Mindy's nieuwe start

Zondag 6 april

Mindy wordt vandaag gebracht. Een kleine Spaanse dame met heel wat temperament. Omdat ze (zoals we dachten) loops is geweest, loopt onze reu Timo constant achter haar aan wat hem nogal wat grauwen en snauwen oplevert. Het lijkt wel of ze hier altijd al geweest is zo goed dat ze zich aanpast en met de kids is ze helemaal in haar nopjes. In de ochtend gaat ze steevast de meiden wakker maken als ze terugkomt van haar wandeling. Zo van: wakker worden opschieten!

Ze is nu twee weken bij ons en met Timo is ze inmiddels wel vrienden geworden. Hij is helemaal in zijn nopjes, geen grauw en gesnauw meer als hij in haar beurt komt. Er wordt nu ook gewoon lekker gespeelt.Het valt me op dat ze wat grotere tepels krijgt, misschien wel schijnzwanger aangezien ze natuurlijk loops is geweest zou dit een natuurlijke reactie van haar lichaam zijn op alle hormonen die het te verwerken krijgt bij zo'n eerste loopsheid.

Geen pluche beertjes dus aan haar geven en geen piepspeeltjes dan gaat het wel vanzelf over.In de derde week bij ons valt het op dat mindy wat dikker wordt maar ja dat is niet zo gek aangezien ze nu natuurlijk elke dag 2 maaltijden krijgt. In de ochtend staat ze namelijk al na haar wandeling te wachten op haar frolic brokken en in de avond natuurlijk haar tweede maaltijd. In het begin kon ze heel erg janken en blaffen als ik met haar eten bezig was maar dat doet ze nu gelukkig niet meer. Ze weet nu de tijden van het eten dus haar eetmanie, zoals ik het maar zal noemen, wordt al wat minder.

De vierde week
Mindy verliest wat slijm, wat me erg verontrust dus hop naar de dierenarts. Gevraagd of ze geen baarmoederonsteking heeft of dat dit komt door de schijnzwangerschap. De dierenarts gaat met mij nog even de stappen na om te kijken of ze niet drachtig kan zijn. Mijn antwoord nee: want bij Mona en Jeroen is ze niet in contact geweest met ongecastreerde reuen en Timo mocht in het begin niet eens in haar beurt komen dus met deze conclusie gaat de dierenarts er dan ook maar vanuit dat het inderdaad schijnzwangerschap is. Verder is ze helemaal gezond dus het slijm is niet alarmerend. Nou hop dan maar weer naar huis.

Terwijl mijn zoon en ik lekker naar de Matrix op tv zitten te kijken dat weekend ligt Mindy als een prinses heerlijk tussen ons in. Jeetje wat een dikke buik. Wist niet dat ze ook met schijnzwangerschap zo dik konden worden. Nog even dan sleept alles over de vloer. Dus terwijl ik in een geintje zeg dat ze een dikke buik heeft en over haar buik wrijf voel ik ineens beweging? Voel ik het nou goed of heb ik het me nu verbeeld, dus vraag ik Kevin om even te voelen. En ja hoor hij voelt het ook. Nou dan maar even op het internet wat informatie opzoeken want volgens mij is ze dus niet schijnzwanger maar echt drachtig.

Het is inmiddels maandag 5 mei.
Mindy ligt weer heerlijk bij me op de bank. Ze is de laatste tijd toch al heel aanhankelijk nog meer dan dat ze al was. Terwijl ik naar haar kijk lijkt haar buik wel een golfslagbad. Wat een beweging. Geen twijfel over mogelijk ze is zwanger en aan de dikte en de beweging te zien al heel lang. Op dinsdag gelijk de dierenarts weer gebeld en we kunnen in de avond langskomen. Ja hoor de bevestiging minstens drie pups, bij ons vorige bezoek dus niet goed gekeken door de dierenarts, maar ach: vergissen is menselijk.

Blijdschap en totale paniek want hoe moet ik dit doen? Hoe gaat zo'n bevalling? Wat voor voorbereiding moet ik treffen en wanneer is ze nu precies uitgerekend? Niemand heeft dit voorzien of had dit kunnen voorkomen, ...... maar god wat is het leuk! Gelijk Mona op de hoogte gebracht en gevraagd of ze erachter kon komen door wie Mindy gedekt zou kunnen zijn. Ze staat gepland voor een echo op dinsdag 13 mei maar ik ben benieuwd of ze dit zal halen.

