In Memoriam, Kenai

Beste lezers, het is niet altijd mooi nieuws wat we te vertellen hebben. Helaas hebben we voor het eerst in ons bestaan als HzH een drastische en daarom zware (maar zeker weloverwogen) beslissing moeten nemen, en een adoptiehond moeten laten inslapen.

Lieve Kenai,

Kenai…………zo hebben we je genoemd toen je op de website kwam op zoek naar een thuis. In Spanje hadden ze niet de moeite genomen om je een naam te geven. Kenai betekend sterke beer, een naam die bij je paste, maar je was ook een ontzettend lieve beer. Vanaf de aankomst ging er al van alles mis, en wilde ze je bij de dierenarts en dierenambulance niet helpen want je kwam tenslotte uit Spanje. Gelukkig wilde de dierenarts hier je wel helpen en heb je zelfs nog een nachtje bij de assistente gelogeerd. Jeroen heeft je opgehaald, weer weggebracht en zo is het jammer genoeg je hele leven gegaan. Gelukkig waren daar altijd Piet en Yvonne die ook altijd voor je klaar hebben gestaan en je met veel liefde iedere keer hebben opgevangen. Als laatste Berry en Patricia die je nog een kans wilden geven. Helaas was er iets mis in je koppie, niemand weet precies wat en hoe het is gekomen het betekende wel dat je afwijkend gedrag ging vertonen. Gedrag dat steeds erger werd. Het was voor jou beter om je eindelijk rust te gunnen. Het was een zware beslissing voor ons allemaal, maar voor jou was het beter!

Lieve Kenai het was je zo gegund…………

Yvonne, Piet, Mona en Jeroen

Lieve Kenai
De mooie momenten in je veel te korte korte leven neemt niemand je meer af.

Daaaaaaar gaan we weer!!!!!

Hier zit ik dan half 5 in de ochtend, en klaar voor vertrek.
5 honden, gaan vandaag hun nieuwe adoptanten ontmoeten.
Lieve mensen sterkte vandaag met de laatste lootjes en tot vanavond.

Jeroen

We zijn weer terug......................Tjonge jonge jonge, wat een dag vandaag!!

Laten we beginnen met de heen reis, eerst natuurlijk weer vroeg mandje uit, half 5 naar Schiphol, auto parkeren inchecken, zo ver niets aan de hand.
Wel gemerkt dat het overal ontzettend druk was, maar cd in de auto en geen nieuws geluisterd.

Door de douane, weliswaar met een afgezakte broek, want dat laatste piepje bij de scanner was de broekriem (help mij, lieve lezers, de volgende keer herinneren dat ik een strakke broek aan doe). En ja hoor trouwe lezers, de zonnebrand (speciaal gekocht in een klein flesje van 75ml)hoefde ditmaal niet achter gelaten te worden!! Joepie

Boarding was ook nog op tijd, en toen begon het gedonder!
Vanuit de cockpit kwam de melding dat er trubbels waren in Frankrijk. Trafficcontrolers in Frankrijk hadden het werk stil gelegt, dit hield voor mij in dat we een uur later als gepland de lucht in gingen, daarbij geteld de tegenwind, stond ik anderhalf later als gepland op Malaga Airport.


Enfin in het vliegtuig kregen we nog een weer up-date, het was bewolkt, maar verbetering was in zich en het handdoekje in mijn rugtas begon zich alweer nuttig te voelen.

Dus ik vol goede moed richting trein, maar nog geen zon, kaartje gekocht naar Fuengirola, nog geen zon, ik in trein nog steeds geen zon, ik uit trein REGEN............

HEB IK DAT....

Maar ja ik ben niet zo gauw uit het veld geslagen en trek in koffie, dus toch naar het strand van Fuengirola en tegenover een mooi (nat) bronzen beeld, wat waarschijnlijk en pracht betekenis heeft, waarvan ik geen idee heb, een heerlijke cappucino besteld en genuttigd.

Hierna winkeltjes gezien en na een tweetal uurtjes de trein gepakt en een paar dorpen verder in Benalmádena weer uitgestapt. Nog meer regen, maar wel lekkere broodjes!!

