Vakantieperiode

De vakantieperiode wordt altijd ingeschat als een rustige periode waar het gaat om plaatsingen van honden. Niets was echter minder waar: voor HzH én dus voor de Spaanse honden ging het gewoon door. Gelukkig maar, want nog altijd zijn er velen op zoek naar een vaste woon- en verblijfplaats in Nederland (sorry Rita).

In de periode juni-juli-augustus zijn er toch weer een aantal honden naar hun nieuwe gezin gekomen. Wat wel lastig was, was het vinden van een plaats in het vliegtuig voor deze reizigers. Tweemaal hebben we van een bekende en welwillende vlieggast een aanbod om een hond vanuit Malaga mee naar Nederland te vliegen af moeten slaan. Reden: geen plaats voor een hond in het ruim van het vliegtuig. Met wat kunst- en vliegwerk echter zijn we er toch in geslaagd om een aantal honden in te vliegen. Zo hebben Pup, Harry, Blackie, Alfy, Claudius, Twopence, Cuki, Oliver, Holly, Spider en Nubi in deze periode een nieuw thuis gevonden.

In september komen er ook nog een aantal honden naar Nederland. Hopen dat het dan wat rustiger is op de vluchten. Dat biedt meer honden een kans om snel weg te zijn uit de kennels en hier een veilig onderdak te vinden.

Financieel overzicht tot eind juni 2007

HzH is in november 2006 opgericht. Voor de oprichting hebben al een aantal activiteiten plaatsgevonden. Hierbij valt te denken aan het werven van donaties en donateurs. Ook de stenenverkoop van jackyE is een belangrijke inkomstenbron gebleken.

Omdat HzH zich vanaf het begin heeft voorgenomen om transparant te zijn, presenteren we hier ons eerste financiële overzicht: vanaf onze start tot eind juni 2007. Op deze manier kan een ieder zien wat er op financieel gebied binnen de organisatie gebeurt.

Aan inkomsten kreeg HzH een totaalbedrag binnen van € 5.846,08 (adopties € 3.980,- en donaties € 1.866,08). De totale kosten tot eind juni bedroegen € 4.561,41. Het merendeel van dit bedrag is besteed aan de dieren zelf, dierenarts, vluchten en dergelijke. Dankzij onze donateurs hebben wij als HzH ons eerste halfjaar (en een beetje 2006) positief af kunnen sluiten. Het resultaat bedraagt € 1.284,67.

Dit bedrag zullen wij onder meer gaan besteden aan de aanschaf van transportkooien. Hiernaast zal geld worden besteed aan het ontwikkelen van educatie- en promotiemateriaal als ook om castratie en sterilisatie, liefst op zo jong mogelijke leeftijd, op locatie uit te laten voeren.

Een ieder die ons in het eerste halfjaar van ons bestaan heeft gesteund: hartelijk dank! Dit geldt voor onze adoptanten, donateurs en sponsoren. Uiteraard gaat onze dank ook uit naar onze vrijwilligers: zonder hen immers géén HzH!

Ook dit hoor er helaas bij .....

Ondanks dat het goed gaat met HzH gebeuren er ook af en toe minder leuke dingen. Deze week hebben vrijwilligers met 2 forse tegenslagen te maken gehad.

Begin week 26 is de vader van Jeroen en daarmee schoonvader van Mona overleden. Samen met zijn vrouw droeg de heer Hoogland ook onze organisatie een zeer warm hart toe. HzH wenst mevrouw Hoogland, Jeroen & Mona maar ook andere naasten heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.

Vanochtend, 1 juli, verloor Ezra, onze adoptieconsulente, haar opa. Ezra, ook jou en je zoontje Davy wensen we veel sterkte de komende tijd. Dit geldt natuurlijk ook voor jouw familie, bekenden en anderen in jouw omgeving.

Er staat geschreven "pluk deze bloem niet"
Maar de wind kan niet lezen.

Het wordt een Tegels maedje!

We hebben er lang over nagedacht: doen we het of doen we het niet. En wat als we het niet doen? Hoe moet het dan verder. Discussies die Molly allemaal liever niet aan wilde horen! Ze besloot dan ook haar oren hiervoor te sluiten.....

