Uiteraard willen wij van de redactie alle vrijwilligers, alle adoptanten en al onze sponsoren en al hun dierbaren het allerbeste wensen voor het jaar 2010.

Van Marktplaats via Hond Zoekt Huis naar Malaga

Vorig jaar zijn wij door Marktplaats in contact gekomen met HZH.
Omdat hun werkwijze en begeleiding ons aansprak hebben wij via HZH onze eerste hond Fientje (voorheen Saphiro) uit Spanje geadopteerd.
Al snel hebben wij ons opgegeven als tijdelijk opvanggezin zodat de spaanse rakkers aan alle nederlandse dingen kunnen wennen en ook het karakter goed geobserveerd kan worden.
Onze eerste opvanghond kwam al heel snel nl. Sue (voorheen Scout) en deze is bij ons gebleven.
De tweede hond werd Kenai deze is ongeveer 3 mnd bij ons gebleven (door fysieke problemen) en zit sinds 13 November bij een leuk gezin in Gouda.

In een van de vele telefoongesprekken met Mona en soms Jeroen had ik aangegeven dat het mij heel leuk leek om een keer een vlucht met honden te mogen begeleiden.
Half November kwam de vraag van Mona of ik dit nog steeds wilde doen en mijn antwoord hierop was natuurlijk JA, mocht 5 honden mee terug nemen naar Nederland.
Na wat instructies ben ik vrijdag 11 Dec naar Malaga gevlogen (het was daar een heerlijke 20 graden) alwaar ik werd opgehaald door Brigitta die mij vervolgens naar Seacrest Kennels in Nerja bracht.

Daar werd ik heel gastvrij ontvangen door Kurt en Laura, de eigenaren van de kennel waar al 3 honden (Ruben ,Toby en Lola) zaten die ik naar Nederland mee terug zou nemen .
U begrijpt wel dat er daar geen woord Nederlands werd gesproken, dus moest ik mijn Engels weer ophalen en dat ging volgens mij nog best aardig, alleen moet je niet zeggen dat je een monkey hebt gezien als je een ezel bedoelde (beginners foutje zal ik maar zeggen).
Alle dagen heb ik geprobeerd te helpen in de kennel. Dit hield in honden eten geven, kennels schoonmaken en met honden spelen (een hele klus want er zaten ongeveer 30 honden)
Had me echt voorgenomen om ook een dagje wat rond te kijken in een leuk dorpje, maar het is er niet van gekomen (volgende keer misschien?)

We zijn alle dagen ‘s avonds lekker uit eten geweest, eerste avond echt engels gegeten nl. fish en chips, de tweede avond spaans en neem maar van mij aan dat ze daar vieze dingen kunnen eten zoals slakken, gelukkig hadden ze ook eten wat ik wel lekker vond.
Deze laatste avond hebben wij samen gegeten met Kurt en Laura en wat engelse vrienden, zag er erg tegen op maar het was heeeel gezellig.
Het enige wat ik al die dagen voor mezelf heb gedaan, was iedere dag ‘s middags even lekker wandelen, geen straf met 20 graden (in Nederland was het koud).

Heel toevallig kwam ik in de kennel Dawn tegen en na een voorstelrondje vertelde zij dat er ook een zwerfhond (welke zij na 4 uur stukjes kip gevoerd te hebben, had kunnen vangen en 7 weken bij zich had gehouden) naar Nederland was gegaan, deze hond zat nu bij mensen met honden, kippen, hangbuikzwijnen en ruimte en dat ze nu Sue genoemd werd, U voelt hem al aankomen: dat was onze Sue.
Na een tijdje met Dawn gesproken te hebben, realiseerde ik mij dat Sue veel geluk heeft gehad en dat het het al een stuk beter met haar gaat, ze zal volgens ons nooit een allemans vriendje worden maar dat hoeft ook niet wat ons betreft.