Inmiddels is het 10 mei en Mindy loopt op haar laatste tenen. Ze wijkt niet van mijn zijde. Ze gaat ook niet graag meer naar buiten. Ik heb in de slaapkamer de bench neergezet waar ze nu s'nachts slaapt maar meestal kruipt ze bij mij op bed om lekker naast me te gaan liggen. Gisteravond dacht ik dat het zover was, ze werd onrustig en ging hijgen maar nee vandaag is ze de rust zelve. Misschien vanavond ....... we wachten af. Wordt zelf wat ongeduldig door al dat wachten en de spanning loopt bij mij hoog op. Maar een ding is zeker; ook al is dit niet de bedoeling geweest, het blijft een wonder. En hoewel het heel druk zal worden doen we het met veel liefde. Als de pups ook maar iets van het karakter van mindy hebben worden het mooie Spaanse wondertjes.

We houden jullie op de hoogte: wordt vervolgd.

Het verhaal van Mindy: hoe het begon.

Op 16 maart is Mindy als Mina naar Nederland gekomen, samen met Lenka en Luna (zie hieronder). Het plan was dat Mina bij Jet, een van onze opvang-vrijwilligers, zou blijven. Omdat we niet zeker wisten of Mina al gesteriliseerd was, want dat is onze stelregel, zouden we dit zo snel mogelijk bij het DCA laten controleren. Indien nodig kon de ingreep dan direct worden uitgevoerd, tenminste ............ zo was het plan. Het liep echter ietsjes anders.....

Vlak voor de vlucht kreeg Mona een telefoontje uit Spanje: Mina verloor wat bloed en leek dus loops te zijn. Omdat Jet zelf een 13 jaar oude reu heeft, heeft Mona eerst eens gekeken hoe dit ging. Deze oude baas bleek nog wel een groen blaadje te lusten en dus is Mina met Mona en Jeroen meegegaan om daar te blijven tot de loopsheid over zou zijn.

Omdat er al iemand belangstelling had voor Mina, heeft Mona contact opgenomen met dit gezin. Zij vertelde Monique dat Mina vooralsnog bij haar was en pas na 3 weken geplaatst zou kunnen worden. Met Pasen is Monique samen met 2 van haar meiden bij Mona & Jeroen komen kijken naar Mindy. Dat was van beiden kanten liefde op het eerste gezicht! Mina was niet van de schoot van de kids af te slaan! En ook Monique vond ze helemaal geweldig. Een perfecte match dus! Afgesproken dat zodra de loopsheid over was Mina naar haar nieuwe thuis zou komen: Mona & Jeroen konden dan meteen kijken hoe de kennismaking ging met Timo, hun eigen reutje, zou gaan.

Op vrijdag 4 april zijn ze met Mina naar Jet gegaan om te kijken of Doggie (haar reutje) nog reaggerde op Mindy. Hij vond haar wel erg interessant maar het rijden en janken was over! Geen probleem: dus ........... op 6 april Mina naar haar nieuwe thuis gebracht in Schiedam.

De kennismaking met Timo verliep op wat grauwen en snauwen na eigenlijk prima. Na even slikken (van Mona) richting huis vertrokken in de wetenschap dat Mindy, want dat is haar nieuwe naam, een perfect thuis had gevonden. Tot zover het begin van Mindy's verhaal! Blijf ons dogblog dus volgen voor het laatste nieuws van Monique over Mindy!

Reisverslag: zondag 16 maart 2008 (Lenka, Luna en Mina)

Onderstaand verslag is geschreven door de adoptanten van Lenka. Nadat zij via onze site 'deeply in love' werden, besloten zij haar een nieuw thuis te bieden.

Op Valentijnsdag, een dag die wij eigenlijk onzin vinden (het is immers veel leuker om af en toe een kleinigheidje tussendoor te kopen voor elkaar) had Marijke niet de normale doos chocolade of een cd voor mij gevonden. Ik had, al helemaal trots op mijzelf dat ik het niet vergeten was, een grote bos bloemen in de auto liggen toen Marijke me belde. Ze had een Valentijnscadeau voor het hele gezin. Thuis zou alles wel duidelijk worden. Ik vroeg mij onderweg nog af of mijn bos bloemen nu wat ondermaats was.