Ook maar weer wat winkeltjes en overdekte bazaars gezien (strand overigens niet gezien omdat er geen boulevard is omdat er een paar gigantische resorts, welke de blik de zee ontnamen).

Hierna nogmaals de trein genomen en naar Torremolinos, geen regen maar ook geen zon.
Maar wel een heerlijk Terrasje aan het strand, tesamen met een mooie cappucino en een heerlijke Raspberry cake, ook dan is het leven genieten.

En na al deze heerlijk heden, toen ik de terugreis zou gaan aanvaarden,

WEER REGEN!!

Maar ja deze reis had nog een mooi einddoel, en deze laatste fase ging ik toch nat, maar met goede moed in.

Drijfnat de berg op, wederom de trein in en richting Malaga Airport en ja hoor, ZON, matig maar goed, toch gezien.

De ontmoeting met Simone was weer geweldig, ook had zij hulp van Rona, ex-medewerkster van CAS, die hielp met het uitladen van Pamina, Lady, Fly, Blacky en Tosca, en terwijl Rona en ik gezellig babbelend de ingang van de luchthaven opzochten, parkeerde Simone de auto en met zijn drieën zijn we achter in de incheck rij gaan staan.

Ondertussen was de boarding tijd wel al een half uur opgeschoven, wel weer viel mij op dat het wel erg druk was op de luchthaven, maar ja, dacht ik nog, het zal wel weer meevallen...........!

NOU NIETS WAS MINDER WAAR

Terwijl wij al met de honden reispapieren ingevuld in de hand stonden bij de flightcare en op het punt stonden om de laatste hindernis (de X-ray) te nemen werden wij door de dienstdoende medewerkster, terug geroepen.

Er waren wederom problemen met vluchten die over Frankrijk moesten en wij werden verzocht om deze laatste hindernis om 21:15 tenemen, we praten hier over een vertraging van twee uur en drie kwartier. Enige paniek en ergenis gevoelens namen bezit van Simone, Rona en mij, want moet u weten dat je bij X-ray echt met minnimaal twee personen moet zijn, ivm honden in en uit de kooi halen bij het scannen van de kooien.

Maar ook Simone heeft behalve de opvang van vele honden ook nog twee kinderen waar ook voor gezorgt moest worden, dus zij had een behoorlijk dilemma.
Nadat de dame in kwestie aan Simone beloofd had, in vloeiend spaans, dat ze mij hoogst persoonlijk zou helpen bij de X-ray, durfden Simone en Rona de terug reis te aanvaarden.

De wachtijd heb ik gedood met kletsen met gestrande en vertraagde reizigers en toen pas werd mij duidelijk dat de chaos nog groter was als ik mij zelf voorstelde.

Eén reiziger vertelde mij dat zijn vlucht was gecanceld en hij een vlucht had kunnen regelen voor de volgende ochtend 11 uur, en hij had mazzel, want op die bewuste vlucht waren precies nog twee plaatsen beschikbaar. De eerste vlucht beschikbaar daarna was pas op komende woensdag en daar kon een deel van de overige 150 gestrande passagiers op inchecken.
Ook was er een dame die mij vertelde dat haar geplande vlucht van 10 uur pas om 4 uur 's nachts zou vertrekken. Chaos alom dus.

Maar goed twee en een half uur later hield eerder genoemde dame haar woord, en samen hebben wij gezellig kletsend in het Engels (want ja je moet er altijd toch het beste maken) over honden en onze stichting de kooien door de X-ray gechecked.


En deze jonge dame heeft alle hondjes even kunnen knuffelen, want ze waren allemaal zo lief.

Vooral de pups waren zo lief en wilde ze bijna houden.......... nou echt niet, ze gingen naar Holland.