Het punt was niet zozeer of we haar wilden houden, maar meer of we haar konden houden. Immers, we hebben Chico en Boca al: twee niet al te kleine manne. Molly is een lekkere meid, maar ook een flinke en een bere-sterke. Drie honden in huis niet niks en gaan wandelen met zo'n 125 kg aan de riem is ook geen geringen opgave (zij die ons privé kennen, weten helemaal waarom). Echter na het succes van de hydrotherapie, de hulp van vrienden en kennissen én de komst van de Gentle Leader, is de kogel door de kerk!

Molly blijft in Tegelen en zal voortaan samen met haar 2 stiefbroer'tjes' door Noord-Limburg zwerven. We gaan er vanaf nu dus met z'n 5-en wat moois van maken. Hiermee eindigt dan ook de reeks van en over Molly: ook zij heeft haar nieuwe thuis gevonden!

.......... en ze leefden nog lang en gelukkig!

Molly was ff op vakantie

Hier weer een update uit Tegelen. Na een tijdje stilte hier de laatste stand van zaken over ons project "Molly". We zijn net terug van vacantie en hebben Molly, Boca en Chico zaterdagochtend opgehaald uit het pension in Smakt. Dat was natuurlijk spannend omdat we graag wilden weten wat voor een Molly we terug zouden krijgen. Jacky zag er toch wel een beetje tegen op. In onze vakantie hadden we via SMS al vernomen dat het goed ging met Molly, maar het blijft toch spannend tot je je honden weer in je auto of tuin hebt.

Coen, de eigenaar van het pension was helemaal verliefd geworden op Molly. De eerste dagen was ze narrig en heeft hij haar gewoon genegeerd: geen aandacht en alleen voer en water, naast het schoonmaken van haar kennel natuurlijk. Dat vond ze niet leuk: ze wilde ook aandacht en zo, dus ....... haar gedrag draaide 180 graden om! Uiteindelijk liep ze zelfs los met Coen mee over het terrein: van de kennel naar de weides en weer terug. Toen Molly ons zag was ze minstens zo uitgelaten als Chico en Boca en in de auto wilde ze het liefst op schoot zitten bij Jacky. Hier thuis gekomen was ze weer even aan het zoeken naar haar plaats, maar dat kwam al snel goed.

Onze eigen honden slapen meestal boven: traplopen is voor hen geen probleem. Molly weet niet wat een trap is en weet al helemaal niet hoe deze op en af te komen. Bovendien is het ook niet echt goed voor haar om dat nu te proberen. Voordat we op vakantie gingen, riepen we normaal onze honden mee naar boven. Dat hebben we na onze terugkomst niet meer gedaan: we gaan naar bed en laten de deur naar boven gewoon open. Chico kwam de eerste nacht direct mee naar boven, maar Boca bleeft gewoon gezellig beneden liggen: samen met Molly. In de loop van de nacht kwam Boca wel naar z'n mandje boven maar Molly bleef gewoon lekker beneden: haar vertrouwde omgeving. Zondagochtend werden we in de deuropening alle vier begroet door een kwispelenden Molly.

De rest van de eerste zondag ging perfect. We krijgen nieuwe buren en deze kwamen vandaag even wat maten van het huis opnemen. Aan het hek hebben we kennis gemaakt en Molly gaf geen krimp: geen blaf, geen grom alleen maar kwispelen. De kinderen van hen (8 en 10) staken hun handjes door het hek en deze werden afgelikt door Molly. We hebben hen uitgenodigd voor een bak koffie en ook dat ging perfect. Molly liep rond, liet zich lekker aaien, deelde kusjes uit en het ging dus van een leien dakje.

Ik denk dan ook dat uitgekomen is wat Jacky met name al had voorspeld (gebaseerd op onze eerdere ervaringen met Boca). Soms is het juist goed om een hond even 'buiten de deur' te hebben. Met name omdat Molly met onze eigen honden bij Coen zat, was ze op hen aangewezen en kregen we daarmee een nieuwe Molly terug. Of liever gezegd: de oude Molly die ook in Spanje woonde en waarschijnlijk nu al gelukkiger! We blijven natuurlijk nog alert want ze kan natuurlijk nog terugvallen. Aan haar uiterlijk, houding en blik te zien echter lijkt het niet dat ze dit zal doen. Maar goed, we weten hoe ze ook kan zijn dus zeker met vreemden en kinderen blijft het nog oppassen wat ons betreft.

