonlijk bericht.

Vlucht op Rotterdam

Aankomst verslag komt nog, maar de foto's zijn alwel te zien in ons fotoalbum

http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Brief van Tico (v/h Oscar)

Lieve Mona en alle andere vrienden van HzH,

“Ik ben nu enkele weken in Nederland en wil je graag laten weten hoe het met me gaat. Je zult vast wel benieuwd zijn hoe het met me is. Waarschijnlijk net zo benieuwd als ik was toen er op die 8e november van alles met me gebeurde, waar ik geen “hondenkoekje”van snapte! Want ja, laten we wel zijn: leef je in aangenaam temperatuurtje, moet je in de auto, kom je daarna in zo’n hokje in zo’n grote “vogel met een bult lawaai”, duurt het ik weet niet hoe lang voor je dat hokje weer uit mag en dan sta je in de regen met ik weet niet hoeveel vreemd volk om je heen! Nu ben ik niet de hond die altijd op de voorgrond sta, dus in die drukte wist ik ook niet zo goed wat ik moest doen. Maar mijn maatjes uit Spanje wisten goed de aandacht naar zich te trekken, ik dacht weet je wat: ik doe even mijn circusdansje op mijn achterpoten, werkt altijd!

De familie die steeds bij me stond, leek me wel aardig, ze waren tenminste erg lief voor me, ik ben dus maar met ze meegegaan die auto in. Tjonge, dat was nog eens anderhalf uur rustig zitten. Kon ik in deze tijd wel mooi even die “gasten” observeren, ze leken me wel oké!

En ik moet je zeggen, Mona, het is hier wel erg gaaf! Ik heb een heerlijk kussen, veel speeltjes , het is goed van eten en drinken (goede hondenkoekjes en stokjes verkopen ze hier in Nederland, vooral die runderoren zijn lekker!) en aan aandacht geen gebrek. Ze lopen veel met me, je hebt hier geweldige bossen waar je los mag lopen en ik veel soortgenoten tref, hoewel ik daar niet zo veel behoefte aan heb. Ik heb een paar trouwe “baasjes”hier in huis, waar ik lekker bij blijf lopen.
Weet je wat ook leuk was? Ze doen hier blijkbaar aan kraamvisite! Ik kreeg me toch veel. Nu weet ik heel goed hoe ik iets gedaan wil krijgen: kop een beetje schuin, voorpoten over elkaar gekruist en de ogen wat laten hangen: écht, dan lukt alles! Ze lopen allemaal met me weg. Deze truc doe ik bv ook op de markt, bij de viskraam scoor ik altijd visfrietjes! Maar ik moet zeggen: met mijn circusdans heb ik ook altijd succes. Sowieso kijken ze allemaal naar me, ze kennen hier denk ik geen Spaanse waterhond of ik ben toch een bijzonder geval. Ik denk het laatste want dat zeggen ze hier thuis tenminste steeds. Dat ik toch wel een heel bijzondere hond ben qua karakter en uiterlijk. Nou , daar ben ik best een beetje trots op.

Maar 1 ding valt erg tegen: die temperatuur! Dit is geen weer voor een Spanjaard!

En dan die sneeuw de afgelopen dagen. Ik liep op 2 poten, soms op 3, (zal wel komisch zijn geweest, iedereen keek naar me en ze hadden me een lol!) . Gelukkig vond mijn baas het ook veel te koud , elke avond doet hij me heerlijk een dekentje over. De afgelopen dagen heb ik het trouwens voor elkaar gekregen dat ik bij ze in bed mocht. Ja ja en dan te weten dat ze daar altijd zo’n grote mond over hadden ha ha. Bij Martijn ligt het heerlijk, bij Anniek heb ik het verbruid! Het is zo dat ik nogal behoorlijk snurk…

Je hoort het, ik heb het geweldig naar mijn zin en ik hoop dat alle maatjes uit Spanje het net zo getroffen hebben als ik! Hier kan ik wel oud worden. Ga zo door met jullie werk!

”Dikke poot van Tico

Het was weer een raar dagje.

En waarom dan wel zult u denken?
Ik ga het u vertellen, nadat de bijna standaard riedel van een dag als deze in gang was gezet, wekker, koffie, vrouwtje kusje, hondjes knuffel, auto ritje, kaartje trekken, auto parkeren en richting Schiphol vertrekhal.
Tot zover niets aan de hand.

Maar toen, lopende door de vertrekhal en taxfree zone bekroop mij een beangstigend gevoel.
Ik dacht dat ik misschien een tijdje op de maan was geweest of in een donkere grot op een verlaten eiland. Had ik iets gemist of zo?
Maar nee, gek was ik ook al niet, het lag gelukkig niet aan mij!
Het moet mij van het hart, en laat ik het in stijl aan u vertellen……..!!!!

In Spanje wordt een boot gevuld.
Pietermannen zijn vol ongeduld.
Pakjes worden ingepakt
Pepernoten worden ingezakt.
En dan na een vaartijd zo groot
Zal Sinterklaas arriveren met zijn boot.
Dan zal hij op 13 november voet aan Hollandse bodem zetten
Kinderen moeten dan goed op de daken letten.
Want dan is de goedheiligman in de buurt
En wordt er door pieterman door de ramen gegluurd.
Dan komt het grote feest eraan
En zal een ieder zingen gaan.
Van zie de maan schijnt, makkers staakt u wilt geraas.
Heerlijk avondje is gekomen, avondje van Sinterklaas.