Nadat de kooien veilig en wel waren overgedragen aan Flightcare, heb ik de jonge dame bedankt voor de goede zorgen en ben zelf tesamen met Tosca gaan inchecken en richting de gate vertrokken. Tosca is overigens één van de pups en niet de jonge dame . Hier vandaan Simone en de Nederlandse vluchtbegeleiding op de hoogte gesteld. Uiteindelijk zijn we om 22:45 gaan boarden en 23:15 zat iedereen op zijn plaatse en kwam er vauit de cockpit het bericht dat we pas 1 uur en 15 minuten later zouden mogen vertrekken.


Gelukkig was er om 24:00 uur een plaatsje vrijgekomen in het luchtruim en kreeg onze piloot toestemming om eerder te vertrekken. Na een best wel turbulente vlucht (die arme honjes onder in het vliegtuig) maar wel met wind mee, kon ik om 2:30 het ontvangst commitee mededelen dat het vliegtuig veilig en wel was geland.


Na het taxiën en unboarden ging ik richting bagagehal en heb daar Tosca alvast aan de wachtende adoptanten geshowed. En na nogmaals een uur wachten was daar de hereneging van Pamina, Lady, Fly en Blacky met Tosca.


Nog even snel langs de douane en richting einddoel. Eindelijk konden we Pamina, Lady, Fly, Blacky en Tosca overdragen aan hun nieuwe vrienden. (hierbij nog wel even het vermelden waard dat de adoptanten ook allemaal heel lang op Schiphol hebben moeten wachten, en deze beproeving volgens Mona vol goede moed hebben doorstaan, chappeau allemaal).


Na een uitgebreidde kennismaking, het uitdelen van paspoorten, het feliciteren van iedereen met hun gezinsuitbreiding en wisselen van halsbanden is iedereen uiteindelijk huiswaards gekeerd.

















Vanaf hier willen we nogmaals iedereen heel veel geluk en voor plezier toewensen met hun nieuwe aanwinst, en uiteraard wensen we Pamina, Lady, Fly, Tosca en Blacky heel mooi leven toe in nederland.



Ook wensen wij de adoptanten van Tosca sterkte met hun verhuizing en hopenlijk kunnen zij Tosca binnenkort haar nieuwe huisje tonen.



Toen ik uiteidelijk ruim 24 uur, nadat ik mijn bed was uitgekomen, wederom mijn hoofdkussen begroette, heb ik alles wat er die dag gebeurt is voor mezelf op een rijtje gezet.

GEKKE HUIS!!!

En toch ik had het voor geen goud willen missen. Want het uiteindelijke resultaat is dat er weer 5 lieve honden, in Nederland, bij hele lieve mensen, een geweldig leven tegemoed kunnen zien. En als ik of onze vrijwilligers deze oneffenheden niet voor lief nemen......

PFFFFF..... MOET ER NIET AAN DENKEN.

(ps alle foto staan al in ons fotoalbum )