Op Zaterdag kwamen Jane en Brian, Bonny brengen (de vierde hond) en even later kwam Rags (hond nr 5).
Toen moest er nog bekeken worden wie met wie in een kooi ging en wie in het tasje, maar na wat wisselen waren Kurt en Laura eruit: Rags met Bonny en Ruben met Lola. Deze laatste zou eerst in het tasje gaan maar ze bleek flink gegroeid en had wat adhd trekjes, dus werd besloten om Toby in het tasje te vervoeren.
Voor ik er erg in had was het zondagmiddag 15.00 tijd dus om te vertrekken. Na afscheid te hebben genomen van Kurt en Laura en ze bedankt te hebben voor de gastvrije/gezellige tijd was het tijd om te gaan.
Op naar het vliegveld met Jane, Brian en de 5 honden. De rit verliep prima en daar aangekomen werden de honden in de kooien gedaan. Vervolgens moesten de honden aangemeld worden om daarna naar de douane te gaan (gelukkig regelden Jane en Brian dit allemaal)
Het is mij wel opgevallen dat in Spanje alles wel heel relaxed gaat.
Nadat ik Jane en Brian bedankt had was het tijd om te gaan.
Het was nog even spannend of Toby in het tasje wilde ,maar gelukkig hij had zin om mee te werken .
Toby was tijdens het opstijgen wat onrustig om zich vervolgens 2 uur voorbeeldig te gedragen.

Als je 3 dagen Engels hebt gesproken is het moeilijk omschakelen (ik antwoordde met yes toen ze vroegen of ik iets wilde drinken)

De aankomst was geweldig: al die adoptanten met blije gezichten en fotocamera’s (je voelt je een filmster) en ik kreeg zelfs chocolaatjes van één van de adoptanten.
Na deze werkvakantie was het tijd om naar huis te gaan samen met Ruben, deze kwam een paar dagen bij ons logeren om vervolgens vrijdag opgehaald te worden door Inge.
Het was een hele leuke tijd en wie weet mag ik nog een keer.
Tenslotte wil ik CAS, HZH en ALLE adoptanten bedanken voor het goede werk, want je ziet echt veel dierenleed in Spanje.

Groetjes Yvonne

Recent afscheid genomen van Kenai, onze eerste opvanghond.

De insiders weten dat Kenai eigenlijk onze 2e opvanghond was.

Sue (voorheen Scout) was de eerste. Deze was echter zo bijzonder dat we na 2 weken besloten haar te houden.

Kenai was dus de eerste hond die na een bepaalde tijd weer naar een adoptiegezin zou gaan en waar wij tijdelijk voor mochten zorgen.
Dat werd bijna 3 maanden en dat lag niet aan het karakter van Kenai maar aan zijn fysieke situatie.

Kenai kwam in juli naar nederland, was toen vermagerd en zat onder de teken en na een goede behandeling kon hij naar zijn adoptiegezin.
Deze hadden zich alleen wel vergist in de combinatie 3 kleine kinderen en de opvoeding van een jonge hond en vonden dat Kenai beter af was bij een gezin dat wel voldoende tijd en aandacht voor hem hadden.

Dus kwam kenai eind augustus naar ons toe.
Het bleek inderdaad een jonge ondeugende hond te zijn met een geweldig karakter, hij kon het uitstekend vinden met onze honden Meggy, Fien en Sue (de laatste 2 ook uit spanje).
Samen hebben ze heel wat uren geravot, zowel buiten als binnen.

Inmiddels had zich wel een enthousiast gezin gemeld maar omdat Kenai al vanaf de eerste dag een beetje mank liep besloten om na overleg met Mona hier naar te laten kijken.
Toen de foto gemaakt moest worden (onder narcose) hebben we gelijk besloten hem te laten castreren. dit scheelde weer een gang naar de dierenarts en een narcose voor Kenai.
Het bleek een groeistoornis in zijn elleboog te zijn.

Dus kwamen wij thuis met Kenai die 10 dagen een kap op moest (i.v.m castratie) en ook mocht hij zeker 2 weken weinig bewegen zodat zijn poot rust kreeg.
De kap bleek Kenai absoluut niet te deren want als je ergens tegenaan loopt kun je door gewoon wat harder te duwen meestal je weg wel vervolgen. (een andere inrichting van je huiskamer is ook wel eens aardig) De rust baarde ons meer zorgen! Hoe gaan we dit doen met een jonge hond en nog 3 andere honden in huis die wel mogen spelen? en met die enorme kap paste hij ook niet in een bench.
Wij besloten toen een stuk van de keuken af te zetten met wat bouwhekken.
Kenai onderging dit zonder te mopperen en wat een lieve hond bleek hij nu ook weer te zijn (wij hadden er meer moeite mee).