Inmiddels hebben we al weer meer bezoek ontvangen en dit loopt allemaal op rolletjes. Molly ontwikkelt zich als een grote pup: onhandig, onstuimig, vol energie en bere-nieuwsgierig. Alles wat beweegt moet bestudeerd worden en grondig worden getest: kijken, kijken, kijken, indien mogelijk er aan ruiken, een poot erop, kijken of het eetbaar is en proeven hoe het smaakt. Niet vernielzuchtig aan de bank of tafelpoot: we hebben het hier over kauwtjes op de geluidswal, vliegen in de lucht, een torretje op de grond of een verdwaald plastic tasje.

Wel moet ze nog veel, heel veel leren: netjes lopen aan de riem, niet meer stuiteren als er andere honden op het pad lopen en zo (dan wil madam spelen). Maar na alles wat ze al heeft geleerd omtrent normaal gedrag, verwachten we daar geen echte problemen mee. Het zal tijd en geduld vragen, maar de opgave stelt niets voor bij datgeen we al hebben meegemaakt. Voor nu lijkt het echter dat alle hulp, middelen en energie van voor de vakantie beloond zijn en we Molly er doorheen gekregen hebben: niet alleen wij maar samen met alle anderen die ons hierbij geholpen hebben. Daarvoor jullie bijzondere dank!!!Ik denk dat we hiermee het einde van deze reeks over Molly naderen. Er rest ons, Jacky & Jan, nog één afweging te maken: gaan we haar herplaatsen of ........... wordt Molly 'n Tegels maedje? Zodra we dat weten, melden we ons weer. Ook jullie, lezers, hartelijk dank voor alle belangstelling, hart-onder-de-riem mailtjes en het meeleven met Molly, Chico, Boca en ons.

Molly's voortgang

Het gaat steeds beter met Molly en ook met ons gaat het weer een beetje. Wat vreet zo'n hond energie zeg. Continu moet je alert zijn: op blaffen, op grommen, op uitvallen naar onze manne! Dat kost bergen energie! Maar ............ dan heb je ook wat.

Na slapeloze en korte nachten begint Molly de goede kant op te gaan. Blaffen doet ze nagenoeg niet meer. Ja natuurlijk, als er een andere hond langskomt die ze niet eerder gezien heeft, dan laat ze horen dat ze er is. Maar daarvoor ben je hond. Toch? Een van onze buurtgenoten denkt daar anders over, maar die denken dat het gezegde 'geven en nemen' voor hen geldt als 'nemen en nemen'. Daar schrijf ik nog wel eens wat over. Maar nu even niet: we houden het gezellig.

Molly heeft na haar slechte start van alles meegemaakt en kennisgemaakt met Nederland-waterland. Gisteren zijn we met haar het bos in geweest, samen met onze honden en Breezer, een collega-hond, en zijn baasjes. Na de wandeling hebben we met z'n zessen een behoorlijke tijd op een terras gezeten en dit ging erg goed. Hoewel het opletten blijft heeft Molly zich bijna als een dame gedragen. Ook laat ze zich voorzichtig door anderen aaien en begint te snappen dat bezoek bij ons thuis best leuk kan zijn: meestal zit er namelijk kaas of worst aan vast! Niet slecht voor een hond ............ Aan het eind van de dag verslikte Boca zich en begon fors te hoesten. Molly kwam aangesneld en legde heel lief haar poot op zijn schouder: om te zeggen 'rustig blijven Boca, het komt goed'. Wie had dat 3 weken geleden durven dromen?