Thuis aangekomen werd het internet geopend op de site van Hond zoekt Huis. Daar kreeg ik Lenka voor het eerst te zien. Een Spaanse schone met een lief karakter. Om 19.00 uur hebben wij Mona gebeld met de mededeling “Mona, wij hebben een probleem: wij hebben Lenka op jullie website gezien en zijn verliefd”. Na een korte voorlichting hoe een adoptie in het werk ging werd afgesproken dat Mona en Jeroen op korte termijn langs zouden komen om te zien of onze thuissituatie voor Lenka geschikt zou zijn.

Na dit leuke gesprek dat gelukkig kort na ons eerste telefoongesprek volgde werd afgesproken dat, na afhandeling van de administratieve zaken, een vlucht voor Lenka zou worden geboekt. Het kon wel vier tot zes weken duren. Nu is wachten altijd al een slechte eigenschap van ons geweest en bijna wekelijks zaten wij met Mona aan de telefoon. Wij konden niet meer wachten en vroegen of wij Lenka zelf mochten ophalen. Jan Willemsen (voorzitter HzH, red.) belde mij, na met Mona contact hierover te hebben gehad op, en gaf aan dat die mogelijkheid er was. Hij vroeg of het ook mogelijk zou zijn twee andere adoptiehonden mee te nemen, Luna en Mina. Dat was natuurlijk geen probleem en mijn twee zoons Bastiaan en Thomas gaven gelijk aan dat zij zouden meegaan. Lisanne mijn dochter van negen wilde ook graag mee, maar vond het niet gezellig voor Marijke als die alleen thuis zou blijven.

Op zondagochtend vroeg opgestaan en richting vliegveld Rotterdam gereden. Om 10.30 uur landden wij in Malaga. De honden zouden ongeveer om 16.00 uur op het vliegveld worden gebracht en wij hadden dus nog wat tijd over om de omgeving van Malaga te bekijken. Met het treintje naast het vliegveld was dit geen probleem. De telefoonnummers tussen Jane Kirk en mij waren door Mona al uitgewisseld. Om 13.00 uur belde Jane mij dat zij ongeveer tien minuten voordat zij en haar man met de honden op het vliegveld zouden zijn, zij even zou bellen, zodat wij met een trolley klaar konden staan.

Lenka, Luna en Mina kwamen uit de auto en gingen met ons aan de lijn de vertrekhal in. Prachtig om te zien hoe Lenka nu werkelijk was. Ook Luna en Mina waren schatten. In de vertrekhal speelden ze alle drie uitbundig en trokken zoveel belangstelling dat zelfs de schoonmaaksters van het vliegveld hun werk neerlegden om even naar het ravotten van deze drie prachthonden te kijken. Jane en haar man waren fantastisch met hun hulp en tips om door de douane te komen. Wij hadden nog een uurtje voordat wij konden inchecken voor de terugvlucht, waardoor ik in de gelegenheid was om Jane en haar man het hemd van het lijf te vragen.

Zonder al te diep in details te treden wil ik hierbij mijn waardering voor Jane en haar man uitspreken voor zoveel gedrevenheid en dierenliefde. Voor het inchecken kon ik nog net de grote hondenknuffel, die wij voor haar hadden meegenomen voor de goede zorgen, aan Jane geven. Dat was natuurlijk helemaal niet nodig geweest vond Jane (wij wel).

In Rotterdam aangekomen wachtten wij met Mina die als handbagage in een mooie reistas was meegevlogen op Lenka en Luna. Buiten stonden Mona en Jeroen, samen met het adoptiegezin van Luna en de tijdelijke opvang voor Mina al op ons te wachten. Dat was een fantastisch moment. De honden mochten uit de reiskooien en werden alle drie stevig geknuffeld. Na nog even met elkaar te hebben nagepraat ging iedereen zijn eigen weg.

Thuis aangekomen vonden de volgende knuffels plaats van Marijke en Lisanne. Kathy (onze andere hond) en Boris (onze kat) moesten nog even wennen aan deze wervelwind, maar Lenka maakte het ze heel gemakkelijk om eens kennis met haar te maken.

Lenka is nu pas een week bij ons. Ze heeft al veel geleerd en heeft het helemaal naar haar zin. Ze is dan ook niet meer weg te denken uit ons gezin. Ze is speels, lief, ondeugend en verschrikkelijk sociaal. Wij hebben het helemaal getroffen.