Behalve onze luchthaven in Amsterdam
Waar ik op 8 november kwam
Daar zijn ze compleet van het padje gegleden
Want overal waar de bagagetrolley´s reden
Zag ik die dag KERSTBOMEN staan.
En ben ik aan het twijfelen gegaan.
Ik vond het maar niets
En kerst zo vroeg mist toch iets.
Toch, kerst is een geweldig feest
MAAR PAS NA DE GOEDHEILIGMAN IS GEWEEST.

Zo dit wou ik even kwijt, want er was vandaag nog een missie te voltooien. Ik ging niet alleen voor mijn lol naar Spanje.
Ik had deze week alle weersvoorspellingen in de gaten gehouden, want nadat ik vorige keer met zwembroek in de hand in de regen de dag heb doorgebracht had ik mezelf voorgenomen dat niet nog eens. En die voorspellingen zagen er niet goed uit.

Dus toen ik om plusminus half 11 was geland en rond elf uur het luchthaven- gebouw uitliep scheen de zon, ja hoor dat had ik weer! Dus werd het besluit genomen om in Torromolinos te gaan ontbijten op zijn Engels.
Dus trein gepakt naar Torromolinos en daar, na een half uurtje liep ik het stationsgebouw uit en ja hoor,…. nog steeds zon. Dus daar stond ik lange broek, sweater, warme sokken en schoenen.
Na het ontbijt zijn de sokken en schoenen in mijn rugtas gestopt en ben ik lekker met opgestroopte broekspijpen en flink eind met mijn voetjes in het water, langs de kust gaan lopen.
Hierna nog even het stadje ingegaan nog wat gegeten en gedronken zittend op een terrasje.
En dan 5 á 6 uurtjes later weer terug richting Malaga en nog steeds zon.
Ach ja en inderdaad “iedereen krijgt het weer dat ie verdient”. :-)

Op Malaga airport kennis gemaakt met wederom een nieuwe vrijwilligster, Wilma.
Wilma kwam de vijf kanjers brengen die ik die avond nog zou herenigen met hun nieuwe baasjes.
Bruno, Negri, Fatima, Oscar en Kira deden samen met Wilma en mij de “ airport run” .
En zoals Yvonne in haar verslag ook al meldde, die rij is altijd zooooooo lang en voordat je aan de beurt bent duuuuurt nooooooog veeeeeel langer, en als die balie mutsen het eindelijk begrijpen snel naar Flightcare, gelukkig was daar dezelfde medewerkster als de vorige keer en herkende zij me nog, lekker voor mijn ego, dat weer wel. Toen moesten de kooien worden gescand, alleen dit keer in de catacomben van de luchthaven. Dus de jonge dame nam Wilma en mij op sleeptouw door het luchthaven gebouw. Inmiddels was het bijna boarding time, dus na de scan de jonge dame en Wilma bedankt en met een speedy tempo richting douane. Negri uit het tasje,riem afgedaan, Negri in het tasje, riem omgedaan en met 120 km p/u naar de gate waar de boarding al was begonnen.
En vijftien minuten later zat ik op mijn zetel en werd het vliegtuig van de kant geduwd. Pfffffff.

Op Schiphol stond mij namelijk wederom een verrassing te wachten! Na nog geen half uur na aankomst en kort nadat ik Negri alvast kennis had laten maken met zijn nieuwe baasjes, kwam de lift omhoog en werden daar Bruno, Fatima, Oscar en Kira afgeleverd.
Ook de douane was al naar huis dus om 23:45 werden de kooien open gemaakt en was daar de kennismaking tussen adoptanten en hun nieuwe huisgenoten.
Om 00:30 reden Mona en ik naar huis en een uurtje later ging ik moe maar voldaan onder de dekens en liet mijn gedachten nog even de vrije loop gaan.

Toch raar om kerst te beleven
Zonder een verlanglijstje voor de Sint te hebben geschreven
Kerstballen te zien hangen en pieken te zien staan
Terwijl ik op het punt stond om naar het zonnige Spanje te gaan
En dan na een dag van vele uren sun en fun
Een hele uitputtende airport run.
Ben ik binnen 24 uur weer terug gegaan
En loop ik bijna tegen een kerstboom aan.
Maar voor alle kinderen die dit lezen
Zal ik graag jullie boodschapper wezen.
Het doet me verschrikkelijk goed
En vol plezier en goede moed
zonder veel toeters en bellen
Kan ik jullie vertellen
Ik heb de Sint en alle pieten “gekken” .
Richting Nederland zien vertrekken.
Ondertussen zijn ze aan Nederlandse wal geraakt
En al vele schoenen vol gemaakt.

En toen was er het “ uitdelen” van de honden
Dat heb ik helemaal te gek gevonden
Want terwijl ik daar stond,
En het was nog geen eens pakjesavond
Was iedereen het er over eens, dat
ze die avond hun eerste cadeautje hadden gehad.

Tot zover mijn reisverhaal
Gefeliciteerd allemaal

P.S.

Mocht u na deze “love story”
Een traantje weg hebben moeten pinken
Het kan nog mooier
Klik eens op de volgende Linken
Hier zijn filmpjes en foto’s te zien
Van adoptanten en hun belevenis
Ook kan u daar een blik werpen
En zien hoe mooi hun “honden” leven is

Link Fatima

Link Negri

Link Bruno