Ondanks al dit positieve is er nog altijd werk aan de winkel. Zoals ik al schreef, het blijft continu opletten. Ook valt ze af en toe nog uit naar Chico en Boca en dat moet toch nog anders. Ze snappen er niets van: het ene moment wil ze spelen en dan ineens ......... foute boel. Wat met name jammer is, is dat Chico en Boca daardoor soms niets van haar willen weten. Dat is spijtig voor Molly want het zijn twee toffe kerels. Maar ook ons steekt dat af en toe. Normaliter zijn onze honden altijd daar waar wij ook zijn. Madam verziekt dat nu op sommige momenten en dat is niet leuk: voor ons niet maar zeker ook voor de jongens niet. Juist omdat Boca al zoveel meegemaakt heeft, is rust, veiligheid en liefde hetgeen hij zo verdient! En dat wordt af en toe wreed verstoort. Maar ook daaraan blijven we werken.

Molly in hydrotherapie

Zoals ik al schreef: het gaat beter met Molly. Maar er blijft nog meer dan genoeg over om aan te werken. Om te beginnen bleef Molly toch nog wel veel blaffen. Hoewel ze gewend was aan de geluiden in en om huis, bleef ze alert. Alles werd gevolgd en in de gaten gehouden. Ook bezoek vond ze niet echt wenselijk of leuk!

Op enig moment liep haar geblaf weer de spuigaten uit. "Tom Poes, verzin een lis" zou heer Bommel geroepen hebben. Onze listen waren echter op: meer dan op. De spanning die we de hele week al hadden gevoeld, geproefd en doorleefd bereikte haar climax. Als de nood het hoogst is, komt de oplossing via de mail. Molly heeft een grondige hekel aan water. Dat bracht Jacky op het idee van hydrotherapie.

Hydrotherapie? Ja, hydrotherapie. Hoe dat werkt, is aan de hand van een paar voorbeelden te beschrijven:

1. ongewenst blaffen: water
2. uitvallen naar Chico of Boca: water
3. grommen en grauwen naar voorbijgangers: water
4. andere ongewenste '"omgangsvormen": water

Voor dit alles geldt: zo nodig herhalen!

Wat we dus gingen doen, was Molly een straal water toedienen elke keer als ze iets deed waarvan wij vonden dat dit niet door de beugel kon. Deze straal ging vergezeld van het woord NEE. Als ze goed reageerde op het water, kreeg ze direct een "goed zo" in ruil voor haar positieve gedrag. Water was dus de oplossing. Omdat water niet echt interessant klinkt, hebben we deze behandeling hydrotherapie genoemd! Deze therapie heeft zelfs geleid tot een volledige kentering in haar gedrag. Op dit moment gedraagt ze zich goed, blaft nagenoeg niet meer, reageert op NEE zonder dat we water toevoegen! Ze speelt zelfs met Chico en daagt Boca uit. Boca is echter niet zo'n speelbeest, maar ook zijn schrik voor deze tante is momenteel nagenoeg verdwenen. Een voorbeeldje van de huidige Molly kan je hier vinden.

Nu moet ik heel eerlijk zijn dat de hydrotherapie van Molly ook nog wat leuks voor mij gebracht heeft. Omdat je altijd en overal water bij de hand moet hebben, was dit dé gelegenheid om twee waterpistooltjes te kopen! Onder het motto "voor Molly" hebben Jacky en ik nu beiden een eigen wapen. Met de temperaturen van de afgelopen en de komende dagen een aanrader voor iedereen .................

De volgende stap met Molly wordt nu haar weer laten wennen aan mensen die op bezoek komen, langslopen of gewoon op straat zijn. Ook dat gaat ons en haar lukken!

Molly - deel 8

Vanaf vandaag zal het dagboek van Molly niet meer dagelijks worden bijgewerkt. De reden hiervoor is dat het eigenlijk best aardig gaat met deze dame. Niet dat we er nu al zijn hoor: zeker niet want er valt nog een hoop te leren. Maar de positieve lijn zet zich langzaam voort.

Waar ze eerst nog continu liep te blaffen, raakt ze nu langzamerhand een beetje gewend aan de geluiden in en rondom ons huis. Ook neemt het aantal confrontaties met onze manne af. Vandaag was er regelmatig geblaf en gegrom te horen, maar tot een echt handgemeen is het niet meer gekomen. Uiteraard zijn haren regelmatig overeind gezet en zijn de bijtspijkers en het tandvlees goed te zien geweest. Maar daar bleef het dan ook bij.