Zijn nieuwe adoptiegezin was gelukkig bereid nog even te wachten tot dit alles voorbij was.
Toen wij de uitslag van de foto aan mona doorgaven wist zij een dierenarts die gespecialiseerd was in groeistoornissen van het bewegingsapparaat bij honden.

Dus werd de foto opgestuurd en na 1 week kwam de uitslag: Kenai mocht ALLES weer doen maar moest wel 3 weken pijnstilling slikken spieren moesten zijn poot sterker maken).
Alles verliep die 3 weken goed maar wat had hij dat rennen en spelen gemist en ook na 3 weken was haast niet meer te zien dat hij mank liep.

Toen was het tijd om zijn adoptiegezin te bellen met de mededeling dat ze Kenai mochten ophalen.
Vrijdag 13 november was het zo ver en we hadden nooit verwacht dat wij (met name Yvonne)daar zoveel moeite mee zouden hebben.

Een leuk gezin kwam langs met hun hond sammy, het nieuwe speelmaatje voor Kenai en alles verliep perfect.
Nadat wij alle ”kenai instructies“ meegegeven hadden was het tijd om te gaan en zijn wij met Kenai naar de auto gelopen.

Nadat Yvonne hem in de auto had getild bleef hij heel rustig naast zijn nieuwe maatje zitten maar die ogen keken ons zo vragend aan van waar ga ik naar toe?
Yvonne kon het niet meer droog houden.

Toen ze wegreden wisten we dat het goed zat maar toch slecht geslapen en de dagen erna heeeeel veel aan kenai gedacht.

Na 4 dagen even gebeld en gelukkig: alles ging goed ,hij was ondeugend en speelde inmiddels veel met zijn nieuwe maatje.
Nu wisten dat alles goed kwam met Kenai maar toch missen wij hem ALLEMAAL nog een beetje.

Wij wensen Dirk Jan, Wendy en de kids veel geluk met Kenai.

Piet, Yvonne, Meggy, Fien, Sue

Afscheid van een vriendin

Het klinkt zwaar, bovenstaande titel, maar dat valt wel mee. Of toch niet? Ik kan het jullie nog niet vertellen. Het afscheid is niet voor eeuwig want deze vriendin is niet dood hoor. Maar het afscheid kwam wel abrupt.

Sinds drie weken woonde Doerak bij ons in huis, een Spaanse zwerfhond. Zij was door een familie bij ons in de buurt geadopteerd, maar dat ging niet goed. Er was geen klik met de vrouw des huizes, dus moest Doerak vertrekken, en liefst zo snel mogelijk! Jacky en ik hadden besloten om haar op te vangen, op voorwaarde dat we haar aan onze eigen roedel toe konden voegen. Dat was, nu exact drie weken geleden, zo gepiept. Na een korte maar heftige confrontatie met Molly, was de vrede getekend en trippelden er bij ons 16 hondenpoten door het huis.

De naam Doerak had ze snel verdiend: wat een leven zat er in die hond zeg. Een en al vrolijkheid, levendigheid en bovenal ondeugd. Als een ware clown probeerde ze alles uit, moest alles weten, wilde overal bij zijn en leek ze over tomeloze energie te beschikken. De eerste dag heb ik haar op de kop gehouden en van alle kanten eens goed bekeken; ik was op zoek naar het luikje om de batterijen er uit te kunnen halen. Dat bleek niet aanwezig te zijn! Maar, na een flinke wandeling, een paar uurtjes ravotten en wat lekkers om aan te knabbelen, kwam de rust toch over haar. Wat verwacht je ook van zo'n puber van knap 11 maanden, die nooit enige opvoeding of liefde heeft ontvangen.