Tenslotte wil ik Mona, Jeroen, Jane en haar man, Jan Willemsen en alle overige medewerkers van Hond zoekt Huis en CAS heel erg bedanken voor hun inzet en motivatie om met hun dierenliefde zoiets moois te doen.

Voor ons was het een geweldig avontuur om onze nieuwe liefde en haar twee reisgenootjes Luna en Mina zelf uit Spanje op te mogen halen. Wij hebben dit met heel veel plezier gedaan.

Jan Willem, Bastiaan, Thomas, Marijke en Lisanne Snelder

Jaarverslag 2007

Eindelijk is ie er dan: het eerste jaaroverzicht van HzH. Als schot voor de boeg kan het bestuur in elk geval laten weten dat het een goed jaar was: in diverse opzichten.

Formeel hoort in een jaarverslag een financieel overzicht. Laten we daar dus maar mee beginnen. Het is niet het meest-leuke onderwerp, maar het is wel handig om te weten hoe de financiële vlag wappert: in top, half-stok of al op de grond beland...... Wel, we doen het niet slecht. De totale uitgaven over bedragen € 8.802,19. Dit bedrag is als volgt opgebouwd:

• dierenartskosten (NL en ES): € 2.216,91
• vluchten/transport: € 3.993,12
• vergoedingen: € 1.100,16
• overige kosten: € 1.492,00

Vergoedingen zijn onder meer onkostenvergoedingen voor telefonie, porti (niet alleen postzegels in Nederland maar ook het terugsturen van kooien naar Spanje) etc maar ook gedeeltelijke vergoedingen aan adoptanten na castratie of sterilisatie van hun hond in Nederland. De overige kosten bevatten bijvoorbeeld de aanschaf van nieuwe transportkooien (niet echt goedkoop), een bloemetje of aardigheidje voor de vrijwilligers maar ook de administratiekosten van de Postbank, incassokosten (helaas) en de kosten van de domeinnamen.

Aan de andere kant staan daar donaties en plaatsingen tegenover. De vergoedingen die we uit de plaatsingen hebben ontvangen, bedragen € 7.555,00. Aan donaties ontvingen we een totaalbedrag van maar liefst € 2.914,58. Aan inkomsten kwam in het totaal over 2007 een bedrag van € 10.496,58 binnen. Dit betekent dat HzH over haar eerste jaar een positief resultaat heeft van € 1.667,39. Niet slecht dus.

Wat natuurlijk minstens zo interessant is om te weten, is dat:

• HzH in haar eerste jaar 44 honden geplaatst heeft;
• Hiervan 11 honden voorafgaand aan hun plaatsing in opvang gezeten hebben;
• Een viertal opvanggezinnen daarna de hond voor geen goud meer wilde missen;
• HzH in 2007 in totaal 4 honden heeft moeten herplaatsen;
• Er 15 vluchten met honden zijn geweest: bijna een gemiddelde van 3 honden per vlucht;
• We het jaar begonnen met 11 vrijwilligers;
• Het jaar met 37 vrijwilligers werd afgesloten (waarvoor dank!);
• HzH voor CAS (onze Spaanse partner) bijna als 'verdubbelaar' gefungeerd heeft, omdat ze zelf jaarlijks zo'n 50 honden plaatsen.

Al met al kijken we terug op een lekkere start. Als voorzitter hoop ik dan ook van ganzer harte dat 2008 voor HzH zeker zo goed zal worden als 2007.

Nu ik toch 2007 officieel afsluit, bedank ik tevens alle mensen die ons in 2007 geholpen hebben en een warm hart toedragen. Vrijwilligers, mede-bestuursleden, adoptanten, donateurs, sponsoren en alle andere nauw-betrokken mensen: ontzettend veel dank voor jullie inzet en steun!

Eind goed, al goed!

Het heeft wat kruim gekost zeg! "Wat dan?" hoor ik jullie nu denken. Het gaat hier om het invliegen van Misty, een lieve, zachte, maar bovenal grote meid!

Eind 2007 was Misty al geadopteerd door enthousiaste mensen uit Leiden. Echter, als organisatie hadden we een probleem: Misty moest in de grootste Varikennel (transportkooi) worden vervoerd. Afmetingen: 89cm hoog, 85cm breed en 122cm lang. Het spreekt voor zich dat de hond wel voldoende ruimte moet hebben tijdens de vlucht. Zo'n vlucht levert al stress genoeg op en het gevoel van haring in een ton willen we de HzHonden niet aandoen! Bovendien: als je met een goede maatschappij vliegt, zullen zij dat ook niet toestaan.