Voor Jacky en mij zijn het vermoeiende dagen. Continu alert zijn op wat er gebeurt en wat het zwaarste is: je eigen honden negeren! Onze Chico en Boca zijn echt gouden beestjes, maar om Molly als hond te behandelen (negeren voor nu, tenzij ........) is het nodig om ook onze eigen honden eventjes links te laten liggen. Belonen doen we alleen als ze met z'n 3-en samen zijn. Knuffel je Chico toevallig (per ongeluk) of zit Boca wat te dicht bij me, dan wil Molly uitvallen. Maar ook dat tij is snel gekeerd.

Vandaag zijn ze zelfs even alleen geweest gedurende een ruim half uur. Het was namelijk tijd voor onze weekend-boodschappen. Toen we terug kwamen, zaten Boca en Chico zoals altijd voor het hek op ons te wachten: staarten heen en weer als propellers! Molly lag ergens haar schoonheidsslaapje te doen. Zij kwam pas opdagen toen ze de poort open hoorde gaan. Op zich een goed teken: ze voelt zich dus veilig, op haar gemak en ze weet nu dat er echt meer bewoners in Tegelen leven dan alleen deze grote kleine Mastino. Groot van postuur, mond, tanden en poten, maar klein van hart: zeker als je haar op het veld ziet rennen.

Deel 9 komt er dus zeker: wees niet bevreesd. Maar of dat dit weekend nog zal gebeuren ............. we zullen zien.

Molly - deel 7

Wat Molly betreft gaat het goed, maar wel een puist werk. De eerste nacht (10-11 april) heb ik zelf beneden in de huiskamer geslapen met Molly. Jacky sliep gewoon boven met onze honden: die slapen altijd boven in een mand of op een stretcher. Na het ontwaken gisteren (11-04) zijn we er direct uitgegaan met hen en na de wandeling hebben ze hun voer gekregen. Dat verliep goed, waarna we in tuin ff een kop koffie gedronken hebben.

Daarna botste het gigantisch tussen met name Molly en Chico. Resultaat was een drietal echte confrontaties, waar Chico een gekneusde voorpoot aan overgehouden heeft. Buiten ons domein doet ze het fantastisch met andere honden : 8 los op een veld, van pup tot 9 jaar oud en alles was in orde. Rennen, spelen, springen etc. Eenmaal in onze tuin terug begon het weer van voor af aan. Van Li hadden we het advies gekregen om onze honden en Molly samen wat lekkers te geven: dan gaat Molly onze honden met lekker(s) en leuk associëren. Verder alles negeren en da's moeilijk! Heb maar eens twee van die gouden honden en je mag niet met ze knuffelen omdat zo'n nieuwe, grote, jaloerse kip dat niet goed vindt. Dat is geen eenvoudige opgave, zeker niet als die 'kip' ze af en toe aanvalt.

Op enig moment zat Boca onder de eetkamertafel rustig te zitten. Molly kwam grommend naar hem toe en wat er toen gebeurde ................ Boca blaft nooit: ook nu niet. Het enige dat Boca deed was z'n oren recht overeind zetten, hij strekte z'n nek maximaal uit en al zittend trok hij zijn bovenlip op. Het leek wel alsof deze over z'n neus heen ging, zo hoog! Zo bleef Boca zitten en na ongeveer 30 seconden droop Molly af. Ze ging een meter bij hem vandaag met de rug naar Boca toe liggen en gaf geen kik meer. Waanzinnig: dit had ik nog nooit gezien van Boca. Als er één conflictvermijdend gedrag heeft, is het Boca wel. Bij wat herrie loopt meneer weg en gaat ergens op een rustig plekkje zitten.

Alles wat zich in de omgeving van onze tuin beweegt wordt geobserveerd en waar nodig aan- of afgeblaft. Op enig moment stonden we aan het hek te praten, eerst met kennissen uit de buurt en later met onze buren. In het begin bleef Molly allert, defensief en blafferig. Later nam dat wat af. De rest van de avond verliep rustig: Boca lekker op de bank, Molly naast mij op de grond en Chico voor het dressoir.