Doerak bracht levendigheid in de keet. Niet dat het nu bij ons zo'n dooie boel is, maar ze zette wel alles op zijn kop. Chico was haar favoriete doelwit: in de oren bijten, naar z'n poten duiken en zien of hij reageert. Ook Molly, normaliter toch niet voor een kleintje vervaart, moest het onderspit delven. Molly werd uitgedaagd, toe'gegromd'en voor de gek gehouden. Doerak heeft bij Molly zoveel respect afgedwongen dat ze na een kleine week naast Molly uit de bak kon staan eten. Ieder uit hun eigen bak maar wel zij-aan-zij. Wat een geweldige ervaring! Doerak leerde van onze honden en onze honden leerden van Doerak. En als het ech te gek werd, dan greep baas Boca in: even in het nekje pakken, naar de grond brengen en je gebit (of wat daar nog van over is) even tonen. Dan was de rust weer daar .............................. voor 15 minuten of zo. Geweldig om te zien hoe zo'n roedel van 4 snel weer in balans is en de honden van en met elkaar ravotten, leren en leven.

Gisteren gebeurde het ineens: Mona belde. Er was belangstelling voor Doerak, zelfs van twee kanten. Uiteindelijk besloten om voor familie B te gaan. Een gezin met twee ouders, vier dochters, een kitten, echte dierenfans en ervaring met honden. De mensen wilden zondag al wel komen kijken en aldus spraken we af. Om 11 uur werd er gebeld en stonden vader en een van de dochters op de stoep. Een charmeur en clown als Doerak is, had ze beiden in no time voor zich gewonnen. Na een behoorlijk gesprek, waarbij wij al voelden dat dit goed zou komen, volgde een wandeling met Doerak. Ze voldeed precies aan al hun verwachtingen: energiek, levendig, ondeugend, niet te groot-niet te klein en vol plezier. Ongeduldige SMS-jes waren niet van de lucht: hoe is ze, komt ze mee etc.

Het nieuwe gezin wilde een hond om mee te wandelen en om mee te knuffelen. Verder had het gezin flyball en behendigheid in gedachten; echt iets voor Doerak dus. Het moment van afscheid hing in de lucht ................. 'Kan ik nog terug, Jan' fluisterde Jacky bijna, bij de gedachte deze lieverd te moeten missen. Dat kon natuurlijk niet meer, maar het geeft wel aan hoezeer je je aan zo'n boefje kan gaan hechten in drie weken. Op de vraag van Jacky of het nieuwe gezin er voor wilden gaan zorgen dat Doerak het daar nog beter zou gaan krijgen dan bij ons, antwoordde de man heel eerlijk dat hij dat niet kon beloven. Hij vond ons namelijk een echt hondengezin. Wel wilde hij plechtig beloven dat Doerak het bij hen minstens net zo goed zou krijgen als ze het nu bij ons had. Meer kan je je toch niet wensen!

We zullen Doerak gaan missen: haar ondeugd, de uitgeholde knuffeldieren en bovenal haar levendigheid, kusjes en beetjes in oren en neus. Maar we weten zeker dat deze hond het nieuwe gezin veel plezier en geluk zal gaan brengen en daar doen we het voor.
Maak er wat moois van meid, vergeet de Spaanse ellende en word gelukkig bij en met je nieuwe familie! Net zo gelukkig als Jacky en ik zijn met Chico, Boca en Molly. Het was ons een eer om drie weken deel uit te maken van jouw hondenleven!

Hieperdepiep hoera voor Chula.

Na een kortstondig opvang verblijf in Almere, is Chula daar vandaag opgehaald door haar adoptie mama.
Chula gaat in Etten-Leur tesamen met haar adoptie mama en papa plus 2 katten, twee paarden en een honde vriendin beginnen aan de rest van haar mooie leven.

Wij wensen hun allen dan ook heel veel geluk samen!!

En wééééééér terug!

Hallo allemaal,

Na een lekkere nacht (lees dag-) rust zijn we weer wakker geworden en bedacht dat het weer een hectische, maar top dag was geweest.

Ongeveer 90 km autogereden, 2341,6 "air"Miles (ofwel 3768,34 km) gevlogen en dit alles in pak hem beet 17 uurtjes heen en terug.

Als je, zoals ik, vliegen best leuk vindt en geen angst heb bij het stijgen en landen, wat is er dan mooier om dit met een goed doel in het achterhoofd te MOGEN doen.
En MOGEN zeg ik met nadruk want ik ben gisteren weer ontzettend bedankt (en ook een beetje voor gek verklaard en :-) terecht) tesamen met Mona, die met de adoptanten stond te wachten op mijn komst. En dat waarderen wij natuurlijk ook, maar het vliegen en het uitladen der kooien is natuurlijk een "eindproduct" van vele inspanningen die we met vele vrijwilligers, zowel in Spanje als in Nederland, doen.