Blanco verteld

Dag allemaal,

Daar ben ik dan. Geplaatst in Wageningen! Ik zal mijn wederwaardigheden maar eens vertellen. We gingen met een auto van het vliegveld weg. Ik ging eerst in het hoekje liggen op de achterbank, maar het vrouwtjesmens kwam ook achterin en die had wat lekkers! Dus je begrijpt, dat ik vriendjes met haar werd, ik legde mijn voorpoten op haar schoot en...ik kreeg wat. Nou ja, toen legde ik mijn kop er ook maar bij.
Toen we "thuis"kwamen hebben we eerst een eindje gelopen, maar alles was zo nieuw, dat ik niets hoefde te doen, dus heb ik het even in de kamer op de tegels gedaan. En zo flauw, dat mag niet eens! 's Nachts heb ik even een plasje in de bijkeuken gedaan. Mag ook niet!
Nou ja, toen mijn behoefte maar voor de voordeur, ook niet goed, want daar trapte iemand in. Nu doe ik het maar, waasr Floris, de andere hond het ook doet: in het bos (soms op het gras, mag ook niet).
Ik wilde bij het baasje op de bank springen, spring ik op een zwarte kat, die op een zwart kussen lag te slapen. Kat en ik alletwee geschrokken. Ik boos op de kat, dus toen het vrouwtje hem laatst optilde, ging ik in z'n staart hangen, mocht ook niet: kat kwaad en bloedde ook nog. Nou ja, zo hard had ik het niet willen doen.Ik moet me toch wel een beetje laten gelden, nietwaar?
Een vuilniszak openvreten mag niet, de zak met hondenbrokken stukscheuren, zodat er een brokkenfeest is, mag niet, doet Floris ook niet. Brood van het aanrecht afhalen mag niet, dan moeten ze het maar ergens anders neerleggen, nietwaar. Trouwens, het baasje is nu een paar dagen weg, maar wilde de vissen nog een boterham geven en liep ermee naar de vijver. Hij had niet op mij gerekend: ik pikte de boterham en we hebben een lol gehad: zat het baasje al lachend achter me aan, nou js, het korstje gunde ik hem nog. Schooien mag ik niet. Gemeen!
Oh, en wat ze me toch te eten geven 's avonds, er zitten boontjes doorheen, ze zeggen: goed voor je, dat voedt, maar zet niet aan. Nou, net of ik zal aankomen: ik ren me rot in deze tuin en dan moet ik uitrusten op mijn eigen bedje. Dus dat valt dan weer mee. Ook leuk is het, dat hier een beekje is, daarin kun je lopen en gelijk drinken, alleen mag ik de vijver niet in en dat is jammer, vooral als er net een boterham voor de vissen in drijft.
Jullie zien, ik heb hier een hondenleven, op de vuilnishoop was ik vrijer!
Maar het is ook heerlijk knuffelen met de mensen en daar ben ik gek op! Ik loop als een hondje achter het vrouwtje aan en als het baasje er is, ook achter hem. Aandacht wil ik heel erg graag en dat krijg ik ook wel veel, hoor. Ook speel ik met Floris, maar die rent niet zo hard meer, is al een beetje oud. Toch gezellig allemaal. Er logeerde hier ook een kleindochter en die speelde ook steeds met mij. Kijk, die weet wat een eerlijke straathond toekomt. Trouwens, ik voel me al wel helemaal thuis en weet precies, door welke deuren ik kan binnenkomen en het beste weet ik, waar mijn bedje en etensbak zijn.
Ziezo, jullie zijn weer bijgepraat. Ik schrijf nog wel eens.

Een blaf, een poot en een lik van Blanco

Aankomst 7 september 2010

Vandaag was er weer een mooi moment.

De aankomst van Casper, deze werd voor ons meegenomen door reizigers die vanuit Spanje naar Nederland vlogen, en omdat Casper op de lijst klaar voor vertrek stond kon deze vandaag voor het eerst zijn pootjes op Nederlandse bodem streken.

Yvonne deed de vlucht begeleiding en heeft Casper tesamen met de adoptanten verwelkomt in Nederland. Wij feliciteren dan ook de adoptanten van Casper met hun gezinsuitbreiding.

Hier alvast wat foto's van de aankomst, de rest is te bewonderen in ons fotoalbum. (zie link in lijst).

Aankomst 5 september 2010

Vandaag de aankomst van Missy Skipper Vapa en Arcon foto's staan al op picasso (ons foto album) later komt hier een klein verslag van de ontvangst te staan.

Aankomst 19 augustus 2010

Een dag met een randje.

Het hoe en waarom kom ik later in het verhaal op terug, maar ik begin elk reisverslag zoals u dat van mij gewend ben.
De wekker aaargh, ja hoor om 4 uur 's ochtend daaaaar was ie weer trrrrrriiiiing.

Wakker worden, bekertje melk, koppie onder de kouwe kraan, meisie een zoen, honden een knuffel, goeie reis en doei.

Rond half 6 schiphol auto parkeren, foto maken van de klompen, want daar weet je van oke ik sta daar geparkeerd, maar 20 uur later is het gokken waar was het ook al weer???

6 uur grapje tegen de grondstewardes (ach mevrouw ik koop mijn kleren altijd in Torremolinos want ik vind de PcHooft zo blazee??!!) bij het inchecken omdat je daar toch staat zonder bagage en ook deze dat moeilijk kan bevatten.