Het probleem was dat de meeste maatschappijen een dergelijk formaat kooi niet vervoeren, zeker niet binnen Europa. Het wilde maar niet vlotten met de boeking. Leiden was bijna in last, Mona ten einde raad en ik had een rood oor van het bellen en blauwe vingers van het mailen. Maar .................... zoals de koptekst al doet vermoeden: uiteindelijk is het ons gelukt.

Gisteren is Misty op het vliegveld in Brussels geland en voelde na lang wachten (als laatste op het vliegveld in Malaga: zie hieronder) eindelijk Belgische en snel daarna Nederlandse grond onder haar 4 poten. Niet lang na aankomst kreeg ze het welkom van haar leven: adoptanten, kinderen en kleinkinderen waren op deze late zondagavond naar Brussels gereden om hun nieuwe liefde in ontvangst te nemen.

Zo zie je maar: geduld is zeker niet eenvoudig, maar wordt wel beloond.

Actie van Telebyte

Onlangs kregen wij onverwacht een perfect aanbod van Telebyte. Wat dat inhoudt, ziet u hieronder:


Tegen een dergelijk aanbod zegt Hond zoekt Huis natuurlijk geen 'nee' maar 'dankjewel'.

Hans, hartelijk dank voor het steunen van onze stichting, ons doel en de Spaanse honden.

Muchos gracias!

Het allerbeste

De vrijwilligers en het bestuur van stichting Hond zoekt Huis wenst een ieder het allerbeste voor 2008: gezondheid, geluk en gezelligheid! Ook dit jaar zetten wij ons weer in voor het welzijn van honden.

In 2007 hebben we ruim 40 honden uit Spanje een nieuw thuis kunnen bieden. Daarnaast hebben we ons gericht op de verantwoordelijkheid van honden- en kattenbezitters door sterilisatie en castratie van dieren uit te dragen. Met name in het No Kill seminar in december 2007 is dit aan de orde geweest. In 2008 gaan we verder met het 'prediken' van dit verhaal. Hiernaast willen we ons dit jaar onder meer bezig gaan houden met het ontwikkelen en verspreiden van voorlichtingsmateriaal: over verantwoordelijkheden van mensen en organisaties maar ook gericht op de omgang met dieren.

Wat de herhuisvesting betreft: medio januari vliegen de eerste honden al weer naar Nederland ......................

Fundament voor No Kill Europe in Nederland in Sevenum gelegd

Zeker vlak voor de feestdagen is een ieder op zoek naar een goed recept. Wij hebben voor u in elk geval een geslaagd en succesvol concept.

Voeg de volgende ingrediënten bij elkaar:

• visie
• ongeveer 20 enthousiaste vrijwilligers met de nodige energie
• een paar maanden voorbereiding
• 5 puppies
• 14 kittens
• 40 jaar dierenartsenervaring, aangevuld met 15 jaar ondernemingssucces
• 20 dierenartsen
• 50 afgevaardigden van dierenwelzijnsorganisaties en politiek
• een dierencentrum met dierenartsenpraktijk en operatieruimte
• een enthousiaste dierenarts met assistentie
• 2 exploitanten van het dierencentrum

Het resultaat zal zijn: een succesvol 2-daags seminar, gericht op vroege castratie- en sterilisatietechnieken en bewustwording/verantwoordelijkheidsbesef. Dit alles gebeurde in het weekend van 1 en 2 december jl. in Sevenum. Hier organiseerde Stichting No Kill Europe haar eerste seminar.

Dag 1
Deze dag was bedoeld voor dierenartsen, waarbij zowel praktijk als achtergrondinformatie aan de orde kwamen. In een ochtend- en een middagsessie maakten zo’n 20 dierenartsen uit Nederland en België kennis met de vroege castratie- en sterilisatiemethode. Na een korte introductie van Dorothea Friz, een Duitse dierenarts met meer dan 20 jaar ervaring als gevestigd arts in Italië, splitste de groep zich in tweeën.