Vandaar dat ik aan alle vrijwilligers toch weer even een bedankje wil richten dat ik heb mogen vliegen.
Maar ook dankzij de adoptanten van ± 160 honden is het voor ons/mij nog steeds mogelijk om deze "hobby" uit te mogen voeren.

Tijdens mijn heen en weer vlucht (welke ik ook kletsend met medepassagiers, -want dat is ook een hobby van mij-, over van alles en nog wat en niet alleen over hondjes hoor!) heb ik hier over zitten mijmeren en bedacht me dat ik toch een bevoorrecht mens ben dat jullie, deze hobby voor mij mogelijk maken.

Ik moet wel even kwijt dat deze overpeinzing ook tijdens het drinken en/of eten al zittend in de spaanse zon geweest kan zijn :-) zéééér vervelend en vermoeiend allemaal, toch :-).

Dus vandaar mijn dank aan iedereen die het mogelijk maakt deze hobby uit te voeren.

Gisteren kregen wij dan ook van de adoptanten van Jippie (v/h Bobby) twee bloemetjes. Één voor de regelneven die dit alles hadden geregeld voor haar en Jippie (dat waren Mona en ik) en één voor de mensen die Jippie hadden ingevlogen (weer ik).

Vandaar dat ik dit bloemetje virtueel met alle vrijwilligers (CAS en HzH) en adoptanten wil delen die het mogelijk maken dat zo'n 160 honden hun Spaanse elende kunnen vergeten en hopelijk nog vele honden die zullen volgen.

Dank, Dank 1000 maal Dank allemaal.

(Mag ook wel eens gezegt worden).

Dan was er natuurlijk ook nog de aankomst zelf, ik vond hem heel speciaal, omdat toen ik de kooien met Herbert door de X-ray duwde, zag ik daar vier angstige hondjes zitten. Terwijl Jippie bij mij aan boord heel relaxed was en ik het reserve pilletje met kaas niet nodig gehad heb.
Bij aankomst waren de 4 bondgenoten rustig en een heel stuk relaxter. En Jippie was nog steeds kalm.

Zo zie je maar, ik denk nog steeds dat honden slimmer zijn dan we denken, en ook deze lotgenoten wisten dat het allemaal goed ging komen.

Hieronder nog een paar foto's van de aankomst de andere gaan door naar Janine en verschijnen binnenkort op ons picassa album.

Minnie nu Google en Shelby

Bobbie nu Jippie

Fudge

Molly nu Zara en Goldie

Tot de volgende keer allemaal.

Nog even een kleine P.S.
Ook kregen wij van de adoptante van Fudge een over heerlijke zak "Fudge" snoepjes en in alle eerlijkheid moeten wij (mona en ik) bekennen dat we deze niet met alle vrijwilligers gaan delen, maar lekker helemaal zelf op gaan snoepen.

:-) Hahahahaha :-)

FF van uit Spanje

Hier even een berichtje vanuit spanje voor alle wachtende adoptanten.
De heen vlucht is spoedig verlopen, jullie honden komen uit een zonnig spanje vandaan, want ik heb net een goed uur kunnen genieten van de Spaanse zon.
Ik ga nu op zoek naar een goede plek om iets te eten en dan zullen Herbert en Brigitta hier rond 20.00 uur zijn met jullie vriendjes.

Zo te zien zijn er nog steeds geen vertragingen eerder verspoedigingen, het ziet er allemaal goed uit.

Ik zou zeggen tot straks en nogmaals adios vanuit een zonnig Spanje.

Dáááááááár gaan we wééééééééér !!!!

2 dagen Spanje, klinkt dat niet iedereen als muziek in de oren.

Alleen sta ik nu al het begin van dit stukje te schrijven en weet ik dat ik het morgen vroeg weer af kan maken.