Half 7 door de douane, verdorie weer mijn zonnebrand achter moeten laten want je mag maar 100ml vloeistof mee nemen en niet een fles van 125ml stom stom stom, en richting het belangrijkste moment van die dag,.......Koffie. En daar nemen we dan ook even de tijd voor.

Om 7:15 bij de gate nog even een kwartiertje wachten en dan Boarding please. Ook dit ging razend snel want als je toch maar met een 50 á 75 passagiers in zo'n toestel zit gaat alles vrij snel en zit je in zo'n kist heeeel comfortabel.

Al met al een rustige vlucht met goede service en goede koffie. Wat wil een mens nog meer en zelfs de verwachte aankomst tijd was met een kwartier ingekort en kwart voor elf liep ik buiten in een bewolkt Spaans landschap op zoek naar de trein welke mij verder richting Torromolinos zou brengen.

Terwijl ik op dit geweldige treinstation stond te wachten met mijn retourtje van €1,95 in de hand, brak de hemel open en de zon begon het op een bulderen te zetten en lachte mij en de gehele mediteraanse bevolking toe.

Na aankomst in de badplaats Torremolinos (per hypermoderne trein over het gammele spoor) ben ik eerst maar even zonnebrand gaan halen en een iets dunner shirtje want de 35graden ging vandaag zeker wel gehaald worden, en dan is insmeren en dunne kleding zeer wel aan te bevelen.

Zo rond de klok van half twaalf, zat ik op een Spaans terras op het strand om een echt Engels ontbijt te bestellen met de daarbij behorende koffee con leche.

Na het verorberen van de spek, witte bonen in tomatensaus, eieren, toast en sap, keek ik richting strand en bedacht me dat ik daar straks is even een lekker stukje langs ging lopen. Om te kijken naar mooie, lelijke, gezellige, en aparte mensen met allemaal hetzelfde doel om zo dicht mogelijk in de buurt van die constante beweging van eb en vloed te zijn.

En zo liep ik dan, genietend over het strand van Torremolinos (mazzelaar die ik ben) en terwijl ik een beetje mijmerend met me voeten over het zand liep, bekroop mij de gedachte dat dit genot niet altijd voor iedereen is weggelegd.

En daarmee kom ik op het Randje van deze dag.

Namelijk zo'n 2000km verderop in Nederland wist ik dat onze voorzitter en zijn vrouw bezig waren met iets wat denk ik wel het zwaarst is in 's mens leven,

de laatste eer bewijzen aan één der ouders....

Dan kunnen wij als mens, binnen 3 uur over 2200km, en via een hoogte van 2km ons laten verplaatsen, maar wat voel je je dan toch even klein en machteloos.

En ja wat doe je dan, ik ben toen even iets hoger op het strand gaan zitten en heb een minuutje stilte gehouden...... en dan gebeurt er altijd wel iets waardoor je de kracht vindt om weer verder te gaan.

Want terwijl ik in gedachte bij Jan en Jacky was en hen heel veel sterkte toe wenste, keek ik om mij heen en zag wat die constante beweging van eb en vloed die nacht voor mooi's (en minder mooi's) op het strand het gedeponeerd.
En toen viel mijn blik op twee mooie platte stenen. Nu moet u weten dat Jacky deze heel mooi kan beschilderen, dit met een speciale techniek en met gevoel voor het geen en voor wie ze dit schildert.

De twee stenen die mijn blik vingen waren een donkere boven op en een lichte die zich onder de donkere vandaan probeerde te wurmen. Nou moet ik toe geven dat ik ook maar een psycholoog ben van de koude grond, maar zag in deze stenen een mooie symboliek waar een mens kracht uit kan putten.

• Zouden deze stenen mij willen vertellen dat die gene, die in iets simpels toch iets moois kan zien het uiteindelijk waard is om de mooiste dingen waar te mogen nemen.
  
• Of zouden ze me willen vertellen dat wat er ook gebeurt de goede (lichte steen) gebeurtenissen uiteindelijk zullen overwinnen van de nare (donkere steen) gebeurtenissen.
  