Omdat ook Willemsens slaap nodig hebben, besloten we om het deze nacht anders te doen. Na 'de laatste ronde' zijn wij naar bed gegaan en hebben Chico en Boca meegenomen. Molly is in de woonkamer blijven slapen. We hebben haar de hele nacht niet gehoord en toen we vanochtend (12-04) opstonden, ging haar staart vrolijk tekeer. Bakkie koffie en weer eruit met het trio! Daarna hebben ze hun brokken gekregen en het spul ligt nu verdeelt over woonkamer en tuin in de zon. Niewe dag, nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Molly - deel 6

Vandaag was het dan zo ver. We zouden met Chico en Boca, onze eigen honden, bij Molly op bezoek gaan. Het plan was gemaakt. Eerst zouden we met Molly aan de wandel gaan om vervolgens onze eigen honden erbij te halen. Met Theo, de eigenaar van het pension in Baarlo, hadden we afgesproken dat we de uitrenwei mochten gebruiken om de honden met elkaar in contact te brengen.

Goed en wel met Molly op pad heeft Jacky haar overgenomen en ben ik onze eigen mannen gaan halen. Toen we dichterbij kwamen, werd Molly wat nerveus. Ik heb onze eigen honden vastgelegd en heb daarna Molly overgenomen waarna ik doorgelopen ben naar de uitrenwei.
Jacky heeft Chico en Boca opgepakten volgde naar de wei, waarna we ze alledrie losgelaten hebben. Wat er toen gebeurde: ..................................... niets! De honden liepen rustig heen en weer, om elkaar heen, piesten wat, poepten in een hoekje en verder niets. Geen slechte start dus en door naar fase 2: in de auto.
Omdat we niet weten hoe Molly zich bij haar volle bewustzijn in de auto gedraagd (de vorige keer was ze volledig knock-out), heb ik haar lijn gezekerd aan een oog in de achterbak. Chico en Boca op de achterbank, Jacky voorin en gaan met die banaan. Bij ons thuis aangekomen hebben we de honden in de tuin gelaten. Deze is omheind tot 2 meter hoogte, dus kom daar maar eens overheen! Na nog een wandeling in de buurt kon het feest beginnen. Tot op dat moment was er nog geen 'onvertogen woord' gevallen tussen het trio. Maar daar kwam snel verandering in.

Op enig moment besloot Molly dat Chico en Boca niet te dicht bij ons mochten komen. Omgekeerd was Chico er van overtuigd dat Jacky toch echt zijn vrouwtje is: hij zorgt voor haar, beschermt haar en neemt haar knuffels in ontvangst. Boca, de rust zelve, gaat altijd alle tumult uit de weg, maar ook hij kreeg een snauw van madam. Boca gromde even terug en liep vervolgens gewoon naar binnen: zoek het lekker uit, zal hij gedacht hebben. Chico en Molly echter bleven om elkaar heen draaien: grommend, blaffend, snauwend en af en toe met opgetrokken lip. Twee keer is het tot een confrontatie gekomen: de eerste werd door Molly gewonnen. Niet logisch voor een puber van deze leefijd, maar deze dame zit natuurlijk nog boordevol stress, onzekerheid en wantrouwen jegens alles en iedereen. De tweede keer gaf Chico het niet zo snel op. Hij stond daarna met een poot op haar, z'n tanden bloot, grommend en klaar om toe te happen. Molly had ook haar lip naar boven, gromde in een andere toonsoort, maar liet het er vervolgens bij zitten. De rest van de avond is tot op heden (21.48u) rustig verlopen. Hoe zal dit morgen weer verder gaan? We zullen zien en hopen van ganzer harte dat ze aan elkaar zullen wennen. Dit kan nog wel eventjes duren maar opgeven doen we niet: zeker niet na een paar uurtjes al. We hebben de eerdere stormen doorstaan dus komen we deze ook wel door. Dat het nog flink zal gaan waaien, staat voor ons al wel als een paal boven water. We wachten af!