Maar goed alles voor de hondjes.
Straks om 12:50 ga ik de lucht in richting Spanje. Eis en wederdienende zal ik om 21:55 wederom op steigen in Spanje en om 01:00 morgen ochtend vroeg ben ik weer terug met Fudge, Bobby, Molly, Goldie en Minnie. Vanuit hier ga ik de adoptanten sterkte wensen met hun allerlaatste lootjes en zeg ik tot morgen ochtend vroeg op Schiphol

Adois Jeroen

Vrouw overleden na aanrijding agent

Dit is een kop uit een dagblad van deze week.

Normalitair zouden wij daar in ons dog-blog geen aandacht aan schenken.
Ware het niet dat dit ongeval een bekende van onze stichting betreft.

Vorige week maandag meldden wij nog de aankomst van Elsa, gelukkige mensen op de luchthaven na het in ontvangst nemen van hun adoptiehond. Door een noodlottig ongeval op donderdag, werd dit geluk ruw verstoord. Van vrijdag- op zaterdagnacht is het vrouwtje van Elsa aan de gevolgen van dit ongeval overleden.
Vandaag was de begravenis.

Natuurlijk gaat dit soort nieuws je niet in de koude kleren zitten, maar als het een adoptant betreft lopen bij ons de rillingen over de rug.

Wij willen dan ook haar man en twee kinderen vooral alle sterkte wensen bij het verlies van hun vrouw en moeder. Uiteraard willen wij ook andere nabestaanden sterkte wensen.

Maar ook gaat onze gedachten uit naar Elsa en willen ook haar sterkte wensen en hopen dan ook dat zij een grote steun voor de familie kan zijn, ondanks dat Elsa maar kort heeft mogen genieten van de liefde van het vrouwtje.

(Beter kort geliefd, dan nooit gekend).

een dag uit het leven van een voorzitter

Zoals bekend bestaat HzH uit louter vrijwilligers. Een ieder levert zijn bijdrage en doet dat op haar of zijn manier. Sommige mensen adverteren, anderen doen huisbezoeken of vangen honden op, de ene regelt plaatsingen en de ander de vluchten, contracten of website. Velen van ons combineren een aantal van deze dingen. Dat laatste geldt ook voor mij, Jan Willemsen.

Een van mijn rollen is voorzitter van HzH. Een makkelijke job want als alles goed gaat, hoef je niet veel te doen. Toch? Met al die kanjers van vrijwilligers loopt alles op rolletjes en heb je als voorzitter een leven als een luis in een grote, harige hond.
Of toch ...............

Zaterdag 3 oktober: een 'willekeurige dag'.