• Dan zouden ze me ook nog kunnen vertellen dat de onderste steen altijd boven komt!

Het is maar......symboliek, maar toch er is meer tussen hemel en aarde en soms worden ons op de vreemdste manieren dingen verteld, mits we er maar voor open staan en het is aan de verstaander of deze aan een half woord genoeg heeft...Voor ik er erg in had heb ik deze twee stenen opgepakt en in mijn tas gelegd en ze mee genomen in de hoop dat deze stenen voor Jacky en Jan iets moois in petto hebben.

Maar ja toen schoten er wat kids links en rechts voorbij om dat de aantrekkingskracht van het water voor hen belangrijker was als mijn overpeinzingen en gelijk hadden ze.

Ik ben opgestaan en verder gegaan met mijn tocht langs het strand waar allerlei mensen van diverse pluimage absoluut het bekijken waard waren.

Na het strand ging mijn tocht richting de gezelligheid (lees terrasjes) van de dorpskern van Torremolinos en opeens stond ik oog in oog met en prachtig appartementen complex met een schitterend zwembad en het puppie in mij had zin om even lekker met de moeie voetjes te gaan pootje baden in een lekker schoon zwembad en als ik me zwembroek bij me had, had ik er ook nog een duik in genomen. Zo gezegd zo gedaan en na een uurtje gast geweest te zijn in appartementen complex Castillo De Santa Clara ben ik weer uitgerust verder getrokken en na het genieten van een ijsje op het laatste terras ben ik weer op zoek gegaan naar de trein terug richting Malaga Airport.

Nadat ik op de luchthaven nog een hamburgertje met patat heb verorbert kreeg ik een telefoontje van Simone, ze stond op de luchthaven te samen met haar man en mijn 3 reisgenoten van die avond, Blanco, Mari en Mo. Leuk om weer iemand te leren kennen die zich voor de spaanse honden met hart en ziel inzet. Want behalve haar eigen 7 honden heeft ze ook nog talloze opvang honden, zwerfkatten, paarden, kippen en twee verwaarloosde ezels, en zet ze zich ook nog in als vrijwilligster voor diverse stichtingen waaronder CAS.

Na een relaxte incheck, waarbij Blanco de show en vele harten heeft gestolen en even heeft laten zien dat hij kinderen heel leuk vindt, werd de gang ingezet richting Flight Care en X-Ray. Alles probleemloos, Mari en Mo bleven heel dicht bij elkaar en vonden ook de aandacht leuk mits ze het maar samen konden delen. Na nog een kleine blik van verstand houding en het komt allemaal goed, verdwenen mijn reisgenoten naar achter en heb ik afscheid genomen van Simone en haar hartelijk bedankt voor alles wat ze voor u en ons betekend.

Hierna snel door de douane, en ja hoor wederom mijn nieuw gekochte zonnebrand achter gelaten, en op naar de gate. Na een rumoerige vlucht en snelle afhandeling van de "bagage" op schiphol, was het moment daar dat Blanco, Mari en Mo voor het eerst kennis konden maken met hun nieuwe familie, en visa versa want voor de adoptanten was het ook de eerste maal dat zij hun kindje voor het eerst in levende lijve konden aanschouwen.

Het blijft een mooi moment, telkens weer.....

Na deze ontmoetingen en foto's en de belofte dat we contact houden hebben Mona en ik, eeehhhhh Oja op de foto stond klompen, de auto opgezocht. En na een half uurtje rijden, een begroeting en het uitlaten van onze eigen kindjes, ben ik na een lange dag moe maar voldaan in mijn eigen mandje gestapt. En behalve het donkere randje zou ik het morgen zo weer over willen doen.

Jan en Jacky wil ik van af deze de komende tijd kracht en wijsheid toe wensen, terwijl ik de adoptanten ook heel veel plezier toe wens, en zo mijn dag over denkend verscheen er toch een glimlach op mijn gezicht,

Liefde en geluk, verdriet en onmacht

er zit maar zo'n flinter dun, maar heel donker randje ruimte tussen.