Groep 1 ging met Dorothea Friz de OK in om hier kennis te maken met haar manier van werken. Zowel de voorbereiding als de operatie zelf kwamen aan bod. Na een demonstratie van Dorothea Friz mochten de dierenartsen zelf aan de slag. Ondanks dat het vinden van eierstokken en baarmoeder bij deze jonge dieren niet meeviel, was een ieder toch enthousiast. De voornaamste conclusie was dat het hier aankomt op ervaring; andere nadelen waren er niet echt. Natuurlijk brengt de anesthesie extra opletpunten met zich mee. Maar, omdat deze bekend zijn kan het operatieteam hier in de voorbereiding, anesthesie zelf en nazorg op anticiperen.

Groep 2 bleef in de zaal achter en kreeg een inleiding door Chris Laurence, dierenarts en directeur bij DogTrust, de grootste dierenwelzijnsorganisatie van het Verenigd Koninkrijk. Hij ging in op nut en noodzaak van de vroege castratie- en sterilisatietechniek, vanuit de invalshoek ‘dierenwelzijn’ en ‘populatiebeheersing’. Belangrijk standpunt hierbij was en is dat geen enkele kat of hond een asiel, shelter of opvang ongesteriliseerd mag verlaten. Dit geldt in het bijzonder bij zogenaamde TNR-projecten: TNR/trap-neuter-return oftewel vangen-castreren-terugzetten. Ook aan de medische aspecten besteedde Chris Laurence aandacht. Hierna bleek dat het merendeel van de beeldvorming die bij dierenartsen én dierenbezitters leeft tot de categorie fabels en mythen behoort.

Dag 2
Op deze dag was het doel om ‘veldwerkers’ te verzamelen en hen op mogelijkheden en verantwoordelijkheden te wijzen. Bij veldwerkers moet worden gedacht aan medewerkers/vrijwilligers van dierenwelzijnsorganisaties, beheerders van asielen of opvangcentra enz. Ruim 50 vertegenwoordigers waren aanwezig, aangevuld met een aantal politici (PvdD en SP).

Voor deze dag heeft de organisatie ook alle Nederlandse gemeenten aangeschreven. Immers, de locale overheid is in Nederland verantwoordelijk voor de eerste opvang van zwerfdieren. De respons van deze doelgroep was schrikbarend: van het merendeel kwam gewoonweg geen reactie. Van slechts 6 gemeenten is een reactie ontvangen!!! Twee gemeentelijke antwoorden bestonden uit het verzoek om hen voortaan niet meer te mailen of benaderen; de andere 4 waren niet veel hoopgevender. Slechts één gemeente vroeg om op de hoogte gehouden te worden over dit onderwerp.

De lezingen deze dag werden verzorgd door Dorothea Friz, Chris Laurence en Robert Smith.
Chris Laurence begon de dag met een presentatie over zijn eigen ervaringen vanuit diverse projecten. Belangrijk uitgangspunt bij alle projecten waarbij hij zelf of DogTrust betrokken is, is dat geen énkel dier een opvang verlaat zonder ‘geholpen’ te zijn: dit is een absolute voorwaarde! Ook worden geen gezonde of herplaatsbare dieren ingeslapen. Wordt er dan absoluut geen enkel dier ingeslapen? Helaas wel, maar dit beperkt zich tot ongeneeslijk zieke dieren, ernstig verwonde en niet te behandelen dieren, of agressieve dieren. Inslapen is hier diervriendelijker dan hen veroordelen tot levenslang in een ren van 2 x 2 meter.

Hierna heeft Dorothea Friz de aanwezigen verteld over haar manier van werken. Al 20 jaar geleden is zij in Castel Volturno, iets ten noorden van Napels in Italië, begonnen met het vangen, steriliseren en terugzetten van katten en honden (TNR). Alleen op deze manier is overbevolking door zwerfdieren tegen te gaan. Zij heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat de wet is aangepast. Hierdoor zijn dierenartsen verplicht aangeboden zwerfdieren gratis te castreren/steriliseren en te chippen. Net als in de lezing van Chris Laurence, gaf ook Dorothea aan dat het merendeel van de populaties niet bestaat uit echte zwerfdieren (strays). Het gaat in de meeste gevallen om afgedankte dieren waarvoor de eigenaar niet langer wenst te zorgen! Zonder ten minste de verantwoordelijkheid te nemen deze dieren te laten steriliseren of castreren worden ze letterlijk de straat op geschopt. Wat de gevolgen hiervan kunnen zijn, geven wij graag aan in een paar cijfers:

• Een teefje kan in 10 jaar tijd theoretisch zorgen voor een nageslacht van ruim 20-duizend honden.
• Een poes kan in dezelfde tijd theoretisch zorgen voor een populatie van in totaal bijna 3 miljoen (!!!) katten.