• Om 02.30u gaat m'n wekker. Gelukkig nog zo'n 4,5 uurtjes geslapen want ik was rond 22 uur naar bed gegaan.
• 02.50u: gewapend met 2 transportkooien, 1 mok koffie, 1 flesje cola en een rugzakje met tyrap, ducktape, MP-3 speler en reispapieren klim ik in Landgraaf in m'n auto.
• 02.55u: auto starten en richting Düsseldorf. Gelukkig is het lekker rustig op de weg en lijkt het een rustige rit te worden.
• Rond 04.15u rijd ik de parkeerplaats van het vliegveld op en parkeer m'n auto in de buurt van de vertrekhal. Na te hebben gecontroleerd waar ik in kan checken, ga ik naar de betreffende balies toe. Wat een drukte zeg: half Nederland lijkt hier ook te zijn om samen met vele Duitsers ergens naartoe te vliegen. De rij is echt lang maar rond 05.05u kan ik m'n kooien afgeven bij de balie voor bijzondere bagage om vervolgens richting gate te gaan.
• Nadat we aan boord zijn gegaan, kan ik me nog vaag herinneren dat we even na 06.00u opstegen. Ook weet ik nog dat we rond Parijs een broodje met koffie kregen. Het eerste wat ik me daarna herinner is dat we mooi op tijd (08.55u) in Malaga landden.
• Kooien opgehaald, auto opgehaald en rond 09.45u richting Nerja gereden. Hier moest ik een aantal dingen doen, namelijk:
• rustig een bak koffie drinken, hetgeen me rond 11.15u gelukt is.
• wat dingen inkopen, die in Spanje goedkoper zijn: missie voltooid om 11.30u.
• richting Expedito, onze dierenarts. Hier hadden we nog een rekening openstaan van exact € 3.301,-. Deze was om 12.20u betaald, waarna ik nog wat met Expedito en zijn mensen heb bijgekletst. Wederom tijd voor een bak koffie om rond 13.30u Pip op te halen; een van de honden die met mij terug naar Nederland zou reizen. Ook dit ging goed.
• Het enige dat ik me altijd plechtig beloof als ik toch in Spanje ben, is een bord paella aan het strand met een glas witte wijn. Dit moest ook vandaag weer gebeuren en rond 14.00u zat ik dus samen met Pip bij Ayo aan het strand van m'n verse paella te genieten. Met zo'n hondje krijg je altijd heel veel aanspraak, dus voor mij de gelegenheid om reclame te maken. In anderhalf uur tijd is de naam HzH en CAS veelvuldig gevallen. Je weet nooit wat je daaraan over houdt; bewustwording van ons werk op zijn minst!
• 15.30u: tijd om weer richting vliegveld te gaan en de auto terug te brengen. Hier arriveer ik rond 16.30u en een kwartier later ben ik m'n huurauto weer kwijt. Samen met Pip, een tasje en twee kooien richting vertrekhal. Hier ontmoet ik even na 17.00u Jane en Brian die Chunky en Buster, m'n andere reismaatjes komen brengen.
• weer inchecken en ook deze keer een hele lange rij voor de balies. Het inchecken duurt lang, erg lang. Rond 17.45u heb ik de labels op m'n kooien zitten en kunnen we door naar de flightcare. Daar moeten we de paspoorten laten kopiëren om door te kunnen richting incheckpunt voor de honden. Deze keer gaat het langzamer dan ik gewend ben (na zo'n kleine 20 vluchten); bij het apparaat waar de kooien door de röntgencontrole gaan, doen ze moeilijk; er moet iemand van flightcare én iemand van AirBerlin bij komen. Dit is om 18.15u geregeld, waarna Brian en Jane weer richting huis rijden. De honden zijn op weg naar het vliegtuig en ik op weg naar veiligheidscontrole en gate. Samen met Pip sluit ik aan in een ellenlange rij en na veel schuivelen, komen wij om 18.50u aan in de vertrekhal.
• De vlucht zou om 19.15u vertrekken, maar rond deze tijd gingen we pas aan boord. Pip gauw in z'n tasje en daarna naar mijn stoel toe. Tegen 19.35u zit ik in en Pip onder mijn stoel. Vrij snel daarna ging het licht uit; het schijnt dat we gewoon zijn opgestegen om richting Düsseldorf te vliegen. Om 21.40u ging mijn licht weer aan en hoorde ik dat we gewoon rond de geplande tijd zouden landen. Inderdaad stonden we om 22.15u op de luchthaven van Düsseldorf.
• Ik was als een van de eerste uit het vliegtuig, maar dat ging niet op voor Buster en Chunky; die waren ongeveer als laatsten uit het ruim. Om ongeveer 22.40u stonden we dan toch met z'n allen in de aankomsthal en dat was, zoals de Mona-reclame zegt, een feesje! Je komt handen, ogen en oren tekort; je wilt elke adoptant tegelijk begroeten, zijn, haar of hun hond overdragen en de paspoorten meegeven. De ontvangst was overweldigend, waarvoor dank mensen! Daar doe je het voor. Nadat ik de honden had overgedragen, de mensen bedankt had en nog wat tips had meegegeven, ging ieder weer zijn weg. De adoptanten naar huis en ik met een lege kooi richting parkeergarage.
• Even na 23.30u zat ik in mijn auto en draaide de luchthaven af; richting Landgraaf! Een stukje rijden maar ook nu was het weer rustig op de weg. Verleidelijk om de rechtervoet richting onderkant van de auto te duwen, maar als je er al zo'n 21 uur op hebt zitten, is dat net echt verstandig. Niet doen dus!
• Om exact 00.41u parkeerde ik m'n auto voor onze woning om door Jacky, Chico, Molly en Boca begroet te worden.
• Drie geplaatste honden, 23 uur verder en € 3.301,- lichter, belandde ik zondag 4 oktober om 01.30u moe maar uiterst voldaan in m'n bed.

Als dat geen mooi dierendagcadeau is, weet ik het echt niet meer.

PS: de eerlijkheid gebiedt me te vermelden dat ik zeker niet degene ben die de meeste tijd in HzH steekt!