Aankomst 29 juli 2010

Vandaag was de grote dag van Pippi, Copper en Turca. Ze zouden worden opgehaald in Malaga en naar Nederland vliegen om daar op Schiphol te worden opgehaald door hun nieuwe baasjes.

Om 3.30 uur is de vluchtbegeleidster snel uit bed gesprongen om snel te douchen en snel naar Schiphol te rijden om de vlucht van 6.55 uur naar Malaga te halen. Alles ging voorspoedig. Vlucht gehaald en op tijd vertrokken. We hadden wind mee dus na twee en een half uur stonden we al op vliegveld Malaga. Wel behoorlijk wat turbulentie onderweg maar dat mocht de pret niet drukken.

De vlucht naar Nederland zou pas om 20.05 uur vertrekken dus..... maar met de trein naar Torremolinos gereden. Daar een frisse duik in de Middellandse Zee genomen en wat aan mijn bruine kleur gewerkt. Na nog wat gegeten te hebben op één van de vele terrasjes in Torremolinos weer in de trein gestapt om terug te keren naar vliegveld Malaga.

Met Brigitta en Herbert was afgesproken dat ik om 18.00 uur klaar zou staan met twee bagagekarretjes om de honden vanuit de auto over te nemen zodat de honden een hele rit vanuit de parkeergarage bespaard zou blijven. Daarna inchecken. Wat een enorme rij stond daar!!!! Brigitte en Herbert hadden dit nog niet eerder meegemaakt zo vroeg op het vliegveld en dan al zo’n rij!! Desondanks ging de afhandeling redelijk snel en na het benodigde papierwerk te hebben ingevuld, de kooien door de scan heen te hebben gehaald en de honden weer in de kooien te hebben gestopt (hoezo er weer in??? Zijn we er dan nog niet????) kon ik mijn vlucht gaan halen zodat ik de honden op Schiphol weer kon opvangen.

De wind mee op de heenweg werd afgestraft met wind tegen op de terugweg wat 20 minuten vertraging opleverde. Gelukkig kwamen de honden vlot uit het vliegtuig en was de meneer die ze kwam brengen zo aardig om één kooi voor mij door de douane te rijden. Nog wat oponthoud bij de douane zelf omdat ze de paspoorten van de honden wilden zien maar toen mocht ik de honden dan echt meenemen en aan hun baasje showen. Vol ongeduld werd ik opgewacht door de nieuwe baasjes van Pippi, Copper en Turca dus snel naar buiten gereden zodat de honden uit hun kooien konden en dan echt aan hun nieuwe leven konden beginnen!













Gefeliciteerd nieuwe baasjes met deze lieve honden

en ik hoop dat jullie veel plezier aan elkaar mogen beleven.

Miranda

aankomst 10 juli 2010

Sommige vluchten zitten helemaal niet mee!!

Zat de vlucht van 8 juli nog tegen, vandaag was een rampvlucht.

En dat lag niet aan Transavia, niet aan de adoptanten, niet aan de begeleiding en zeker niet aan de honden.

Het lag dit keer gewoon aan ons nederlandse super klimaat. Al dagen liep half Nederland te mopperen dat het een hitte golf was, dat de frisdranken niet waren aan te slepen, het ijs al was gesmolten nog voordat het uit de verpakking was en god weet wat allemaal nog meer.
Het was gewoon te mooi weer!! BEHALVE.... TEN TIJDE VAN DE VLUCHT.

Terwijl wij richting rotterdam airport reden begon het al licht te sputteren, kijkend op de Iphone was de vlucht nog steeds op tijd en leek er geen vuiltje aan de steeds donker wordende lucht. Dachten we. Op de luchthaven werd pijnlijk duidelijk dat er van alles mis was boven het nederlandse luchtruim. De eerste berichten waren dat de vlucht flink vertraagt was.

Nog geen hond over boord.