Tenslotte liet Dorothea de aanwezigen zien welke factoren een rol spelen in de beheersing van het zwerfdierenprobleem. Dit deed ze aan de hand van het begrip ‘holding capacity’. Dit geeft de relaties aan tussen het aantal dieren en de oppervlakte waarop zij leven enerzijds en de watervoorraad, de voedselvoorraad en de mogelijkheid tot onderdak (schuren, grotten, leegstaande huizen, enz.) anderzijds. Voor elk dier dat vanuit deze groep sterft, wordt ingeslapen of geherhuisvest, komt er een nieuwe terug. Het maximale aantal blijft dus in stand! Oplossingen moeten dus ook worden gezocht in een van de variabelen (onderdak, water en voedsel), gecombineerd met TNR.

In de pauze hebben de aanwezigen mogen genieten van een demonstratie dogfrisbee. Ondanks de regen, die de honden niet deerde, was dit een leuke gebeurtenis. Voor een aantal aanwezigen was dit zelfs dé kans om eens een kennel van binnen te zien: hier was het namelijk droog en konden zij de activiteiten op het veld prima bekijken. Hierna werd het programma binnen voortgezet en startte met een korte presentatie over Tellington Ttouch. Nieuwsgierig geworden? Kijk dan op http://www.dogunlimited.nl/ voor meer informatie hierover.

Na de pauze en de Ttouch vertelde Robert Smith zijn verhaal. Hij is geen dierenarts, maar een zakenman met een hart voor dieren. In Turkije en Roemenië heeft hij naast fabrieken ook projecten neergezet. Robert Smith heeft geprobeerd het verschil duidelijk te maken tussen affectie voor één specifiek dier uit de populatie en zorgen voor de gehele populatie en de problemen die hiermee samenhangen. Vaak zien mensen slechts dat ene dier: die ene steelt hun hart en die willen zij redden. Zelfs als honderd mensen dit doen, blijft het probleem in stand. Dit komt door de eerder genoemde holding capacity: hét natuurlijk evenwicht. De enige manier om de problematiek aan te pakken is je richten op het werkelijke probleem: de overbevolking door de totale groep.

Hierbij helpt een zakelijke aanpak zeker. Het oplossen van de problemen op één locatie kan zo’n 10 jaar duren. Dit betekent dus ook een projectopzet voor 10 jaar, met geld, mensen en energie voor 10 jaar! Maak je je werk niet af, dan heb je helaas alleen een korte termijneffect bereikt. Na een paar jaar is de populatie weer op de oude ‘sterkte’ en is je missie niet geslaagd. Dit was een van de voornaamste boodschappen van Robert. Hiermee zegt hij niet dat je niets moet doen, maar wel dat je resultaten afhangen van je aanpak. TNR is zeker een goede aanpak, maar realiseer je wel dat je hiermee door zult moeten gaan: zoals bijvoorbeeld Dorothea Friz al jarenlang in haar omgeving doet.

Onderdeel van deze zakelijke aanpak is ook het maken van goede afspraken met de overheid. Zelf kiest Robert Smith voor contracten met vergaande afspraken, waarbij onder meer het volgende wordt geregeld:

• Tijdens de looptijd van het project onthoudt de overheid zich van elke activiteit.
• Dieren worden niet door anderen opgepakt en ingeslapen.
• De bestaande shelters/opvangcentra worden door de projectorganisatie overgenomen en beheerd.
• Verbreken van het contract leidt tot een boete, waarvoor een clausule is opgenomen.

Vanuit deze invalshoek is, zeker in combinatie met overdracht naar de locale bevolking, een succesvol project mogelijk. Maar, zelfs dan blijft het geld, geduld, energie en doorzettingsvermogen vragen.

Na deze laatste presentatie ontstond een levendige discussie. Hierbij kwamen zaken als rollen van dierenwelzijnsorganisaties (waaronder de Nederlandse Dierenbescherming), overheden en eigenaren uitgebreid aan de orde. Eén ding was alle aanwezigen wel duidelijk geworden: deze problematiek lossen we alleen maar samen op!

Hier draagt stichting No Kill Europe graag aan bij: door mensen samen te brengen, het onderwerp voor het voetlicht te brengen en informatie en netwerken te ontsluiten én te delen!