Daarna werd ons medegedeeld dat Rotterdam airport voor vliegverkeer was gesloten en dat de HV-5022 moest uitwijken naar Schiphol airport. Ondertussen onweerde en bliksemde het, dat het een lieve lust was. Nog geen kwartier later verscheen er op de borden, dat vlucht HV-5022 toch moest uitwijken naar Brussel Airport

Toen we gingen na vragen wat nu; werd ons doodleuk verteld dat we maar even????? naar Brussel moesten rijden om daar de honden maar op te halen. Ook de moeder van de twee meiden die voor ons de honden invlogen stond naast ons en wist zich uiteraard even geen raad.

Het was niet anders, natuurlijk waren wij even uit het lood geslagen en zijn we met de adoptanten/opvangers gaan overleggen, hoe nu verder.

Terwijl wij aan het overleggen waren kwam er weer een up-date de vlucht, stond al aan de grond in Brussel en alle passagiers zouden met hun bagage naar Rotterdam vervoert worden per bus. Wij weer naar de balie, de dame aldaar gevraagt of ze wou informeren hoe het met de honden"bagage" was. We begonnen ons nu toch wel zorgen te maken. En toen ook nog eens bleek dat de moeder van onze vliegers wel richting Brussel was gereden, werden we even gek.

Via Brigitta, in Spanje, het nummer van de meiden achterhaald. We hebben hen opgebeld om te horen hoe de stand van zaken was en wat hun informatie was vanaf Brussel airport. Vervolgens de meiden hun moeder laten bellen dat ze weer in dat pokke-weer terug moest rijden naar Rotterdam. Gekkehuis, zeker omdat de informatie in Rotterdam steeds weer veranderde.

Uiteindelijk kregen via de meiden te horen dat hun laatste info was dat er weer gevlogen ging worden, ze zaten namelijk nog steeds in het vliegtuig en werden op dat moment bijgetankt om nog maar eens op te stijgen en richting Rotterdam te vliegen.

Ondertussen zaten wij in Rotterdam nog steeds in het ongewisse. De opvang voor Bingo was al naar huis vertrokken in goed overleg, zij had namelijk 's nachts nog een bevalling te begeleiden en ook die stop je niet even ivm slecht weer.
Ook zaten de adoptanten van Blue maar te wachten, gedroegen hun kinderen zich voorbeeldig en bleven vrolijk, , het liep moet u weten toch al ruim tegen middernacht........

Ook was de doventolk, die de adoptanten hadden meegebracht zo sportief om net zo lang te blijven als dat nodig was.

Sarah die voor Liesbeth Ronnie op kwam halen was ondertussen maar naar huis gegaan, want daar waren nog meer honden en ja het bleef maar onweren.

Uiteindelijk kwam er dan vanaf de balie goed nieuws, de vlucht was ondertussen opgestegen om zich binnen het half uur in Rotterdam te melden.

En net toen het vliegtuig zich boven Rotterdam airport liet zien kwam ook de moeder van de meiden weer de aankomst hal ingelopen. Snel nog even Sarah gebeld dat ze Ronnie kon komen ophalen. PFFFFFF zou alles dan toch nog goed komen?

Inderdaad, de bagage afhandeling ging uiteindelijk voorspoedig en ruim voorbij het mid'nacht'lijke uur konden alle honden worden ontvangen en konden we toch nog even het feestje vieren die we in gedachten hadden.

Want we zouden bijna vergeten dat op deze vlucht onze 200ste adoptie hond werd ingevlogen sinds het bestaan van Stichting Hond zoekt Huis en dat was die avond toch wel een feestje, al zei het klokje dat het al "morgen" is!

Uiteindelijk is in het donker iedereen toch met zijn adoptie hond verenigd, hieronder staan de foto's van de blijde adoptanten.

En als toe gift het statie portret van onze

"nuestros dos centésimas perros Adopción" te samen met zijn begeleidsters

Overigens is Bingo de volgende dag gewoon naar de geplande opvang gegaan en hebben we om het hele voorval later toch nog wel gelachen, want ondanks alle stress en toestanden, doen we het, met alle vrijwilligers, nog steeds graag en met volle overtuiging........

AL 200 HONDEN