Wie is het beest?

Bijna was het zo ver. Sandy, een vrolijke meid van goed 6 maanden oud zou naar Nederland vliegen. Ja, u leest het goed: zou!

Sandy zat samen met nog een andere hond in een Engels opvanggezin in Spanje. Gisteren heeft iemand gemeend dat deze honden niet langer hoefden te leven. Hij of zij heeft vergiftigd vlees over het hekwerk de tuin ingegooid. Beide honden hebben voor deze lekkernij een verschrikkelijk hoge prijs moeten betalen: hun leven! Vanacht zijn zij beiden door deze vergiftiging overleden.

Het nieuwe gezin keek zo uit haar haar komst: de mand, de riem en het voer lagen al klaar. Vrije dagen waren ingepland om de hond op haar tempo te laten wennen aan haar nieuwe omgeving. Alles was in gereedheid gebracht en iedereen die het maar wilde horen, was op de hoogte van haar komst. Als voorzitter was het aan mij om deze mensen hierover te informeren. Het enige voordeel wat ik had was dat Jacky en ik het huisbezoek voor deze plaatsing zelf gedaan hebben: we kenden elkaar dus een beetje. Makkelijk was dit natuurlijk niet: voor mij niet maar voor hen helemaal niet. Hoe leg je je kind uit dat het nieuwe hondje niet meer kan komen? Hoe kan je zelf bevatten dat er mensen zijn die een dier, liefdevol, oprecht en trouw, zoiets aan kunnen doen?

Sandy, ondanks het feit dat ze je nog niet echt kenden hebben de Blijderveentjes je toch al in hun hart gesloten. Helaas heeft dit zo moeten lopen: sorry meid!

Rest mij nog maar een vraag: wie is nu het beest?

Twee-daags seminar No Kill Europe

Dat steriliseren/castreren een effectieve en diervriendelijke methode is om dierenleed (het doden van gezonde dieren door inslaping, vergiftigen, afschieten of erger…) te voorkomen hoeven wij niet meer te vertellen… Vandaar dat No Kill Europe op 1 en 2 december aanstaande in Sevenum (Noord-Limburg) hierover een seminar organiseert.

Anno 2007 wordt vroege castratie nog steeds omgeven door mythen en onvolledige informatie. Daarom wil Stichting No Kill Europe met een seminar voor dierenartsen (1 december) en dierenwelzijnsorganisaties (2 december) door uitwisseling van kennis en ervaringen, workshops en discussies, een bijdrage leveren aan een brede introductie, acceptatie en uitvoering van deze methode, om te beginnen in Nederland en België.

Medewerkers/vrijwilligers van dierenwelzijnsorganisaties mogen dit seminar eigenlijk niet missen. De sleutel tot het oplossen van de zwerfdierenproblematiek ligt namelijk deels in hun handen. Kennis van de vroege castratie/sterilatiemethode is van belang. Fabels, fictie en werkelijkheid rondom dit onderwerp komen aan de orde, evenals de mogelijkheden en rollen van organisaties/veldwerkers.

Op 2 december start het seminar om 10 uur en eindigt om 16 uur. Het programma ziet er als volgt uit:

• Introductie van No Kill en de sprekers
• Presentatie over vroege castratie/sterilisatie en castratieprojecten (door Dorothea Friz)
• Presentatie over nut, noodzaak, voordelen én vooroordelen van vroege castratie en castratieprojecten (door Chris Laurence)
• Presentatie over de rollen, kosten en mogelijkheden voor veldwerkers (door Robert Smith)

Korte introductie van de sprekers:

• Dorothea Friz: Duitse dierenarts en autoriteit op het gebied van zwerfdierenproblematiek in Zuid-Italië. Dorothea houdt zich al geruime tijd bezig met (vroege-)castratieprojecten en het vervolgens terugzetten van de dieren in hun natuurlijke omgeving.
• Chris Laurence: Brits van geboorte en momenteel directeur-dierenarts van Dog Trust (dé Engelse hondenorganisatie). Chris wordt in binnen- en buitenland veelvuldig om advies gevraagd als het gaat om dierenwelzijn.
• Robert Smith: lobbyist en voorvechter van TNR (trap-neuter-release) projecten in Turkije, met 8 jaar en 20.000 honden 'ervaring' op dit gebied.

Inschrijven voor dierenwelzijnsorganisaties is mogelijk
via de website van No Kill Europe.